Afscheid nemen

 Dit stukje heb ik een maand geleden als facebook item gepubliceerd, maar achteraf gezien, wil ik het ook graag hier in mijn blogs vermeld zien. Vandaar alsnog dit berichtje.

Afscheid nemen is zelden leuk. Je was mijn eerste laptop en met je 40 gb harde schijf en 512 mb werkgeheugen hebben we samen behoorlijk wat jaartjes samengewerkt. Toen je het vertikte om je klep te sluiten, omdat er iets in de scharnier was afgebroken, heb ik je vervangen,

Toch bleef je me met bepaalde programma`s die op je opvolger niet werkten, van dienst. Sinds vrijdag heb je het besluit genomen niet meer op te starten en alleen nog een melding te laten zien dat je verkeerd was afgesloten. Hier kom ik niet meer door heen, want na enkele seconden zwart blijf je die melding herhalen, welke optie ik ook indruk.

Was je echter niet zo verrekte koppig geweest over het sluiten van je deksel, had ik met Ubuntu de samenwerking nog wel een tijdje kunnen rekken, maar nu is de weg naar het inzamelstation van het huisvuil hier aan het eind van de weg, onvermijdelijk. Doeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Geschreven: 26 november 2012
Dagtekening: 2005-2012

"Ballen schieten"

Hoe we in het verleden aan de Sony playstation zijn gekomen weet ik niet precies meer, maar na een beetje brainstormen met Suzanne bleek dat het ik hem in de 90er jaren zelf gekocht heb omdat ik het allemaal wel leuk vond voor de kinderen. Het was iets bijzonders in die tijd. De klassieker "Sonic the hedgehog" was één van de eerste spelletjes en later kwam daar o.a. Mickey Mouse en een racespelletje bij. Ik bemoeide me er nauwelijks mee want behalve dat ik wist hoe het apparaat moest worden aangesloten, waren de knopjes van de joystick voor mij abacadabra.

Dat veranderde totaal, toen iemand met het Bubble Bobble spel thuiskwam. Het was een spelletje waarmee je een combinatie van drie balletjes van dezelfde kleur uit het speelveld kon schieten. Ook bevond er zicht een groen draakje in het spel dat drie keer een koprol maakte als je het speelveld leeg kon maken. Lukte dat echter niet, dan vergoot hij dikke tranen. Het spelletje was superverslavend en ik kon er dan ook niet genoeg van krijgen. Nadat de lol er voor de kinderen allang vanaf was, zat ik nog tot diep in de nacht met het schijfje in de playstation en de joystick in mijn handen "ballen te schieten". Ik vond het geweldig. Hoeveel keer ik alle versies van het spel heb uitgespeeld, weet ik echt niet meer, maar het moeten er heel veel geweest zijn. Uiteindelijk is het me toch waarschijnlijk gaan vervelen, want de playstation, die intussen ook behoorlijk door de techniek was achterhaald, is op een of andere manier uit ons huis verdwenen.

Gisterenavond zat ik te met mijn tablet in Google Play een beetje doelloos de bladen omhoog te vegen, zonder dat de tekst echt tot me doordrong. Toen ineens zag ik het. Bubble Bobble! Hee dat kwam me bekend voor. Toen ik het geinstalleerd en geopend had, begon ik te spelen en van lieverlee kwamen al die nachtelijke sessies weer bovendrijven. Het spel was niet van het toenmalige Japanse Taito, maar de Arcade- en puzzelversie waren bijna hetzelfde en zelfs de spellen die ik in het verleden drie of vier keer moest spelen om naar het volgende level te komen, waren nauwelijks veranderd. Dat had ik gauw gezien. Alleen het groene draakje was verdwenen. Het was nu een bruin diertje wat nog het meest leek op een eekhoorn, maar in het koprollen maken en tranen vergieten deed hij niet onder voor zijn voorganger.

Liggend in bed met de tablet in mijn handen vlogen de ballen weer over mijn scherm. Het speelveld was wel iets kleiner, maar de omstandigheden waren nu heel was comfortabeler. Hoewel het nog steeds dezelfde nachtelijke uren waren, lag ik nu lekker warm onder de dekens. Wat tien jaar technische vooruitgang al niet teweeg kan brengen. Helaas is een ding niet veranderd. Het is nog net zo verslavend als toen.

Geschreven: 4 november 2012

Dagtekening: 90er jaren en 3 november 2012 

Kerstslingers haken

Na een dag ploeteren op het uploaden van mijn eigen brei- en haakpatronen op mijn creablog, zat ik een beetje te mijmeren over het maken van nog meer patronen. Ik liep al een tijdje rond met een vaag idee, tw. na kerstballen breien, nu kerstslingers haken. De feestdagen zitten er weer aan te komen, dus als ik iets hiermee zou willen doen, moest ik het nu doen. Ik was al een paar patroontjes tegengekomen op de site van Wieke van Keulen en met de currant slinger van haar site als voorbeeld, wilde ik wel eens een poging wagen om iets te produceren. Mijn uitgangspunt stond vast. Ik wilde absoluut een slinger in de lengte haken, want als je begint met een bepaald aantal lossen, zit je vast aan de lengte van die sliert. Natuurlijk kan je er altijd wel wat aanmaken, maar dat wordt toch minder mooi.

Het klinkt gek, maar toen ik een kwartiertje bezig was, kwamen de ideetjes vanzelf. De modelletjes zijn zo simpel, dat ik mezelf geeneens ontwerper van die dingen durf te noemen, want ik kan me niet voorstellen, dat ik de eerste ben die ze uitvindt. Ik vind ze super en ga morgen wel eens op zoek naar wat mooier garen, dan die witte wol waarmee ik vanavond ben bezig geweest. Dan pas ik deze blog wel weer aan. Het gaat ontzettend leuk en ik vind er vast nog wel meer. Ook zal ik de werkbeschrijving erbij gaan zetten.

Wordt vervolgd...........

Het duurde even iets langer dan "morgen", zoals ik schreef in mijn vorige stukje, maar nu heb ik wel weer iets te vertellen over mijn kerstslingers. Allereerst heb ik alle slingers van de vorige foto overgehaakt met de Zeemanwol "Sparkle". Die wol ziet er mooi uit en het eindresultaat is heel erg mooi, Helaas zit in de wol een glimmerdraadje van [waarschijnlijk] een soort folie en dat haakt en fotografeert allerberoerds. De haaknaald zit steeds tussen de wol en het glimmerdraadje vast en het glimmen maakt flitsen van de foto`s onmogelijk. Maar niet getreurd, op deze mooie zonnige dag heb ik het bovenstuk van de kerstboom van zolder gehaald en zonder flits een paar sfeerfoto`s gemaakt.

Ook heb ik nog een nieuwe slinger erbij gemaakt. Het pdf patroon van al deze slingers staan op de brei- en haakpatronen pagina. Eentje heb ik er nu nog liggen. Wat ik daarmee moet weet ik nog niet. Het patroontje is schattig, maar de rijtjes vasten kronkelen zo erg, dat het een zielig bolletje aan een touwtje wordt. Van het sterpatroon zie je helemaal niets meer. Voorlopig doe ik er nog niets mee. Ik zie het nog wel, of niet.......

Hieronder de patronen van de slingers die op de foto staan. Al deze slingers zijn supersimpel. Om mezelf als ontwerpster van deze slingers te betitelen is een groot woord want ik kan me nauwelijk voorstellen dat ik de enige ben, die op deze ideetjes kwam.

