Een extraatje

 [Fb-post]

Oei dat was spannend. Toen ik de puzzeldoos openmaakte en de gesealde plastic zak met de stukjes eruit haalde, zag ik aan de achterkant, aan de buitenkant van de zak, een los stukje zitten, dat vastgehaakt zat in een klein gaatje van de zak. Huh, hier gaat iets niet goed. Vol goede moed ben ik de puzzel gaan maken, in de hoop dat het een extra stukje zou zijn, want het was onmgelijk dat het stukje uit de plastic zak zou zijn gekomen. Daarvoor was het gaatje veel te klein. Voor mij liep het gelukkig allemaal goed af. De puzzel is compleet, dus het stukje dubbel, maar toch ben ik bang dat er iemand is, die een stukje mist. Zo ja, stuur me even een pb, dan stuur ik het stukje op. Het bevind zich op de twee rij van boven, ongeveer links in het midden. Een foto plaats ik in de opmerkingen. De puzzel is "Las Vegas" van King.

 

Geschreven: 29 oktober 2025

Dagtekening: 29 oktober 2025

Puzzeljacht

 Momenteel ben ik weer helemaal verslingerd aan het legpuzzels maken. Dat komt grotendeels door de geweldige serie puzzels die ik kreeg van familie uit Breda. Heel veel dank daarvoor. Het is een heerlijke serie, waaronder twee "Wasgij`s", die werkelijk de kersen op de taart zijn. Samen met de vijf puzzels uit de "That`s Life" serie, die ik intussen al had gekocht, houden ze me momenteel dus heerlijk bezig.

Om niet aldoor maar thuis te zitten heb ik een zoektocht gestart op twee That`s Life puzzels van de city-edition. Hoe dat zo kwam is snel uit te leggen. Van de drie That`s Life puzzels, die ik thuis had, komen en drie uit de "gallery" [Renoir en Vermeer] en en een uit de "city" edition [Zaandam]en ik had verdorie niet achter op de doos van Zaandam moeten kijken, want toen was ik verkocht. Daar zag ik tot mijn ontsteltenis dat er nog veel meer "city-puzzels" waren, dan de enige waarnaar ik al op zoek was. Ik wist van het bestaan van ”Londen", voordat ik die doos had gezien, maar "Amsterdam", ook een stad waar ik wel iets mee heb, leek me ook wel leuk. Dus werd de zoektocht a-la-minute uitgebreid.

Ik heb de vijf Kruidvatwinkels hier in Westfriesland al bezocht en guess what? Ik kwam ik thuis met Tokyo en Van Gogh. De verleiding was te groot helaas en de twee gezochte puzzels, waren in geen velden of wegen te bekennen dus als troost vond ik deze twee wel een goede vervanging. Maar echt tevreden was ik natuurlijk niet, want het was niet precies wat ik zocht.

Op het net, kon ik Londen wel bestellen, maar Amsterdam niet en dat vond ik eigenlijk maar zozo. Allebei of geeneen was mijn doel, en ook nog "liever zelf gevonden in een winkel"; dus ik bestelde ik hem niet. Stom misschien, maar ja, dat is dan maar zo. Gelukkig is de zomer nog lang, zodat ik nog wel even verder kan zoeken en lukt het niet, jammer dan, ook niet erg. De wereld vergaat niet en er staan nog puzzels zat op de kast.

22 juni 2025

Mijn paracetamol was op en moest dus vandaag even naar de winkel. Ik had natuurlijk beter moeten weten, dan binnenstappen in de Kruidvat winkel, want dat was wel erg de kat op het spek binden. Paracetamol was er in overvloed, maar, zoals ik al vreesde, geen Londen of Amsterdam. Er lagen er wel drie me toe te lachen; twee in de gallery-edition en één wasgij. Hoezo verslaafd??

