Tasversieren

Feit 1: Ik heb verscheidene jute boodschappentassen liggen, die ik tijdens vakanties in de UK had meegenomen, omdat deze hier in Nederland toen nog niet te koop waren. Vooral die van Tesco, met de lieveheersbeestjes was een toppertje. Helaas is het binnenplastic van die tas helemaal kapot gegaan en ook de onderkant is verdwenen. Nu hangt hij als een slappe vormloze buidel aan zijn stevige hengsels en is het mooie er wel vanaf. Alleen de lieveheersbeestjes zijn nog zo goed als nieuw.

Feit 2: Er lagen 12 gehaakte grannies te wachten op een bestemming. Ik had ze gehaakt om er een kussenovertrek van te maken, maar het aantal afhechtingen door de vele kleuren was zo groot, dat ik het na 12 van die vierkanten liet afweten en ik naarstig op zoek was naar een bestemming, waarvoor ik niet nog meer grannies hoefde te maken.

Feit 3: Tijdens mijn oeverloze zoektocht naar mooie freebies op het net zit ik vaak te smullen van de mooie patronen van gehaakte tassen. Helaas moeten die om een mooie stevige tas te krijgen gevoerd worden, wat inhoudt dat ik mijn meest gehate werk moet doen tw. achter een naaimachine kruipen.

1+2+3=Het idee!

Ik zat met 6 van de grannies, wat vormen te maken, en ineens kreeg ik een idee. De afmetingen van 2 rijen van 3 vierkanten had ongeveer de vorm van de intussen ook in Nederland verschenen jute boodschappentassen, die ongeveer half zo hoog waren als mijn engelse Tesco tas. Als ik die nu eens ging omkleden, dan had ik een mooie brei/haaktas die ik niet hoefde te voeren, want als die jute tassen nieuw zijn, zijn ze stevig genoeg. Ook hoefde ik me niet druk te maken over hengsels, want met die tassen kon je bijna bakstenen vervoeren.

Toen ik het idee aan mijn dochter vertelde was die eigenlijk ook wel enthousiast. Grappig genoeg zijn we beide begonnen met een tas te bewerken, zonder dat we overlegd hadden hoe we het precies zouden doen. Het resultaat was dat Ingrid vijf aparte vierkanten heeft gemaakt en de brede hoeken heeft vrijgelaten.

Ik daarentegen heb een complete buitentas gemaakt en die er later omheen getrokken.

Beide technieken zijn prima, zij het, dat we geen van tweeën ontkwamen aan een paar pijnlijke prikken in onze handen, omdat de jute best wel stug is om een bekleding op vast te naaien. Dat was echter de enige valse noot van het werk.

Een patroon is moeilijk te geven. Meet de tas op. Ga uit van een voor- en achterkant. De twee zijkanten en een bodem, kan je evt. uit één lange strip maken. Maak het haakwerk op maat, wees niet bang dat het te klein is want met haken kan je er zo nog een toer aan vast haken, aan alle kanten. Gebruik je creativiteit en fantasie, maar vooral: Have Fun!

Ps. Helaas, hoe leuk het werk ook was en hoe mooi het resultaat ook is, de Tesco tas hangt nog steeds als een slappe buidel aan de deurknop! ;-(

Na het verhaaltje nu het patroon. Dit is een beetje moeilijk, want er is eigenlijk geen patroon. 

Benodigdheden: 1 haaknaald, passend bij de wol of katoen in verschillende kleuren. Het aantal wol of katoen is ook afhankelijk van de dikte en natuurlijk een jute boodschappentas [of tas naar keuze].

Meet de tas op. Ga uit van een voor- en achterkant. De twee zijkanten en de bodem, kan je evt. van één lange strip maken. Maak het haakwerk op maat. Mijn tas is echter ruimer gemeten als die van Ingrid, want hij moest er in zijn geheel iets overheen passen. Die van Ingrid is knapper gemaakt want haar vakken moesten veel nauwkeuriger op de tas passen. maar wees niet bang dat de vlakken te klein uitvallen, want met haken kan er altijd wel een toer bij. Aan alle kanten. Ik heb de tas alleen aan de bovenkant op de binnentas genaaid, de rest bleef wel zitten. Ingrid daarentegen had meer werk. Zij heeft alle vlakken apart rondom vastgezet.
Patronen van granny squares zijn er genoeg. Het net stikt ervan. Ook ik heb me
gewaagd aan het ontwerpen van een vierkant. Hiervoor verwijs ik
naar Avalon`s granny, die hier ook op de site te vinden is.