BLOKJES-SLINGER [1]
Toer 1: 6 lossen, 1st. in de 1e losse, 6 lossen [keren]
Toer 2: 1 st. in het boogje van de vorige toer, 6 lossen [keren]
Toer 2 herhalen tot de gewenste lengte
SLINGER-SLINGER [2+3]
Toer 1: 6 lossen, 1 stokje in de eerste losse, 6 lossen [keren]
Toer 2: 1 stokje in het stokje van de vorige toer, 6 lossen [keren]
Toer 2 herhalen tot de gewenste lengte.
De bovenste slinger is gehaakt met een "slinger" van 6 lossen. De onderste
bestaat uit 8 lossen. Dat is natuurlijk variabel.
ZIGZAG-SLINGER [4+5]
Toer 1: 1 losse, 3 lossen [voor het eerste stokje], 3 stokjes in de eerste
losse, 3 lossen en keren,
Toer 2: 3 stokjes in het eerste stokje vanaf de haaknaald, 3 lossen, keren.
Toer 2 herhalen tot de gewenste lengte.
Dit is het patroon van de bovenste slinger. Bij de onderste slinger heb ik nog
een stokje extra gemaakt.
STOKJES-SLINGER [6]
Toer 1: 8 lossen, 1 stokje in de 4e losse vanaf de haaknaald, 2x *1 stokje in
het volgende stokje*, [niet keren]
Zo doorgaan tot de gewenste lengte.

Gemaakt: begin oktober 2012
Patroon: 7 oktober 2012
"Ontwerp" en idee": Willy Haarsma

Van een kattenzak en poezenpannenlappen

20 september 2012

Na jaren vond ik een patroontje terug op de site van de Handwerkclub. Deze "kattenzak" heb ik in in de 80er jaren van de vorige eeuw [jeetje wat klinkt dat oud] gemaakt als werkstuk tijdens mijn opleiding voor de Akte K. textiele werkvormen op de PA in Alkmaar. Dat ik het patroon terugvond, vind ik fantastisch, want hoewel ik vanaf het prille begin mijn werkstukken heb gefotografeerd, had ik geen patronen bewaard. Dom natuurlijk, maar daar had ik, in die tijd geen moment bij stilgestaan. Als moeder van drie kleine kinderen had ik wel wat anders aan mijn hoofd.

Ook ben ik blij met de Handwerkclubsite, want ik vind meerdere patronen uit die oude Ariadnes terug. Ergens, in één van de verhaaltjes op deze blog had ik al zitten mopperen op de Ariadne, die na de omslag naar lifestyle en interieur blad mijn interesse verloor. Deze is dus nog uit de gouden tijd en ik hoop er op de site nog velen terug te vinden, van mensen die wel zo slim waren om ze te bewaren. 

27 oktober 2014

Ha dat is grappig. De heerlijke nostalgische poezenpannenlappen komen weer eens om de hoek kijken in de bestandenlijst van de haakgroep Dutch crochet a granny a day 2013.     

 Ik heb er geloof ik als eens eerder over geblogd maar het blijft leuk om die supergoede oude Ariadnepatronen terug te zien. Ik had jaren een abonnement, maar na de omslag naar lifestyle vond ik er niets meer aan. Wat een schat aan patronen heb ik toen binnen mijn bereik gehad. Dat heb ik me nooit zo gerealiseerd en opruimerig dat ik was en ben, heb ik de hele boel weggedaan. Gelukkig vind ik nu via internet verschillende patronen terug. Nu dus deze superpoezenpannelappen. Eerst in een andere groep, maar nu dus met een goed en duidelijk patroon. Bedankt Eline voor het beschikbaar stellen! 

Op het moment dat dit patroon in het blad verscheen, deed ik een cursus vakleerkracht handwerken op de PA in Alkmaar. Iedere week kregen we drie opdrachten in verschillende technieken als huiswerk. Ik probeerde er altijd iets byzonders van te maken en bij een haakopdracht heb ik drie van deze pannelappen gebruikt om een 'zakkenlap" te versieren. Ook toen al vond ik deze modellen veel te mooi om er mijn hete pannen op los te laten.

De zakkenlap hangt al jaren bij mij in de kast en wordt nog steeds gebruikt; de cursus was een heleboel kennis, lol en hard werken. Voor de klas heb ik helaas niet gestaan [tenminste niet betaald]. Den Haag besliste anders. In een van de eerste bezuinigingsrondes in het onderwijs waren de vakleerkrachten de klos. Gymnastiek [en bewegen dus] was veel belangrijker dan het leren van een zinvolle vrijetijdsbesteding. En als ik eerlijk ben, moet ik, hoe jammer ook, de scholen in die keuze gelijk geven.

Blik bekleden

Vanaf eind 70er jaren tot begin jaren `90 heb ik een abonnement gehad op het handwerkblad Ariadne, en het is met geen pen te beschrijven hoeveel plezier ik van die bladen heb gehad. Allerlei brei-, haak- en ontelbare borduurwerkstukken heb ik eruit gemaakt en nog steeds ben ik blij dat ik van velen ervan foto`s heb gemaakt. Zo ook van deze kabouterblikken, die ik naar alle waarschijnlijkheid in één van deze bladen ben tegengekomen. De foto is niet best, maar toch is nog goed te zien dat deze kabouterspoppen om een blik zijn gemaakt. Het lijf zit om het blik en het hoofd is het deksel. De rechter is gebreid door dochter Ingrid en de linker heb ik nog steeds. Jammergenoeg sloeg de trend om. Breien, haken en borduren was helemaal uit en de Ariadne ging op de life-style toer. Ik vond het blad niet leuk meer en beëindigde mijn abonnement, ging origami doen en het breien, haken en borduren ging op een laag pitje. Toch ben ik er nooit helemaal mee gestopt en ik ben enorm blij dat het nu "allemaal weer mag". Niet dat ik nou zo`n trendvolger ben, maar het maakt het stukke eenvoudiger om aan materialen te komen.

Een poosje geleden kwam ik bij het opruimen van de zolder mijn kabouterblik weer tegen. Tesamen met een aanval van "appelmoeseten" van ons tweetjes kon ik de verleiding niet weerstaan om nog eens te proberen of ik van een leeg appelmoesblik iets leuk kon maken. Afgelopen weekend werd die verleiding nog eens flink aangewakkerd omdat ik door een gelukkig toeval, waarover ik later wel zal vertellen, aan een 4,3 literblik kwam, wat schreeuwde om bewerkt te worden. Vanavond heb ik proefgedraaid met een appelmoesblik en ik ben ondanks dat het wat saaie resultaat, dik tevreden.

Helaas heb ik de gehaakte rondjes niet beschreven, in dit oude [in telegramstijl] patroon. Die zijn trouwens op het net overal wel te vinden. Als je op de afbeelding klikt wordt het vergroot en is het duidelijk te lezen. Geen idee wie ze ontworpen heeft.

Omdat het patroon via dat oude bloknote velletje niet echt duidelijk was, heb ik het hieronder helemaal uitgewerkt:

Benodigd:
-drie kleuren wol [waaronder wit] voor breinaalden 3,5.
-wat vilt voor de ogen en rood voor de mond
-haaknaald 3,5

Gebruikte breisteken: ribbels, alle toeren recht. Een ribbel is ontstaat bij 2 toeren [heen en terug] recht.
Gebruikte haaksteken: vasten, stokjes en lussentoer.