Geschreven: 11 juli 2025

Dagtekening: juni-juli 2025

Weer Ziggo

2 juni 2025:

Ohh, nee, hè. Ziggo heeft een nieuwe plan gelanceerd om, naar mijn bescheiden mening, zijn klanten een beetje bij zich te houden, Dit vanwege het feit, dat deze waarschijnlijk bij bosjes overstappen naar de concurrenten, die op het moment wel heel actief bezig zijn, hun glasvezelkabel aan te prijzen.Nee,..... zij gaan de straat gelukkig niet voor de derde keer openbreken, maar zij sturen mij, ongevraagd een nieuwe modem toe. Leuk gedacht natuurlijk en nog gratis ook, maar wie gaat dan allemaal weer aansluiten? Ja, precies, je raadt het al. Kon ik bij de vorige modem nog lekker meeliften op een gratis aansluiting van een monteur, nu ben ik toch echt de sjaak. "Het is in 15 minuten gepiept, staat er in de folder, met uitgebreide instructies, maar ik ken mezelf. Dat gaat hem niet worden.

Als het nou gewoon even de snoertjes verplaatsen was, zoals de folder in eerste instantie doet geloven, neeee.....voordat ik aan snoertjes kan gaan trekken, moet ik wel zeker zijn dat de backupfunctie van de netwerkinstellingen aan staat. Want anders zou ik ook nog eens alle instellingen kwijt zijn.

Dat werd dus mopperend zoeken naar een "backupfunctie-schuifje" wat wel of niet aan zou staan. Uiteindelijk vond een indicatie, dat deze functie niet aan stond, maar het schuifje was en bleef weg. Laat staan dat ik wist, hoe ik die backupfunctie zou kunnen aanzetten. Uiteindelijk heb ik met veel aversie [vanwege het kleine scherm waarop ik dan moet werken] mijn activiteiten, van de laptop naar de telefoon verplaatst, waarop het mogelijk was de geadviseerde app te installeren. Daar vond ik inderdaad een schuifje, dat werd begeleid door een totaal andere tekst, dan die erbij zou moeten staan [volgens de folder], maar omdat het het enige schuifje was, heb ik de gok genomen en hem aangezet. Gelukkig was het de goede.

Nu kon ik verder, maar niet voor lang. De volgende boobytrap was de aansluiting in de muur, want die is uit het jaar nul, dus correspondeert voor geen meter met degenen die worden getoond in de folder. En dan heb ik het nog niet gehad over mijn extra netwerkkabel die naar de tv gaat voor een beter verbinding, want over extra aansluitingen [behalve de telefoon], vind ik in de folder niets. Dat wordt dus echt chatten of bellen, want iemand laten komen zal ook wel niet gratis zijn. Verdorie, en dan ben ik nog aardig bij de tijd. Hoe doet iedereen dat nou. Even een nieuwe modem aansluiten werd vanmiddag, 2 uur mopperend zoeken naar een schuifje; 2 uur bezig zijn om het van me af te schrijven [wat lekker oplucht] en de rest van de problemen/werkzaamheden voor mij uit te schuiven naar morgen. Wat blijft is de gedachte: "Ben ik nou zo stom, of is het normaal dat iedereen dit tegenwoordig gewoon maar moet kunnen?"

3 juni 2025:
Pffffff.......Kijk zo is het helemaal opgelost. Na weer een uur zoeken waaruit blijkt, dat Ziggo geen mogelijkheid meer gaf om te bellen, chatten of mail te sturen [het loopt zeker storm], was ik ten einde raad en heb ik mijn laatste redmiddel ingezet. Op de vaste telefoon [die ik nauwelijks versta, maar het moest maar even] heb ik een rechtstreeks nummer naar Ziggo. De eerste poging viel dood in het keuze menu, maar de tweede poging liep door als een zonnetje. Ik kreeg een mens aan de telefoon, die mij, heel relaxed aan een afspraak hielp op donderdagmiddag, zodat er iemand die modem komt omzetten. Pfffff...... weer een zorg minder.

8 juni 2025:
Alles werkt weer als vanouds. Bedankt Ziggo, ik heb vaak op jullie gemopperd, maar dit is gelukkig heel goed opgelost.