Gemaakt: januari 2012
Patroon: 30 september 2012
Idee en ontwerp: Willy Haarsma

Kerstkaarten

Nu het zo tegen december begint te lopen steekt de kerstkaartenkoorts weer zijn kop op. Tenminste zo was het bijna alle jaren. Helaas heb ik er momenteel een heel dubbel gevoel over. Aan de ene kant is het een aardige geste om je familie en vrienden te laten weten dat je ze nog goed gezind bent en ze het beste wenst met kerst en het nieuwe jaar, maar aan de andere kant vind ik het "Eén als lemmingen heen en weer sturen van beste wensen" worden, waarbij volgens mij het woord automatisme ook niet misstaat. Een uitzondering op deze negatieve uitlatingen wil ik toch wel maken. Dat zijn de schitterende zelfgemaakte kaarten die ik de afgelopen jaren heb mogen ontvangen, die waren met één woord fantastisch. Het idee dat iemand zoveel werk steekt in een kaart voor jou, maakt me verlegen. Gek eigenlijk want ik heb het zelf ook jaren gedaan.

Ondanks bovenstaande loop ik me al dagen suf te piekeren wat ik dit jaar weer eens zal doen en de steeds terugkerende slapeloze nachten doen daar nog een schepje boven op. Ook de ervaringen van de afgelopen maanden werken niet echt mee in het creëren van een feel good situatie die de media en commercie je voor december voorspiegelen. Toch maar weer kaarten sturen. Ik kom er niet uit.

Diep in mijn hart vind ik dat ik stom ben geweest. Twintig jaar lang doe je je best. Je knutselt de mooiste kaarten in elkaar en voor je het weet ben je de klos en gaat iedereen iets van je verwachten. Wat voor moois zal ze dit jaar weer sturen. Ik voelde gewoon dat dit gedacht werd. Het kon nog gekker want ik weet van mensen die mij een kerstkaart gingen sturen om er één van mij terug te krijgen. En ik stuurde ze natuurlijk terug, want ik ben netjes opgevoed. Het klinkt arrogant, maar het is echt waar. Zo zat ik binnen de kortste keren met een lijst van meer dan 200 adressen. Zie die maar eens kleiner te maken. Je speelt met gevoelens van mensen, daar kan ik niet zomaar voorbij gaan. De laatste jaren heb ik met schuldgevoel mensen geschrapt van die lijst en gestuurde kaarten niet beantwoord. Echt balen maar ook noodzakelijk. Tweehonderd kaarten maken is gekkenwerk, tenminste als je het goed wil doen.

Nu is het dus bijna december 2008 en zit ik weer in dezelfde situatie als het jaar daarvoor. Wat te doen? Voorlopig toch nog maar even piekeren, tijd en nachten genoeg, totdat het half december is. Dan zal er toch een beslissing moeten komen. Het wordt dus misschien een vervolgverhaal waarvan ik nu de afloop nog niet weet

Geschreven en dagtekening: Opperdoes, 24 november 2008

                                                

Een boek lezen met je ogen dicht

[Reactie naar het Noord-Hollands dagblad en verwerkt tot digidagboekblad]

 

                                                      

Heerlijk na meer dan een jaar beginnen steeds meer mensen te beseffen hoe heerlijk het is om -inderdaad- met je ogen dicht boeken te lezen en ook dat het echt niet alleen voor blinden en slechtzienden een uitkomst is. Ik wordt nog steeds geplaagd door een schijnbaar niet te genezen chronische verkoudheid met een eeuwige verstopte neus, waardoor ik vaak ontzettend slecht kan slapen. Voor mij zijn die audioboeken een uitkomst. Het leidt me af van je problemen en soms wil ik nog wel eens in slaap vallen ook, wat natuurlijk nog beter is. Ik download de meeste boeken p2p via emule [maar dat kan ik beter niet zo wereldkundig maken] en ik heb er zoals ik al zei veel plezier van. Ook in de boekhandels zijn de audioboeken sinds kort wat beter vertegenwoordigd. Ik zet de boeken over op mijn Creative Zen mp3 speler. Die is het gemakkelijkste in het gebruik want als ik hem uitzet, en later weer aan, gaat deze speler weer op dezelfde plaats door. De speler heeft zelfs de mogelijkheid van bladwijzers, zodat ik meerdere stoppunten tegelijk kan markeren ook, waardoor ik er een ander boek tussendoor kan "lezen". Verder maak ik van het boek kleine stukjes want dan gaat de speler niet al te ver door, wanneer ik in slaap val. In dat geval moet ik natuurlijk wel zoeken, waar ik gebleven was. Verder "tag" ik de files vaak over, zodat ik alles in de juiste volgorde op de speler krijg. Een gewone mp3 speler of ouderwetse discman is niet zo handig want die onthouden niets en beginnen, bij het aanzetten, iedere keer weer van voren af aan.

