Jigidi

 

Het soms verguisde, maar niet meer uit de maatschappij weg te denken, internet, helpt me nog steeds door de soms moeilijke en eenzame tijden. Allereerst is daar de zware mantelzorg voor echtgenoot Karel en daarbij de nog steeds aanwezige corona, waardoor ik me nogal voorzichtig in de buitenwereld waag, zijn allebei situaties, waar ik helaas niet al te best mee om kan gaan. Dit schrijf ik niet om te klagen hoor want ik realiseer me terdege, dat ik beslist de enige niet ben, en diep in mijn hart, voel ik me eigenlijk alleen maar schuldig en een verwend kind, die zijn eigen zaakjes allemaal niet zo best meer aan kan. Op de momenten dat het me echt allemaal teveel wordt zet ik dus de laptop aan of pak de tablet. Niet alleen heb dan via de social media alle gewenste contact met de buitenwereld, ook kan ik via mijn stukjesschrijvrij, alles lekker van mij afschrijven en de niet al te persoonlijke verhaaltjes op mijn blog plaatsen. 

 Toch is er één plekje op het net, dat mij het meeste bezig houdt; "Jigidi"  [https://www.jigidi.com/] is de naam van een legpuzzelsite waar ik volkomen verslaafd aan ben. Als kind was ik al dol op legpuzzels. Van de kleinste kinderpuzzeltjes tot nu liefst, 2000 of 3000 stukjes. En neem dan daarbij die heerlijke Jan van Haasteren`s of de Wasgij puzzels, die ik een paar jaar terug leerde kennen. Heerlijk! Toch is er iets wat mijn puzzelliefde aardig verknalt. De angst een stukje kwijt te zijn of erger er inderdaad eentje missen. Perfectionist als ik ben, is de lol er dan helemaal af en is de hele puzzel in mijn ogen dan meteen waardeloos en zou ik hem het liefst in de kliko willen gooien. Dat doe ik natuurlijk bij die hele grote dure puzzels niet, maar ja, wat moet ik er mee? Weggeven of wegdoen is ook geen optie meer. Jammer gewoon. 

Dat is zo fijn van jigidi. Geen modern [lees dure] app, maar je puzzelt gewoon in de browser en dat is meer dan genoeg. Even een account aanmaken en de puzzel wordt automatisch opgeslagen, zodat je er later weer verder aan kunt werken. Ook handig van dat account is, dat je je puzzel meteen op al je apparaten terugvindt. Zelf speel ik het meest op de tablet, want dat puzzelt zo lekker in bed, [hihi, maar volgens de wetenschappers helemaal fout]. 

Weliswaar vind ik bij Jigidi geen puzzels van 3000 stukjes, maar de max van 600 stukjes is zeker een stap in de goede richting en meer dan ik in een andere legpuzzel app heb gezien. Alle stukjes komen in één keer op het "werkveld", maar er is ruimte genoeg om de puzzel heel confortabel op te lossen. Ook de [wat mij betreft] irriterende tijdklok, is van het werkvlak te verwijderen naar de achtergrond en er is geen beperking van tijd.

En als ik de aangeboden puzzels zat zou zijn [wat me zeer onwaarschijnlijk lijkt] dan kan ik altijd nog mijn eigen legpuzzels maken. Dat heb ik, om het eens uit te proberen 1x gedaan. Het resultaat was niet echt geslaagd, want de afbeelding was zo moeilijk, dat ik zelf niet meer uit de puzzel kwam. 

Hij staat er nog steeds op, want ik weet niet hoe ik hem moet wissen, maar ben van plan dat ding ooit nog eens onder handen te nemen. Voor nu, heb ik meer dan genoeg aan de puzzels die erop staan en waarvan ik gelukkig nooit een stukje kwijt zal zijn. [ehh...of het zou een programmeerfoutje moeten zijn]. Dus bij deze........Dank je wel, makers van Jigidi. 

Een dag later..........

Toen ik het stukje geschreven en gepost had, dacht ik ineens. "Oei, ik heb zoveel haast om het stukje op fb te zetten, terwijl de puzzel nog niet eens af is, dat kan eigenlijk niet". Nu is hij dus wel af en maak ik daarbij het verhaaltje compleet. Wel zo netjes, al zeg ik het zelf, hoewel "af". Helemaal afgemaakt is hij niet, want als ik dat laatste stukje, wat ik op het plaatje net naast het gat heb geplaatst, erin zou zetten, floept de afbeelding meteen weg en komt er een "plat" plaatje tevoorschijn, zonder de lijntjes van de puzzelstukjes. Dat vond ik een beetje jammer, dus doen ik het maar zo.