Lijf:
Met de 1e kleur en 54 steken 6 ribbels [12 toeren recht] breien, daarna hetzelfde met de 2e kleur.
Verdeel het werk in drieën. [Voor het schema, zie het bloknote velletje boven]

Kleur 1-Brei met de 1e 16 steken 8 ribbels-afkanten
Kleur 1-Brei met de 3e 16 steken 8 ribbels-afkanten
Wit-Brei met de 2e 16 steken 8 ribbels-afkanten
Naai de drie stukken weer aan elkaar.
Als inslag bovenaan 2 toeren stokjes haken en deze later vastlijmen aan de binnenkant van het blik.

Armen en benen [4x]:
Met 15 steken 20 ribbels breien. Steeds afwisselend 2 ribbels kleur 1, 2 ribbels kleur 2. Daarna nog 5
ribbels wit breien voor handen en voeten. Draad door de steken halen en aantrekken.

Muts:
Met kleur 1 en 51 steken 2 ribbels breien. Daarna aan het begin van elke toer 1 steek minderen door 2
steken samen te breien, tot er 4 steken over zijn. Draad door de steken halen en aantrekken.

Neus:
Met wit 3 vasten in ring,
toer 2: op elke vaste 2 vasten.
toer 3+4: 1 vaste op 1 vaste.

Baard:
Dit wordt een beetje lastig. Haak een sliert lossen zo lang dat het past langs het witte vlak [gezicht]
aan de linker-, onder- en rechterkant. Haak in de lossen t toer vasten die met een dubbele omslag langs
een potlood worden gehaakt. Naai deze als baard om het gezicht.

Voor de volgende handelingen gebruik de foto als leidraad.
-Naai armen en benen dicht, vul ze en naai ze aan het lijf.
-Knip ogen en naai die op het gezicht.
-Zet de neus vast.
-Borduur een mond in het gezicht.
-Naai de baard vast.
-Knip van heel stevig karton een rondje net iets groter als de bovenomtrek van het blik. [Misschien
past ook een bierviltje].
-Naai armen en benen dicht, vul ze en naai ze aan het lijf.
-Haak twee rondjes die net iets kleiner zijn dan de doorsnede van het blik. Een voor de onderkant van
de muts en een voor de onderkant van het blik.
-Naai het eerste rondje onder aan het lijf.

Zet de hele boel in elkaar. Sla de dubbele stokjestoer aan de bovenkant naar binnen en lijm die vast
-Naai de muts dicht en naai het tweede rondje aan de onderkant erin. Voor het dichtnaaien het
kartonnen rondje erin en daarboven de muts vullen.
-Naai de muts 2 centimter vast op de rand als scharnier van een deksel.
-Naai een dikke pompoen boven op de muts.

Ps. het zijn veel handelingen en ik kan best eens iets vergeten zijn. Het is ook al heel lang geleden dat
ik er iets mee heb gedaan. Laat het me even weten. Bij voorbaat dank.

Gemaakt: 80er jaren
Patroon: 1 oktober 2012
Bewerkt: Willy Haarsma [naar een patroon uit een oude Ariadne]

-----------------------------------------------------

16 september 2012:

Door het enthousiaste gebrei van de innocentmutsjes zou ik bijna mijn tweede projekt vergeten te vermelden. Maar het heugelijke nieuws moet er toch maar even uit. "Grote broer is klaar". Waarschijnlijk heb ik grote broer nog helemaal niet vermeld, maar via dochter Ingrid had ik van Marjan [bedankt!] van de stoomtram Hoorn-Medemblik [waar op de restaurantie de inhoud is gezet en opgedronken] een heel groot koffieblik gekregen. Dat gebeurde vlak voor de vakantie, dus moest het bekleden hiervan nog even wachten. Ik vind hem supermooi geworden en hij is al dankbaar in gebruik genomen voor het opbergen van de bovenvermelde mutsjes, die al uit hun eerste behuizing waren gegroeid.

Het 4,3 liter erwtensoepblik, wat de Zweedse militair, tijdens een stoomtramevenement bij mij in de keuken achterliet, staat nog steeds kaal te wezen hier in de kamer. Ik twijfel nog steeds of ik het zal gaan bekleden, want de buitenkant is met zijn zweedse opdruk eigenlijk best interessant. Een eerste stap om hem toch maar te bekleden heb ik vandaag alvast genomen, door het blik in de originele staat op de foto te zetten. Zo kan ik nog alle kanten uit. De naam Felix komt sinds onze vakantie niet zo katterig meer over, want we zagen stellingen vol van dit merk in de Zweedse supermarkt en het was echt geen kattenvoer, getuige de lekkere maaltijden die we hebben gegeten. Ik zie wel wat ik doe, maar voorlopig heb ik genoeg aan grote broer, die naast mij nauwelijks in het kastje past.

17 september 2012:

En dit is nummer drie! De Zweedse militair zal hem niet meer herkennen, want ik kon het toch niet laten. Toen ik hem in originele staat eenmaal op de foto had gezet vond ik het eigenlijk niet erg meer. Het ziet er allemaal erg leuk uit. Het moeilijkste van alles is het uitvissen van de breedte van het haakwerk, want het moet vrij strak om het blik zitten. Helaas is daardoor de oude buitenkant van het blik op de flitsfoto een beetje te goed te zien. In werkelijkheid is het gelukkig veel minder erg.

Mijn werkwijze bij de grootste twee was:

1. Maak een sliert lossen die langer is dan de omtrek van het blik.

2. Keer met 1 losse, maak daarna 2 [of bij een breder blik 3] vasten, 2 [of bij een breder blik 3] halve vasten, en haak met stokjes de toer zover uit dat het strak om het blik past.

3. Maak de cirkel rond door 1 stokje in de 1e vaste te haken [kijk uit dat hij niet gedraaid zit] en haak zo spiraalsgewijs in de rondte met stokjes door totdat de gewenste hoogte is verkregen.

4. Eindig met 2 of 3 halve vasten en daarna 2 of 3 vasten en als laatste 2 of 3 halve vasten om het werk weer een rechte kant te geven. Als het een hoog blik is, maakt het weinig uit waar je eindigt en probeer anders zo ongeveer uit te komen boven het begin van de spiraal.

Speel lekker met kleuren, begin gewoon met een nieuwe kleur wanneer het uitkomt, het wordt altijd leuk. Ik heb stokjes gebruikt, vanwege het grote stappen, gauw thuis principe, maar natuurlijk kan je ook vasten [bij mij het kleine blik] en halve stokjes gebruiken om het blik te bekleden. Dan hoef je ook de "afschuining" boven en onder minder hoog te maken.

Afwerking: Trek het blik zijn/haar jasje aan en lijm dit aan de boven- en onderrand vast. Toppie!

10 oktober 2012:
Nooit gedacht dat ik zo snel al een vervolg zou schrijven op de vorige twee stukjes over het blik bekleden. Ik ging er echt vanuit dat ik mijn voorraad blikken wel had verwerkt en ik er voorlopig ook niets nieuws meer kon gaan toevoegen. Foutje! Tot mijn stomme verbazing vond ik onder een kastje het deksel van het soepblik. Ik wist helemaal niet dat ik dat nog had. Aan de andere kant van mijn hobby-inloopkast vond ik tussen de boeken nog een stroopwafelblik met deksel. Dat was allemaal te mooi om zomaar weg te doen. Dus mijn soepblik kreeg een mooi gekleurd deksel en het stroopwafelblik een heel nieuw uiterlijk.