Bezigheidstherapie

Net aan het einde van het jaar heb ik, na lange tijd niets te hebben gemaakt, toch nog een handwerkproject gestart. Ik liep er al een tijdje aan te denken, want dat "nietsdoen met mijn handen" beviel me voor geen meter. Vooral onder het tv kijken, waren mijn handen werkeloos, en ik viel minstens één keer per programma in slaap. Gelukkig heb ik wel een terugspoelknop, die er geen bezwaar tegen heeft om overuren te maken, maar het blijft toch lastig kijken, want ik raakte op sommige momenten totaal de draad kwijt. Daar komt nog bij, dat ik er bijna wel zeker van ben, dat mijn nachtrust door al dat in slaap vallen, er ook niet beter op wordt. Dus wilde ik nog een beetje inhoud aan de avonduren geven moest er wat gebeuren.

Toch maar weer gaan haken? Wat me vooral tegenhield, was de pijn aan de duimkant van mijn hand. Die had ongetwijfeld iets te maken met het vele doen van die techniek, maar na twee truien breien, wat geen pijn deed, had ik dat ook wel een beetje gezien. En zo ja, wat h/maak ik dan? Kleding vind ik niks, want het haakwerk laat me teveel koude lucht door en truien heb ik al genoeg. Na een paar maanden lang wel tig keren mijn hele haakpatronenmap te hebben doorgespit, kwam ik toch steeds weer uit op een heerlijke simpele grannydeken. Niet omdat ik die nodig heb, want er liggen er al twee op de bank en eentje als reserve in de kast, maar gewoon omdat het zo simpel weghaakt en ik niet steeds "onderweg" hoef te tellen, wat bij amigurumi wel het geval is.

Na een avondje te hebben proefgehaakt was ik er uit. Inderdaad, ik ga voor een simpele granny square. Voor het mooi, toch maar in twee kleuren, want anders wordt het zo saai en waarbij ik maar 4 draadjes hoef af te hechten. Een aantal wat ik nog net acceptabel vind.



Ik had dochter Ingrid verteld van de plannen die ik had en gevraagd of zij nog wat restjes had. Ook had ik zelf nog zes bollen lichtbeigebruin van de laatste trui, die ik 4 maanden geleden had gekocht. Daarvan hoopte ik, dat ik vier ervan nog kon terugbrengen of zoniet, ze in ieder geval kon omwisselen voor een andere kleur.

Gisteren reed ik naar Zwaagdijk en met de resterende vier bollen plus de bon stapte ik de winkel in. Het teruggeven was geen enkel probleem en opgelucht ging ik verder de winkel in. De voorraad was een beetje "kersterig", met nogal wat harde kleuren, zoals wit, rood, groen en blauw. Niet echt mijn kleuren, maar ik wilde beginnen en nam er wat van mee.Achteraf gezien kwam dat juist heel goed uit, want als kers op de taart vond ik vanmorgen in het halletje nog een hele zak wol van Ingrid, waar kleuren in zaten die totaal anders waren, dan die ik de dag ervoor bij de Wibra had gekocht. Ik ben er blij mee, want behalve die bedenkelijke harde kleuren had ik m u een fantastische mix.

Om mijn hand een beetje te sparen probeer ik nu mijn haaknaald wat anders vast te houden. Dat dit na 50 jaar op dezelfde manier te hebben gewerkt, allesbehalve gemakkelijk is, laat zich raden. Maar waar een wil is, is een weg.

En kijk.......de eerste haakavond gisteren was meteen een bevestiging van die goede weg, want ik heb tijdens het tv kijken, de terugspoelknop niet aangeraakt.

15 maart 2025

Hij is af en mooi. Maar helaas onhandelbaar in het gebruik, want doorde grootte van 2x2 meter is dat ding loeizwaar geworden. Ook wordt hij daardoor zowat ongeschikt als deken op bed, want hij hij hangt aan beide kanten op de vloer wat me een benauwd gevoel geeft. Wat ik er nu mee ga doen, weet ik eigenlijk nog niet. Voorlopig ligt hij op mijn puzzeltafel en denk ik er nog even over na. Hihi.

 Eind april 2025

................................Hij lag daar maar te liggen, totdat Ingrid kwam en ik over die doelloosheid ervan begon. En toen ging het snel. Zij wist wel een client aan wie zij hem dolgraal als verjaarsceau wilde geven.

Dat was het dan: probleem opgelost!  