Ook is het fijn deze boeken te beluisteren bij werkzaamheden die je aandacht niet echt nodig hebben. Breien, borduren, aardappels schillen, etc. noem maar op. Alleen ontraad ik het gebruik in de auto. Dat werkt bij mij niet. Of ik luister naar een boek of ik let op het verkeer, want ik weet van mijzelf, dat ik slecht twee dingen tegelijk kan doen. Daarbij lijkt het me niet zo veilig ook.

Waar je op moet letten bij de aankoop van een luisterboek, heb weinig ervaring. Het fijnste is een boek in mp3 formaat, wat niet lager is dan 128 kbps, want anders wordt het geluid te zacht, vlak en monotoon. Een vrouwenstem is duidelijker dan een mannenstem [voor mij tenminste], en er moet liefst een beetje goed gearticuleerd worden. Ook moet het niet al te snel worden voorgelezen, iets wat ik bij de Nederlandse boeken gelukkig nog niet ben tegengekomen. Ik heb het liefst dat het hele boek door dezelfde persoon wordt voorgelezen. Als je voor elke persoon een andere stem zou hebben begint het meer op een hoorspel te lijken. Die zijn er trouwens ook genoeg op het net, maar door de stemmenwisselingen en het sfeer- en achtergrond geluid zijn ze vaak veel onduidelijker te verstaan. Natuurlijk kan je ze ook op een ipod zetten, maar dan loop je tegen dezelfde probleem aan als bij muziek, dus geen stoppunten en daar komt bij, dat de ipod zijn eigen bestandsformaat heeft. Op het net vond ik trouwens ook audioboeken meteen in ipod formaat. Maar ach, alles valt om te zetten en daar zijn gelukkig ook goede gratis omzetprogramma voor te vinden. Als je een beetje handig bent op de computer zijn die formaten eigenlijk allemaal geen probleem. Bijna overal is wel een oplossing voor.

Van mij mogen er heel snel nog veel meer audioboeken verschijnen, want ik ga nu te snel door het aanbod heen. Om toch nog iets meer keuze te hebben, probeer ik mijn toevlucht te zoeken in engelstalige audioboeken. Die zijn er nl. veel meer, maar ik realiseer me dat dat lang niet voor iedereen is weggelegd. Voor mij eigenlijk ook maar net, maar met een "learning english" serie die ik vond, ging het aardig. Het heeft een tweedelig doel. Ik leer engels luisteren en ik heb weer wat audioboeken extra. Er zijn een paar sites die audioboeken gratis aanbieden. Project Gutenberg is een Amerikaanse site waar in veel talen eboeken worden aangeboden, maar sinds kort zijn hier ook een paar [engelstalige] audioboeken te vinden. . Dit zijn echter nogal stoffige boeken, waarop geen rechten meer rusten. Maar goed, je kunt je er in het begin om er aan te wennen best mee behelpen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat er nog meer sites zijn, maar mijn zoektocht is ook nog niet afgelopen.

Dit zijn mijn ervaringen tot nu toe. Ik ben er echt content mee en ik hoop dat ik wat heb kunnen bijdragen aan jullie artikel. Natuurlijk kunnen jullie me altijd bellen voor vragen.