Ik ga ze nog missen

Ik heb in mijn twitterprogramma een kolom aangemaakt onder de hashtag #breien. Behalve de vervelende opmerkingen, waarin men ergens "een eind aan gaat breien" of over voetballers die "te lang en nutteloos aan het breien zijn" vind ik er de meest originele opmerkingen, tips en links over breien. Tussen al die tweets vond ik de oproep met de leus "Help een kitten met een knitten". Deze kwam van een site die verrassend dichtbij was, tw. de Dierenbescherming Noorholland Noord uit Alkmaar.

Voor degene die wil weten hoe de actie precies in elkaar zit verwijs ik naar www.knitten.nl, en toen ik er wat van gelezen had was ik eigenlijk al meteen verkocht. Het verrassend eenvoudige maar lieve patroontje wat is bijgevoegd, gooide daar nog een schepje bovenop.

Met behulp van mijn aardig gegroeide Wibrawol voorraad in de kast begon ik al snel en de knitten vermenigvuldigden zicht met een snelheid konijnen waardig. Binnen een week heb ik er al zeven en begon ik mij af te vragen hoelang ik kon doorgaan. Een mailtje naar de dierenbescherming maakte me wijzer en nu ik weet dat ik tot september kan doorbreien, zie ik er nog wel een stelletje bijkomen. Ik vind ze geweldig, waarbij ik graag vermeld dat ik ze geen oogjes heb gegeven, omdat ik dat persoonlijk een aantasting vind van de eenvoud van het model.

Morgen gaan de eerste zeven vast naar Alkmaar. Ik heb er lol in om die persoonlijk te gaan brengen, maar weet nu al dat ik dat hele rijtje op de tochtrol in de vensterbank zal gaan missen. Daar is natuurlijk een simpele oplossing voor. Zorgen dat het rijtje snel weer terugkomt. Hihihi!

11 juni 2012

Vanmorgen heb ik samen met Karel de katjes weggebracht. Ze werden met met open armen ontvangen. Het was even zoeken naar het pandje van de dierenbescherming, want het stond behoorlijk verborgen tussen de grote meubel- en elektronika giganten op de Noorderkade in Alkmaar. Grappig was het wel, want ik was er al vele malen geweest, maar dan aan de overkant, waar de Mediamarkt is gevestigd. De vensterbank is nu weer leeg, maar hopelijk niet voor lang, want het volgende katje staat al weer op de pennen.

Geschreven: 10 juni 2012

Dagtekening: 10 juni 2012

Vriendschapsbandjes

Toen ik 20 april in Amsterdam bij mijn kleindochter de kamer binnenkwam, was ik aangenaam verrast haar heerlijk bezig te zien met het knopen van vriendschapsbandjes. Ze zat samen met een vriendinnetje heel fotogeniek op de bank met een kussen tussen hen in, waaraan ze allebei met een veiligheidsspeld een bandje hadden bevestigd. Dat was geweldig leuk en uiteraard heb ik heel goed gekeken hoe het precies in zijn werk ging. Al heel snel ging mijn herinnering naar de macrame lessen die ik in het verre verleden eens heb gegeven en waarmee ik als het ware, mijn hele "lesgeef periode" was begonnen. Ook de vriendschapsbandjes waren me niet geheel onbekend en ik probeerde de handelingen zo goed en zo kwaad als het ging zonder aantekeningen te onthouden. Thuisgekomen heb ik eerst geprobeerd na te doen wat Sam deed en na wat gegoogled te hebben bleken er bleken talloze filmpjes op You Tube te staan, die je de mooiste patronen voorschotelden.

Een paar dagen later bracht ik de techniek onder de aandacht van dochter Suzanne, en toen die het gezien had, sloeg de vlam in de pan. Ook zij begon te knopen en binnen de kortste keren kon ze het nog veel beter en netter dan ik. Ik maakte er vooral in het begin een zoodje van, totdat ik eindelijk ontdekte dat er een duidelijk verschil is tussen de voor- en achterkant. Toch laat het me zeker niet los.

Op het net vond ik uiteindelijk een site met ruim duizend patronen. Je kan ze zoeken op breedte, en tot mijn stomme verbazing stonden er patronen tussen met een breedte van 60 draden en meer. Om wat inzicht te krijgen heb ik er een paar honderd gedownload, die ik zo af en toe eens doorkijk. Dit is veel handiger dan een uitleg op You Tube, want om via een filmpje een patroon uit te werken zag ik echt niet zitten. Het is ongelofelijk, leuk allemaal en ik ga mezelf binnenkort toch eens uitdagen om zo`n bandje te maken met minstens een draad of 40 in de breedte.

Jammer is echter dat er nergens in al die berichten wordt gesproken over het goed afwerken van die armbandjes. Toch is het eigenlijk wel logisch, want van oorsprong is het zo dat je ze niet voor jezelf maakt, maar de gemaakte bandjes weggeeft aan iemand die je aardig vind. Je knoopt het dan met een gewone knoop ter plekke om die persoons arm. Maar, eigenwijs als ik ben, wil ik toch graag een nette afwerking zonder die dikke bobbel van de knoop. Voorlopig blijft dat dus nog even een wens, want de goede oplossing daarvoor heb ik nog niet gevonden.

Hyperbolen en koraalkunst

14 maart 2012

Toen ik gisterenavond wist dat ik vandaag op visite zou gaan bij een kennis van mijn man en daar dus als het spreekwoordelijke derde wiel aan de wagen bij gesprekken zou zitten, zocht ik een handwerkje wat ik mee kon nemen en niet teveel ruimte in beslag zou nemen. Ineens dacht ik aan de geweldig leuke bolletjes die ik tijdens mijn speurtochten in de ravelry files was tegengekomen. Ze hadden de meest enge wetenschappelijke namen als "non euclidean geometry" en "hyperbolic crochet", maar de eenvoudige "bath puff" zag er precies hetzelfde uit. Vertalen hielp niet veel om erachter te komen wat het was, maar één ding wist ik wel. Het is geometrisch haken, dus dat moest ik uitproberen.

Ze zijn supergemakkelijk te maken, Het enige waar je even op moet letten is, dat de haaknaald een beetje past bij de dikte van de wol. Verder kan alles. Een patroon is er eigenlijk niet. Je begint met een magische ring waarin je een aantal vasten gaat haken. [Ook kan je beginnen met een ketting van 2 lossen, waarna je de vasten in de eerste vaste gaat haken] Ik begon met 6 en ging daarna spiraalsgewijs verder met aldoor 2 vasten in 1 onderliggende vaste te haken. Dit patroon vond ik in een tutorial van Melisa Sriwulandari op Ravelry, maar er zijn er nog veel meer. Je kan doorgaan totdat je het zat bent of totdat de wol op is. Maakt allemaal niet uit. Het lukt altijd en is altijd mooi. Een heerlijk klusje tussendoor, het lukt altijd en de meest onaantrekkelijke wolresten zullen supercreaties opleveren.

Op de foto mijn bolletje toen ik net begonnen was en een paar uur later. Het is nog niet groot maar het aantal vasten meerdert snel. Ben benieuwd hoe het gaat worden. Nee hoor, ik ben het zeker nog niet zat en mijn wol is nog niet op, dus ik ga nog even lekker door.  