O, ja, en deze wil ik eigenlijk ook nog wel even kwijt. Zomaar een puzzel, die ik tegen kwam met een
bestandsnaam waar mijn laptop het een beetje moeilijk mee had.

Geschreven: 22 november 2022

Dagtekening: 22 november 2022

"Bingewatchen" en hobby

 "Bingewatchen" is mij beslist niet vreemd. Niets is zo lekker als, breiend voor de tv, een sliert afleveringen van een bepaalde tv-serie achter elkaar te gaan zitten kijken. En ja, dat breien hoort erbij, want dan ben ik, voor mijn gevoel, toch nog een beetje nuttig bezig en, zeker niet onbelangrijk, het voorkomt meestal, dat ik niet te pas en te onpas, in slaap val. Ook haken doe ik wel eens, maar dat is wat minder geschikt, omdat het vaak toch nog iets teveel van mijn aandacht wegsnoept.

Beginjaren 2000 downloaden we veel en het werd als het ware een sport om de series zo snel mogelijk nadat ze waren uitgezonden op Amerikaanse tv ze hier te downloaden en op de laptop te bekijken. Het volgende verhaaltje heeft dan ook voor het grootste deel betrekking op de series die we in die beginjaren zagen. Wat me toen ineens begon op te vallen, was de creatieve inbreng van de makers van series en films. Origami was de eerste techniek waar mijn aandacht op viel. Het eerste voorbeeld daarvan, herinner ik me goed. Het was de gevouwen vogel in Prison Break. Bijkomde bijzonderheid daarvan vond ik, dat die vogel ook nog eens een prominente rol had in het verhaal. Maar er was meer en echt niet alleen maar films die betrekking hadden op Japan, want in o.a. Hawai Five O, NCIS, NCIS-LA, Heroes, Fringe en Dr. Who doken zo af en toe gevouwen vogels op. Ook de schitterende kraanvogel sliert in Eureka herinner ik me nog goed.

  



En wie herinnert zich niet die kostelijke scene uit Call the Midwife, waarin Chummy [Miranda Hart] samen met Fred [Cliff Parisi] en Dr. Turner [Stephen McGann] met een groepje "cub-scouts" aan het vouwen gaan. De kikker van dr. Turner leek op het eind meer op een overreden schildpad, maar de kikker van Fred werd na het opblazen een zeer respectabele driedimensionale amfibie.

Na het papiervouwen komt er meer haken en in mindere mate breien in beeld. Iedere sfeermaker van een serie, die een huislijk tafreeltje wil scheppen, gooit een prachtig gekleurde granny deken over de gezinsbank en zo heel af en toe komt er ook nog wel eens een gehaakte knuffel in beeld. Zelfs de makers van mijn "lijf-soap" Eastenders, deden er aan mee met een prachtige grannydeken over de bank in het huis van Ted Murray [Christopher Timothy]. Breien kwam dus, zoals ik al zei, wat minder voor, maar ik was net zo verrast als Jethro Gibbs [Mark Harmon], toen Abby [Pauley Perrette] in NCIS ineens aan het breien was. 

 

Toch krijg ik het idee, dat niet iedere filmmaker zijn huiswerk goed heeft gedaan. Hilarisch vind ik de scene uit [sorry weer] Call the Midwife, waarin de zusters zogenaamd aan het breien zijn. Nou ik zou het ze wel eens willen zien doen op deze manier. Met breinaalden een gehaakte granny square maken lijkt me helaas een onmogelijke opgave.

Toch is er nog iets anders wat me opviel. Alle bovenvermelde series en films komen uit het buitenland. Het kan zijn dat het komt door mijn filmkeuze, maar ik denk dat dit toch niet alleen de oorzaak is. Toch zag ik twee keer een grannydeken. De eerste in Moordvrouw [Wendy van Dijk] en nog eentje in één van de animaties van de HSK in Twee voor Twaalf. Jammer maar ach.......Karin Bloemen en ook Bobby Eden maken dat Hollandse gemis de laatste jaren weliswaar op een andere manier, toch wel een beetje goed.