Mijn digidagboek

Terwijl ik hier op mijn bed zomaar wat van mijn stukjes zit door te lezen, realiseer ik me ineens, dat ik deze zomer al 20 jaar bezig ben, om [ af en toe] stukjes te schrijven. Los van twee tussengevoegd stukje van een vroegere datum, die ik nog had liggen, begin ik op 5 augustus 2005 in mijn eerste verhaaltje, met de toepasselijke titel "Geboren", over het voornemen om te starten met een digitaal "plakboek", maar na een jaartje, de woorden "plakboek" en het spontaan opduikende "dagboek" door elkaar heen te hebben gebruikt,verdween het eerste woord en is het digitale "dagboek" , ondanks het feit, dat de naam niet letterlijk klopt en uiteindelijk is afgekort tot digidagboek, tot op de dag van vandaag de naam geworden en bleef ook alleen het stukjes schrijven over. Dat is eigenlijk wel zo leuk, want die stukjes komen natuurlijk echt helemaal van mij.

Soms schrijf ik drie verhaaltjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn; heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit; herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden; vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven.

Hoewel ik er in mijn gedachte vanuit ga, dat mijn herinneringen en de dagelijkse gebeurtenissen de reden zijn om te schrijven, is mijn enorm uitgebreide fotocollectie vaak de werkelijke basis waar de ideeën vandaan komen. Bizar eigenlijk, dat het fotograferen van alles wat los en vast zat in ons en mijn leven, mij later zo'n enorme dienst zou bewijzen. Dat had ik natuurlijk nooit kunnen vermoeden.

De aantallen stukjes, die ik per jaar schreef, zijn enorm wisselend, want ik schrijf alleen maar wanneer mijn pet er naar staat, maar het is intussen een een respectabel aantal van ruim 300 verhaaltjes geworden, die ik in nu 20 pdf boekjes [waarvan er 18 op de foto staan], op onderwerp verzameld heb. De meeste stukjes maakte ik in 2006 en in de coronatijd, terwijl ik er in 2010 slechts 10 schreef.



Ik schrijf de verhaaltjes in een word/doc bestand en voeg daar ook de eventuele foto's toe. Als het klaar is sla het ook op in een pdf bestand en bewaar beiden. Groot voordeel van deze handelwijze is, dat ik in het word/doc bestand snel even iets kan veranderen of verbeteren .Denk alleen maar aan tik- of spelfouten, waar ik veel later pas achter kom en ook nieuwe feiten of vervolgverhaaltjes zijn snel toegevoegd. Daarna maak ik ook weer een nieuwe pdf. In het verleden heb ik nog wel eens gedacht om de hele boel te printen, maar toen ik tot de ontdekking kwam dat ik daar niets meer mee kon, ben ik daar mee gestopt.

Deze ruim 10 gb aan bestanden zijn me enorm dierbaar. De meeste stukjes staan ook op mijn Avalonblog. Hier heb ik de stukjes verzameld, die ingedeeld zijn volgens dezelfde onderwerpen als de bovengenoemde pdfboekjes. Alleen enkele heel prive/persoonlijke verhaaltjes heb op de blog weggelaten. Met het publiceren op deze blog, zoek ik zeker niet het grote publiek en zie mij echt ook niet als schrijfster. Ik begon puur voor mijzelf, om dingen, die mij dierbaar zijn, vast te leggen en om dingen die mij dwars zitten heerlijk van mij af te kunnen te schrijven. Dus wie ze leest op die blog en het leuk vind, is voor mij een heerlijke bijkomstigheid waar ik blij van word.

Ik hoop er nog heel lang mee door te gaan. Onderwerpen zijn er in ieder geval genoeg, want hoewel ik leeftijdsgerelateerde dingen mijdt als de pest, is in dit geval oud worden (en zijn) voor de verandering, wel een voordeel. Mijn hersenen werken gelukkig nog goed en in samenwerking met die grote fotocollectie kan ik nog jaren door. Maar echt niet alleen dat. Ook wat er in het heden gebeurt ontgaat me niet, dat schreef ik al eerder. En, zeg nou zelf, wat is er niet leuker, om daar zo af en toe eens heerlijk commentaar op te leveren.

Geschreven: 13 mei 2025

Dagtekening: augustus 2005-mei 2025