15 maart 2012:

De zwarte is "klaar". Ik ben er niet echt tevreden over, maar ach het is de eerste. Mischien ga ik nog wel even door, maar dan overdag, want ik kon `s avonds met de zwarte gedeeltes van de wol niet meer zien wat ik deed. Ben vanmiddag begonnen aan een andere en die heeft echt de "wauw-factor". Ik ben met 12 vasten in een ring begonnen, heb daarna een toer met 5 stokjes in elke vaste [60 stokjes] en vervolgens 3 toeren met steeds 3 stokjes in elk onderliggend stokje gehaakt. Dan kom ik uit op 1750 steken in de laatste stokjestoer. Hij krinkelt als een gek en ziet eruit als een enorme bol. Het lijken net hersenen in die lichtroze kleur. Ik heb zowat een complete 100 grams bol opgehaakt en zou er eigenlijk nog een vastenrand in een afstekende kleur langs moeten haken, om hem echt mooi te maken. Dat is leuk bedacht, maar dan moet ik op zijn minst nogmaals iets gaan meerderen om het model niet te verminken. Mijn hemel, dat wordt dan minimaal 3440 vasten in de laatste rand. Oefffffffffffffffff

17 maart 2012:

Dit is leuk, ik kan er niet mee stoppen. Die bolletjes zijn volkomen nutteloos, maar oh zo mooi en leuk om te haken  Dit is de volgende. Ik ben met 6 vasten in een ring begonnen, in de volgende toer 5 stokjes op 1 v, en daarna nog 2 toeren stokjes, waarin ik 3 stokjes in 1 stokje van de onderliggende toer haakte. De laatste en groene toer is 2 vaste op 1 onderliggend stokje. Eitje!

21 maart 2012:

Met deze bol heb ik mijn oude beige Zeemanwol opgehaakt. Ik had nog een bol van 50 gr. [+ een klein bolletje] liggen, dat over was van één van mijn truien. Je zou het niet zeggen, maar dat zit allemaal in deze zwarte bol. Hij lijkt op de foto mooier dan hij is, want in werkelijkheid zie je niets van dat beige. Ik heb hem net zo gehaakt als die "hersenen", met aanvullend een zwarte vastenrand. Ik was begonnen met de vastenrand door 2 vasten op 1 stokje te haken, maar dat ging zo langzaam, dat ik het gedeelte wat ik had, weer heb uitgetrokken. Met heel gewoon 1 v. op 1 st. heb ik de vastenrand afgehaakt en dat ging prima. De zwart/witte kleine bol hangt hier nog steeds. Die moet nog af. Wanneer? de tijd zal het leren.  

22 maart 2012

Vanavond heb ik mijn eerste [zwart/witte] bolletje maar eens fatsoenlijk afgemaakt. Hij is wat kleiner maar toch wel mooi. Ik zie dat ik in de hele verzameling bollen reuze kleurig bezig ben geweest. Verdikkie ik had toch een beetje op moeten letten; want hoewel ik in mijn kleurkeuze natuurlijk afhankelijk was van mijn wolvoorraad en ik geen truien in bonte kleuren heb gebreid, had een beetje meer kleur in de serie niet misstaan. Eigenlijk wilde ik hiermee mijn bollenwerk afsluiten, maar nu ik dit zo zie, maak ik er in de toekomst misschien nog wel eens iets vrolijks bij.  

29 januari 2017

Eergisteren werd ik door zoon Rob getipt over een project van Greenpeace, om een koraalkunstwerk te haken. Dit kwam uit de fbgroep Greenpeace Craftivists en omdat ik best wel weer eens toe was aan een uitdaging kwam ik door een gesprek en medehaakster, dochter Ingrid op het idee mijn oude hyperbolen maar weer eens van stal te halen, om ze als koralen weer een nieuw leven in te blazen.

Het maken van die dingen is heerlijk. Lekker probleemloos haken, nauwelijks tellen en gewoon doorgaan. 6 vasten in een ring, 5 stokjes in de vasten, 2 toeren 3 stokjes in de stokjes en uiteindelijk een toertje vasten eromheen. Het hele patroon bestaat dus maar uit één zinnetje. Simpel, maar pas wel op, de toeren zijn lang. Het begint met 6 steken en gaat razendsnel naar meer. De laatste toer bestaat uit [al ik goed gerekend heb] 560 steken. Door het snelle meerderen ontstaan die kronkels.

Ineens kreeg ik een ingeving. Ik had nog drie bolletjes rare bobbelwol liggen, die ik eens gekregen had. Die bleken helemaal tiptop te zijn, want niet alleen hadden ze een echte "koraal"kleur, ook was de draad ongelofelijk ongelijk in dikte. Iets wat je met berenhaken eigelijk niet wilt, was hier juist bijzonder geschikt. Nadat ik wat fotootjes had gemaakt van een paar bolletjes zag ik ook wat de kleuren dedeen. Het maken van een effen binnenkant met een laatste [vasten]toer in een afstekende kleur doet het goed. Verder viel me op dat een donkere binnenkant met een lichte rand mooier is dan andersom. Zo ga ik in ieder geval door tot die mooie maar akelige bobbelwol op is.

Voor wie meer wil lezen over mijn vorige hyperbool avontuur: label "haakpatroon-hyperbolen [zie rechts van dit stukje]
Voor wie meer wil lezen over het kunstproject: fb groep Greenpeace Cravtivists
https://www.facebook.com/groups/craftivists/?fref=nf

Update op 31 januari 2017:

Ik heb 10 bollen klaar en de bobbelwol, die ineens niet meer akelig is, is bijna op.  Ik ben meer dan tevreden met het resultaat en kan er eigenlijk nog steeds niet over uit dat ik juist nu in aanraking kwam met dit project. Het haken was geweldig leuk en bij de laatste drie ben ik aardig in de weer geweest met de laatste toer. De gladde vastenrand maakte plaats voor: 1 vaste in een steek, 2 lossen, 1 vaste in de volgende steek, en bij een andere heb ik de 2 lossen zelfs vervangen door 3 lossen. Dit maakte de rand van de bol wat ongelijker en bobbeliger, waardoor het meer op een koraal ging lijken en ze achteraf gezien ook nog mooier werden. 

"Zo zie je maar weer", dacht ik later, "nooit wanhopen, voor elke wol komt tzt wel een bestemming". In dit geval was het net op tijd, want ik had het al in een zak gestopt, om de bolletjes te dumpen bij de Kringloop. Helaas vraag dat "tzt" het nodige geduld en of ik dat altijd heb, dat is toch echt een ander verhaal. 

  

De haakcelestine

Al een paar jaar heb ik een heel opvallend brei/haakpatroon in mijn digitale verzameling
zitten, die me veel doet denken aan mijn origami periode.

In die tijd maakte ik met de "module"-
vouwtechniek de meeste opzienbarende geografische bollen. Het was voor mij de meest aantrekkelijke vorm van origami die ik kende, dus toen ik deze 12-puntige Celestine bol op het net vond, was het zonneklaar, dat ik daar nog een keertje aan zou beginnen. Jammergenoeg stond er geen naam bij vande ontwerper. 

Ik was begonnen aan een breiversie, maar dat werd niet, dus heb ik hem uiteindelijk maar weer uitgetrokken. Niet alleen omdat de gehaakte mooier wordt, maar ook het ontwerp met die rode punten stond me niet aan. Ik ga hem zeker nog een keertje maken, maar dan met betere wol en mooiere kleuren.