Geschreven: 20 november 2022

Dagtekening: 2005-heden

De schaatskindjes

Voor ik deze blog kon schrijven was dochter ingrid me al voor. Zij schreef onderstaande al op facebook.:



Wat een lieve laatste zin. Dank je wel!

De opzet van mijn verhaaltje was intussen ook al klaar. Dat begon zo:

Oh, ik ben zo blij, gedurende mijn lange creatieve leven, bijna alle werkstukken, die ik maakte, op de foto heb gezet. Het is begonnen met breien. Pas getrouwd, werd ik geinspireerd, door mijn schoonmoeder, die ook niet stil kon zitten en daardoor altijd wel een breiwerkje op de pennen had staan. De kinderen waren een willoos doel voor mijn aktiviteiten, en ik vond altijd wel een leuk patroon voor een kledingstuk in de ruim voor handen zijnde breiboeken. Haken kwam wat later en toen het allemaal een beetje "uit" begon te raken, heb ik me op het origami gestort. Na het origami ben ik teruggekeerd tot de bron. Hoewel, terugkeren, is een groot woord, want door alle andere creatieve hobbies heen, bleef ik, meestal voor mijzelf, heerlijk dikke truien breien. Nu in het digitale tijdperk, staan foto`s en patronen netjes in mappen op de computer en ik koester deze files enorm.

 

Vanmiddag zaten dochter Ingrid en ik wat te rommelen op de laptop, waarop ik ineens, een foto tegenkwam van mijn schaatsertjes. “Oh”, zei Ingrid, “Dat is jeugdsentiment, want die hebben altijd op mijn kamer gehangen. Zo schattig!. Ik wil hem eigenlijk nog wel eens maken”. Ik ging daar op door, en zei, “Ja leuk, dan zal ik wel proberen, het van de foto af op patroon te zetten. Via een excelbestandje moet dat lukken”.
Intussen is het bijna middernacht en heeft Ingrid al een kwart van het patroontje gehaakt. Zo snel kan het gaan dus, dat een foto van ruim 35 jaar terug, ineens weer werkelijkheid wordt.

De volgende dag:

Het is oudjaarsdag. In de middag vroeg ik Ingrid hoever het haakwerk al klaar was. Ze stuurde me een printje van het patroon, waarop de toeren zo ongeveer driekwart waren afgestreept. De foto, haha, daar mocht ik op wachten, tot hij klaar was. Leuk hoor!. Maar ja, ik had zoiets kunnen verwachten. Ik hoefde niet lang te wachten. Na verloop van een paar uurtjes vond ik onderstaande foto op fb. Geweldig Ingrid, ik vind het allemaal super, maar nu komt alleen het lastigste nog. Hoe komen we in vredesnaam aan een vierkant frame om hem in te spannen?. Nou ja, eerst maar eens de jaarwisseling vieren. Maar het eerste [luxe]probleem voor het nieuwe jaar heeft zich al aangediend. :-).
                                                                   

19 november 2022

Nooit gedacht dat dit verhaaltje nog een vervolg zou krijgen, maar gisterenavond laat zag ik in mijn tijdlijn ineens een foto van "Haakvrouw" [Ja die van het winkeltje in Medemblik], die met ijzeren vierkanten in haar handen zat. Eronder stond vermeld, dat zij die in haar winkel te koop had.

https://www.facebook.com/haakvrouw/posts/689981835890423
https://www.haakvrouw.nl/

Ik was meteen weer alert [want zoals ik al schreef, was het nogal laat] en dacht meteen aan dochter Ingrid, die een jaar of wat terug de schaatsertjes uit de Ariadne had overgehaakt en waarvoor we met de beste wil van de wereld geen mooi ophangvierkant konden vinden. Dit was precies wat we nodig hadden en wat al die jaren niet was gelukt was nu ineens bijna binnen handbereik. Natuurlijk appte ik haar meteen en zoals verwacht, stond er de volgende morgen een foto van het werkstukje op mijn telefoon. Zij was dus blijkbaar op stel en sprong gaan zoeken [en vond het].

Wat ons nu nog te doen stond was een een prachtig ritja naar Medemblik [geen straf] en voor Ingrid nog een klusje om het lapje daadwerkelijk in het vierkant te bevestigen. Gelukkig was dat allemaal niet zo moeilijk en een half uurtje terug kreeg ik de bevestigende foto. Het is nu helemaal tiptop voor elkaar, ze hangen er weer. Eindelijk!!