Geschreven: Opperdoes, 18 juli 2008
Dagtekening: 2007-2008

Hobbyperikelen

Wauw eindelijk kwam er een paar dagen geleden een voorjaarszonnetje de kamer binnen. Dat gaf me de doorslaggevende duw om eindelijk eens een van mijn voornemens uit te gaan voeren. Ik liep al een tijdje met het idee rond om het grootste gedeelte van mijn hobbyspullen naar beneden te brengen omdat ik sinds ik mijn laptop heb, niet meer gebonden ben aan een vaste plek voor computeren en internetten. Daar komt bij dat ik het twee jaar geleden na een winter dia`s inscannen boven wel gezien had. Die winter was omgevlogen, maar ik had nauwelijks contact meer met de buitenwereld. Dus besloot ik toen al dat ik meer tijd beneden ging doorbrengen. Dat beviel me uitstekend, maar ik rende nog steeds voor elk stukje materiaal of gereedschap naar boven. Dat was natuurlijk goed voor de lijn maar erg vermoeiend. De langverwachte duw kwam dus toen die zon door de ramen scheen en ik ben aan het organiseren en ruimen geslagen. Nu is het zo dat ik graag controle heb over de spullen in huis en ik raak het spoor helemaal bijster als er op verschillende plekken spullen staan in dezelfde categorie. Dat was dus het geval met de hobbyspullen. Het stond onder en achter het bureau maar ook in de bedsteekast en dat is wel een beetje veel van het goeie. Voordat ik begon heb ik me een paar dingen voorgenomen. Ten eerste wilde ik maar één plek waar "bewaarspullen" zouden staan en daarvoor reserveerde ik de linker bedsteekast. De stellingen en kastjes onder het bureau moesten allemaal leeg en de stellingkast tegenover het bureau waar de computer staat moest de enige hobbykast boven worden. Dat lukte prima en die hobbykast staat nu dus vol met hobbyspullen lange termijn en wat printerpapier. Verder staan boven alleen nog de computer met printer en scanner.

Het probleem zit helaas in de overbodige spullen, die ik op een verantwoorde manier kwijt moet zien te raken. Het is en blijft het moeilijk om dingen waar ik soms uren aan gewerkt hebt, of gereedschappen en materialen die niet goedkoop waren zomaar in de kliko te laten verdwijnen. En dan praat ik nog maar niet over boeken. Die kan ik zeker niet zomaar weggooien. Het is voor mij een groot deel van mijn leven en het heeft me allemaal veel plezier gegeven. De eerste gedachte gaat naar mensen van wie ik denkt dat ze er nog wat aan zouden kunnen hebben. Helaas niet in Opperdoes want ik ken hier nauwelijks iemand. Stoomtrammensen zitten ook niet op hobbyspullen te wachten want die hebben wel wat anders te doen, maar gelukkig wist ik in Abcoude nog een vrouwtje die veelvuldig kaarten maakt. Zij had geluk want ik heb haar een heleboel origamipapier gegeven en een kartonnagedoos om het papier op maat op te ruimen. Ook de resterende theezakjesboekjes gingen richting Abcoude. Met deze actie was het hoofdstuk origami bijna afgesloten, want een jaar terug had ik mijn origamiboeken al te koop gezet op de site van de OSN. Zo was ik toen op een fijne manier het grootste deel van mijn origamiboeken al kwijtgeraakt en had er bovendien een leuk zakcentje aan over gehouden plus de wetenschap dat ze allemaal bij vouwenthousiasten terecht gekomen zijn. Een probleempje blijft er nog over. Er staan nog vier dozen tentoonstellingsspullen. Weggooien kan ik ze nog niet en bewaren wil ik eigenlijk ook niet. Toch maar even doen, want je weet maar nooit en ze zijn zo mooi. Het restant van het papier hou ik voorlopig, want ergens in een verborgen hoekje zit nog wel iets origami-achtigs en als ik wil heb ik op schijf modellen genoeg om weer eens iets op dit gebied te ondernemen.

Toch waren deze acties het topje van de ijsberg. Er staat nog veel meer. Twee vuilniszakken vol gaan er naar de school waar Ingrid heeft gewerkt en het leukste opruimen was vanmiddag. Hoewel ik bijna nooit iemand met mijn eigengemaakte spullen lastig val, had ik een hele zak kartonnage werkstukken tw. een achtkantig doosje, speelkaartenmapjes, jacobsladder en goochelmapje meegenomen naar Jos van Niekerk. Tot mijn verbazing was zij er hardstikke blij mee en dat gaf mij het gevoel dat dit in ieder geval ook een goede bestemming had gekregen.

Geschreven en dagtekening: Opperdoes, 7 april 2006