Na dit droevige nieuws terug naar mijn superbol. Ik zit nu, verdorie om half drie, al niets te doen. Het is te donker om de zwarte randen erin te zetten. Op de gok doorgaan en hopen dat ik in het goede gat gestoken heb, is geen optie meer voor mij, want ik heb de laatste dagen al genoeg uitgetrokken. Ik vind het werk hier wel mooi geparkeerd en moest er even een foto van nemen. Het gaat prima, hoewel het een enorm gepriegel is op de punten. Nou ja, nog zeseneenhalf, dat moet lukken!

Oef wat een bevalling! Je wilt niet weten hoe ik de laatste punt moest haken, maar uiteindelijk is het met zweten en luisteren naar een audioboek als afleiding gelukt. Wel heb ik er wat zere spieren en vingers aan overgehouden. Die heb ik er echter wel voor over. Hij is te gek!

Hieronder schrijf ik mijn nederlandse bewerking van deze bol.

HAAKCELESTINE

Benodigdheden: 1 haaknaald, passend bij de wol of katoen. Het aantal wol of katoen is ook
afhankelijk van de dikte. De bol kan effen of in verschillende kleuren gemaakt worden, daar ga ik verder niet op in.
Vooraf een paar tips:
1. Dit is een amerikaans/engels free pattern van Berroco. In eerste instantie dacht ik het patroon alleen maar te vertalen, maar toen ik aan het werk ging werd het meer een eigen opzet van hun patroon.
2. Nummer de eerste zes punten. Dan weet je altijd waar je begonnen bent.
3. Mijn houvast was dat er in het hoeken altijd drie vijfhoeken bij elkaar komen. Verder is de bol opgebouwd uit één middenvijfhoek, waaromheen vijf punten zitten.
4. Markeer de 7 steken series in de eerste toer zorgvuldig. Het scheelt een hoop getel en gezoek bij het aan elkaar haken.

Beschrijving:

Punt 1:
Maak een ketting van 35 lossen en sluit de ring. Pas op dat het niet gedraaid zit.
1]-1 losse, 35 vasten op op de lossen.
2]-1 losse, 35 v. op 35 v.
3]-1 losse, 35 v. op 35 v.
4]-1 losse, *2samengehaakte v., 3 v. op 3 v., 2 samengehaakte v.* [tussen de ** 5x haken=25
vasten]
5]-1 losse, 25 v. op 25 v.
6]-1 losse, 25 v. op 25 v.
7]-1 losse, 25 v. op 25 v..
8]-1 losse, *2samengehaakte v., 1 v. op 1 v., 2 samengehaakte v.* [tussen de ** 5x haken=15
vasten]
9]-1 losse, 15 v. op 15 v.
10]-1 losse, 15 v. op 15 v. 
11]-1 losse, 15 v. op 15 v.
12]-1 losse, 2samengehaakte v., hele toer=8 vasten.
13]-1 losse, 2samengehaakte v., hele toer=4 vasten.

Draad afbreken en door de laatste vier steken halen, aantrekken en draad wegstoppen.

Punt 2:
Maak een ketting van 28 lossen en voeg 7 lossen van de onderrand van de eerste punt toe en sluit
de ring. Verder de punt afhaken als beschreven bij punt 1.

Punt 3: Maak een ketting van 21 lossen en neem 7 opzetlossen van punt 1 en 7 opzetlossen van punt 2 [aansluitend] op. Sluit de ring. Verder de punt afhaken als beschreven bij punt 1.

Punt 4 en 5: Hetzelfde als bij punt 2. Sluit steeds 2 punten aan.

Punt 6: Maak een ketting van 14 lossen en neem 7 lossen van punt 5, 7 vasten van punt 1 en 7 vasten van punt 2 op. Verder afhaken als punt 1.

Nu is er een halve bol. Bouw de bol zo verder op en hou in gedachte dat er steeds vijf punten om de één punt aansluiten.

Gemaakt: februari 2012
Patroonbewerking: 1 oktober 2012
Bewerkt: Willy Haarsma

Spiral ornament

 Jeetje dat was een klus. Die bolletjes hingen we me al tijden vanaf een foto toe te lachen. Ze lachten zo treiterig, en ik zag ze denken, "Jou gaan we eens even een lastig uurtje bezorgen, want we zijn mooi en bijna ondoenlijk om te maken". Het is een ontwerp van Josephine Woo, ergens uit de USA en natuurlijk weer een haakkwerkje dat je van een redelijk werkbaar aantal steken moet minderen naar een stuk of drie. Dat is zweten op het eind. Je vingers zijn te dik, de haaknaald eveneens, en je moet zuks gaan vullen voordat het werk klaar is want anders is er geen gat meer over, waardoor je de boel naar binnen kan duwen. Dat vullen zelf is tot daar aan toe, maar ga maar eens haken aan een werkje dat nauwelijks steken genoeg heeft om mee te haken en ongrijpbaar is omdat het te zwaar en te rond is om beet te pakken.

Toch won het "willen maken" het boven de verwachte problemen en ben de strijd aangegaan. Het resultaat is veel kleiner dan ik verwachtte, maar ik vind hem geweldig. Zo mooi zelfs, dat ik, als ik eens een heleboel moed heb verzameld, wel eens een tweede zal maken. Want zeg nou zelf, "Alleen is ook maar alleen" en het staat nogal kaal zo in z`n eentje voor het raam. 

Geschreven: 27 februari 2012

Dagtekening: 27 februari 2012

Tasversieren

Feit 1: Ik heb verscheidene jute boodschappentassen liggen, die ik tijdens vakanties in de UK had meegenomen, omdat deze hier in Nederland toen nog niet te koop waren. Vooral die van Tesco, met de lieveheersbeestjes was een toppertje. Helaas is het binnenplastic van die tas helemaal kapot gegaan en ook de onderkant is verdwenen. Nu hangt hij als een slappe vormloze buidel aan zijn stevige hengsels en is het mooie er wel vanaf. Alleen de lieveheersbeestjes zijn nog zo goed als nieuw.

Feit 2: Er lagen 12 gehaakte grannies te wachten op een bestemming. Ik had ze gehaakt om er een kussenovertrek van te maken, maar het aantal afhechtingen door de vele kleuren was zo groot, dat ik het na 12 van die vierkanten liet afweten en ik naarstig op zoek was naar een bestemming, waarvoor ik niet nog meer grannies hoefde te maken.

Feit 3: Tijdens mijn oeverloze zoektocht naar mooie freebies op het net zit ik vaak te smullen van de mooie patronen van gehaakte tassen. Helaas moeten die om een mooie stevige tas te krijgen gevoerd worden, wat inhoudt dat ik mijn meest gehate werk moet doen tw. achter een naaimachine kruipen.

1+2+3=Het idee!

Ik zat met 6 van de grannies, wat vormen te maken, en ineens kreeg ik een idee. De afmetingen van 2 rijen van 3 vierkanten had ongeveer de vorm van de intussen ook in Nederland verschenen jute boodschappentassen, die ongeveer half zo hoog waren als mijn engelse Tesco tas. Als ik die nu eens ging omkleden, dan had ik een mooie brei/haaktas die ik niet hoefde te voeren, want als die jute tassen nieuw zijn, zijn ze stevig genoeg. Ook hoefde ik me niet druk te maken over hengsels, want met die tassen kon je bijna bakstenen vervoeren.

Toen ik het idee aan mijn dochter vertelde was die eigenlijk ook wel enthousiast. Grappig genoeg zijn we beide begonnen met een tas te bewerken, zonder dat we overlegd hadden hoe we het precies zouden doen. Het resultaat was dat Ingrid vijf aparte vierkanten heeft gemaakt en de brede hoeken heeft vrijgelaten.

Ik daarentegen heb een complete buitentas gemaakt en die er later omheen getrokken.

Beide technieken zijn prima, zij het, dat we geen van tweeën ontkwamen aan een paar pijnlijke prikken in onze handen, omdat de jute best wel stug is om een bekleding op vast te naaien. Dat was echter de enige valse noot van het werk.

Een patroon is moeilijk te geven. Meet de tas op. Ga uit van een voor- en achterkant. De twee zijkanten en een bodem, kan je evt. uit één lange strip maken. Maak het haakwerk op maat, wees niet bang dat het te klein is want met haken kan je er zo nog een toer aan vast haken, aan alle kanten. Gebruik je creativiteit en fantasie, maar vooral: Have Fun!

Ps. Helaas, hoe leuk het werk ook was en hoe mooi het resultaat ook is, de Tesco tas hangt nog steeds als een slappe buidel aan de deurknop! ;-(

Na het verhaaltje nu het patroon. Dit is een beetje moeilijk, want er is eigenlijk geen patroon. 

Benodigdheden: 1 haaknaald, passend bij de wol of katoen in verschillende kleuren. Het aantal wol of katoen is ook afhankelijk van de dikte en natuurlijk een jute boodschappentas [of tas naar keuze].

Meet de tas op. Ga uit van een voor- en achterkant. De twee zijkanten en de bodem, kan je evt. van één lange strip maken. Maak het haakwerk op maat. Mijn tas is echter ruimer gemeten als die van Ingrid, want hij moest er in zijn geheel iets overheen passen. Die van Ingrid is knapper gemaakt want haar vakken moesten veel nauwkeuriger op de tas passen. maar wees niet bang dat de vlakken te klein uitvallen, want met haken kan er altijd wel een toer bij. Aan alle kanten. Ik heb de tas alleen aan de bovenkant op de binnentas genaaid, de rest bleef wel zitten. Ingrid daarentegen had meer werk. Zij heeft alle vlakken apart rondom vastgezet.
Patronen van granny squares zijn er genoeg. Het net stikt ervan. Ook ik heb me
gewaagd aan het ontwerpen van een vierkant. Hiervoor verwijs ik
naar Avalon`s granny, die hier ook op de site te vinden is.

Gemaakt: januari 2012
Patroon: 30 september 2012
Idee en ontwerp: Willy Haarsma

Kerstkaarten

Nu het zo tegen december begint te lopen steekt de kerstkaartenkoorts weer zijn kop op. Tenminste zo was het bijna alle jaren. Helaas heb ik er momenteel een heel dubbel gevoel over. Aan de ene kant is het een aardige geste om je familie en vrienden te laten weten dat je ze nog goed gezind bent en ze het beste wenst met kerst en het nieuwe jaar, maar aan de andere kant vind ik het "Eén als lemmingen heen en weer sturen van beste wensen" worden, waarbij volgens mij het woord automatisme ook niet misstaat. Een uitzondering op deze negatieve uitlatingen wil ik toch wel maken. Dat zijn de schitterende zelfgemaakte kaarten die ik de afgelopen jaren heb mogen ontvangen, die waren met één woord fantastisch. Het idee dat iemand zoveel werk steekt in een kaart voor jou, maakt me verlegen. Gek eigenlijk want ik heb het zelf ook jaren gedaan.

Ondanks bovenstaande loop ik me al dagen suf te piekeren wat ik dit jaar weer eens zal doen en de steeds terugkerende slapeloze nachten doen daar nog een schepje boven op. Ook de ervaringen van de afgelopen maanden werken niet echt mee in het creëren van een feel good situatie die de media en commercie je voor december voorspiegelen. Toch maar weer kaarten sturen. Ik kom er niet uit.

Diep in mijn hart vind ik dat ik stom ben geweest. Twintig jaar lang doe je je best. Je knutselt de mooiste kaarten in elkaar en voor je het weet ben je de klos en gaat iedereen iets van je verwachten. Wat voor moois zal ze dit jaar weer sturen. Ik voelde gewoon dat dit gedacht werd. Het kon nog gekker want ik weet van mensen die mij een kerstkaart gingen sturen om er één van mij terug te krijgen. En ik stuurde ze natuurlijk terug, want ik ben netjes opgevoed. Het klinkt arrogant, maar het is echt waar. Zo zat ik binnen de kortste keren met een lijst van meer dan 200 adressen. Zie die maar eens kleiner te maken. Je speelt met gevoelens van mensen, daar kan ik niet zomaar voorbij gaan. De laatste jaren heb ik met schuldgevoel mensen geschrapt van die lijst en gestuurde kaarten niet beantwoord. Echt balen maar ook noodzakelijk. Tweehonderd kaarten maken is gekkenwerk, tenminste als je het goed wil doen.

Nu is het dus bijna december 2008 en zit ik weer in dezelfde situatie als het jaar daarvoor. Wat te doen? Voorlopig toch nog maar even piekeren, tijd en nachten genoeg, totdat het half december is. Dan zal er toch een beslissing moeten komen. Het wordt dus misschien een vervolgverhaal waarvan ik nu de afloop nog niet weet

Geschreven en dagtekening: Opperdoes, 24 november 2008

                                                

Een boek lezen met je ogen dicht

[Reactie naar het Noord-Hollands dagblad en verwerkt tot digidagboekblad]

 

                                                      

Heerlijk na meer dan een jaar beginnen steeds meer mensen te beseffen hoe heerlijk het is om -inderdaad- met je ogen dicht boeken te lezen en ook dat het echt niet alleen voor blinden en slechtzienden een uitkomst is. Ik wordt nog steeds geplaagd door een schijnbaar niet te genezen chronische verkoudheid met een eeuwige verstopte neus, waardoor ik vaak ontzettend slecht kan slapen. Voor mij zijn die audioboeken een uitkomst. Het leidt me af van je problemen en soms wil ik nog wel eens in slaap vallen ook, wat natuurlijk nog beter is. Ik download de meeste boeken p2p via emule [maar dat kan ik beter niet zo wereldkundig maken] en ik heb er zoals ik al zei veel plezier van. Ook in de boekhandels zijn de audioboeken sinds kort wat beter vertegenwoordigd. Ik zet de boeken over op mijn Creative Zen mp3 speler. Die is het gemakkelijkste in het gebruik want als ik hem uitzet, en later weer aan, gaat deze speler weer op dezelfde plaats door. De speler heeft zelfs de mogelijkheid van bladwijzers, zodat ik meerdere stoppunten tegelijk kan markeren ook, waardoor ik er een ander boek tussendoor kan "lezen". Verder maak ik van het boek kleine stukjes want dan gaat de speler niet al te ver door, wanneer ik in slaap val. In dat geval moet ik natuurlijk wel zoeken, waar ik gebleven was. Verder "tag" ik de files vaak over, zodat ik alles in de juiste volgorde op de speler krijg. Een gewone mp3 speler of ouderwetse discman is niet zo handig want die onthouden niets en beginnen, bij het aanzetten, iedere keer weer van voren af aan.

Ook is het fijn deze boeken te beluisteren bij werkzaamheden die je aandacht niet echt nodig hebben. Breien, borduren, aardappels schillen, etc. noem maar op. Alleen ontraad ik het gebruik in de auto. Dat werkt bij mij niet. Of ik luister naar een boek of ik let op het verkeer, want ik weet van mijzelf, dat ik slecht twee dingen tegelijk kan doen. Daarbij lijkt het me niet zo veilig ook.

Waar je op moet letten bij de aankoop van een luisterboek, heb weinig ervaring. Het fijnste is een boek in mp3 formaat, wat niet lager is dan 128 kbps, want anders wordt het geluid te zacht, vlak en monotoon. Een vrouwenstem is duidelijker dan een mannenstem [voor mij tenminste], en er moet liefst een beetje goed gearticuleerd worden. Ook moet het niet al te snel worden voorgelezen, iets wat ik bij de Nederlandse boeken gelukkig nog niet ben tegengekomen. Ik heb het liefst dat het hele boek door dezelfde persoon wordt voorgelezen. Als je voor elke persoon een andere stem zou hebben begint het meer op een hoorspel te lijken. Die zijn er trouwens ook genoeg op het net, maar door de stemmenwisselingen en het sfeer- en achtergrond geluid zijn ze vaak veel onduidelijker te verstaan. Natuurlijk kan je ze ook op een ipod zetten, maar dan loop je tegen dezelfde probleem aan als bij muziek, dus geen stoppunten en daar komt bij, dat de ipod zijn eigen bestandsformaat heeft. Op het net vond ik trouwens ook audioboeken meteen in ipod formaat. Maar ach, alles valt om te zetten en daar zijn gelukkig ook goede gratis omzetprogramma voor te vinden. Als je een beetje handig bent op de computer zijn die formaten eigenlijk allemaal geen probleem. Bijna overal is wel een oplossing voor.

Van mij mogen er heel snel nog veel meer audioboeken verschijnen, want ik ga nu te snel door het aanbod heen. Om toch nog iets meer keuze te hebben, probeer ik mijn toevlucht te zoeken in engelstalige audioboeken. Die zijn er nl. veel meer, maar ik realiseer me dat dat lang niet voor iedereen is weggelegd. Voor mij eigenlijk ook maar net, maar met een "learning english" serie die ik vond, ging het aardig. Het heeft een tweedelig doel. Ik leer engels luisteren en ik heb weer wat audioboeken extra. Er zijn een paar sites die audioboeken gratis aanbieden. Project Gutenberg is een Amerikaanse site waar in veel talen eboeken worden aangeboden, maar sinds kort zijn hier ook een paar [engelstalige] audioboeken te vinden. . Dit zijn echter nogal stoffige boeken, waarop geen rechten meer rusten. Maar goed, je kunt je er in het begin om er aan te wennen best mee behelpen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat er nog meer sites zijn, maar mijn zoektocht is ook nog niet afgelopen.

Dit zijn mijn ervaringen tot nu toe. Ik ben er echt content mee en ik hoop dat ik wat heb kunnen bijdragen aan jullie artikel. Natuurlijk kunnen jullie me altijd bellen voor vragen.


Geschreven: Opperdoes, 18 juli 2008
Dagtekening: 2007-2008

Hobbyperikelen

Wauw eindelijk kwam er een paar dagen geleden een voorjaarszonnetje de kamer binnen. Dat gaf me de doorslaggevende duw om eindelijk eens een van mijn voornemens uit te gaan voeren. Ik liep al een tijdje met het idee rond om het grootste gedeelte van mijn hobbyspullen naar beneden te brengen omdat ik sinds ik mijn laptop heb, niet meer gebonden ben aan een vaste plek voor computeren en internetten. Daar komt bij dat ik het twee jaar geleden na een winter dia`s inscannen boven wel gezien had. Die winter was omgevlogen, maar ik had nauwelijks contact meer met de buitenwereld. Dus besloot ik toen al dat ik meer tijd beneden ging doorbrengen. Dat beviel me uitstekend, maar ik rende nog steeds voor elk stukje materiaal of gereedschap naar boven. Dat was natuurlijk goed voor de lijn maar erg vermoeiend. De langverwachte duw kwam dus toen die zon door de ramen scheen en ik ben aan het organiseren en ruimen geslagen. Nu is het zo dat ik graag controle heb over de spullen in huis en ik raak het spoor helemaal bijster als er op verschillende plekken spullen staan in dezelfde categorie. Dat was dus het geval met de hobbyspullen. Het stond onder en achter het bureau maar ook in de bedsteekast en dat is wel een beetje veel van het goeie. Voordat ik begon heb ik me een paar dingen voorgenomen. Ten eerste wilde ik maar één plek waar "bewaarspullen" zouden staan en daarvoor reserveerde ik de linker bedsteekast. De stellingen en kastjes onder het bureau moesten allemaal leeg en de stellingkast tegenover het bureau waar de computer staat moest de enige hobbykast boven worden. Dat lukte prima en die hobbykast staat nu dus vol met hobbyspullen lange termijn en wat printerpapier. Verder staan boven alleen nog de computer met printer en scanner.

Het probleem zit helaas in de overbodige spullen, die ik op een verantwoorde manier kwijt moet zien te raken. Het is en blijft het moeilijk om dingen waar ik soms uren aan gewerkt hebt, of gereedschappen en materialen die niet goedkoop waren zomaar in de kliko te laten verdwijnen. En dan praat ik nog maar niet over boeken. Die kan ik zeker niet zomaar weggooien. Het is voor mij een groot deel van mijn leven en het heeft me allemaal veel plezier gegeven. De eerste gedachte gaat naar mensen van wie ik denkt dat ze er nog wat aan zouden kunnen hebben. Helaas niet in Opperdoes want ik ken hier nauwelijks iemand. Stoomtrammensen zitten ook niet op hobbyspullen te wachten want die hebben wel wat anders te doen, maar gelukkig wist ik in Abcoude nog een vrouwtje die veelvuldig kaarten maakt. Zij had geluk want ik heb haar een heleboel origamipapier gegeven en een kartonnagedoos om het papier op maat op te ruimen. Ook de resterende theezakjesboekjes gingen richting Abcoude. Met deze actie was het hoofdstuk origami bijna afgesloten, want een jaar terug had ik mijn origamiboeken al te koop gezet op de site van de OSN. Zo was ik toen op een fijne manier het grootste deel van mijn origamiboeken al kwijtgeraakt en had er bovendien een leuk zakcentje aan over gehouden plus de wetenschap dat ze allemaal bij vouwenthousiasten terecht gekomen zijn. Een probleempje blijft er nog over. Er staan nog vier dozen tentoonstellingsspullen. Weggooien kan ik ze nog niet en bewaren wil ik eigenlijk ook niet. Toch maar even doen, want je weet maar nooit en ze zijn zo mooi. Het restant van het papier hou ik voorlopig, want ergens in een verborgen hoekje zit nog wel iets origami-achtigs en als ik wil heb ik op schijf modellen genoeg om weer eens iets op dit gebied te ondernemen.

Toch waren deze acties het topje van de ijsberg. Er staat nog veel meer. Twee vuilniszakken vol gaan er naar de school waar Ingrid heeft gewerkt en het leukste opruimen was vanmiddag. Hoewel ik bijna nooit iemand met mijn eigengemaakte spullen lastig val, had ik een hele zak kartonnage werkstukken tw. een achtkantig doosje, speelkaartenmapjes, jacobsladder en goochelmapje meegenomen naar Jos van Niekerk. Tot mijn verbazing was zij er hardstikke blij mee en dat gaf mij het gevoel dat dit in ieder geval ook een goede bestemming had gekregen.

Geschreven en dagtekening: Opperdoes, 7 april 2006