Origami spreuken

 Ik heb boven drie mappen met insteekhoezen staan. In één van die mappen zitten ruim 20 Aviertjes met spreuken, in combinatie met soms hele moeilijke en platte origami modellen. Die heb ik jaren geleden gemaakt, toen ik nog actief bezig was met deze papiervouwtechniek. Dat was in de jaren `80 en begin `90. In de andere twee zitten ook Aviertjes, maar daarop staan kleine borduurwerkjes, die ik later ben gaan maken, toen ik geen grote borduurwerken op de muur meer kwijt kon. [Zie: "Borduurboeken"]

Jammergenoeg staan die boeken, zoals ik al schreef, op zolder en om ze toch nog een beetje in mijn buurt te hebben, heb ik alle bladen ingescand en op de computer gezet. Ze zijn dan een beetje dichterbij en kan ik er digitaal mee aan de gang. Zoals nu, dat ik een fotocollage maakte van alle spreuken. De meeste teksten komen uit mijn twee boekjes met haiku`s, want in die tijd moest Google nog worden uitgevonden.

Wat de colligrafie betreft kan ik vertellen, dat ik een jaartje cursus heb gedaan, met een [vind ik] teleurstellend resultaat. Dat lag beslist niet aan de docent, maar voor de volle 100% aan mij, want ik kwam er al snel achter dat het niet echt mijn ding was. Het was wel leuk het eens gedaan te hebben, en voor deze bladen, kwam die kennis ook wel goed van pas, maar ik heb mij werk nooit echt mooi gevonden. Toch heb ik met deze bladen aan menige tentoonstelling meegedaan. .

Dat was het wel zo`n beetje, want echt veel valt er verder niet over te vertellen. De foto`s spreken voor zich.

 

Geschreven: 23 september 2020 [herschreven: 1 november 2022]

Dagtekening: eind jaren `80

Borduurboeken

 

Na mijn origamitijd heb ik me jaren bezig gehouden met kruissteekborduren. en zoals ik al schreef in het stukje over origami spreuken heb ik ook daarvan twee mappen met Aviertjes staan. Toen mijn muren te vol werden om nog meer borduurwerken op te hangen, heb ik het in kleinere werkjes gezocht. Het resultaat waren twee multimappen, met daarin een heleboel kleine borduurwerkjes, soms met tekst en vaak ook niet. Natuurlijk is mijn eigen inbreng heel wat minder dan bij origami, waarbij ik met een enkel papiertje begon, want deze patroontjes waren in grote getale te vinden op het net. Maar dat geeft niets, want het resultaat is er niet minder om. Ik vind ze schitterend en het zijn als het ware allemaal, stuk voor stuk, kleine schilderijtjes geworden. Ook zitten er een paar tussen, waarvan ik de telpatroontjes heb gekocht als vakantie souvenir. De meesten, daarvan, komen van de andere kant van de Noordzee, waarbij ik nog even een extra aandacht wil voor "The Isle of Man", midden in de Ierse zee. Niet zozeer een grote reispubliekstrekker, maar voor ons een ultieme vakantieplek. Verder nogtwee borduurwerkjes uit Bergen in Noorwegen. Er was daar een grote borduurwinkel, barstens vol Japanners, waar ik een herinnering aan Bergen kocht en een afbeelding met een heleboel grote trollen.



Maar de meesten vond ik, zoals ik al zei, op het net. Vooral bijzonder en mijn favorieten waren de kleine patroontjes van de Amish. Een voorrecht vond ik het zowat, om die patroontjes te kunnen zien en beter nog, zelf te kunnen maken. Hierbij een foto bij van een groot borduurwerk van de dagen van de week, met hun bijbehorende huishoudelijke taken, als onderwerp.





Ik heb me, anders dan bij haken, weinig gewaagd aan ontwerpen van eigen borduurwerken. Alleen van vier locomotieven de Stoomtram Hoorn-Medemblik, ontwierp ik een telpatroon. Zij zijn te downloaden en/of uit te printen via de rechter zijbalk van mijn creablog: https://avalon022.blogspot.com/




Ps. Helaas......... zolang ik geen geen mogelijkheid zie, om een pdf file in deze blog in te sluiten, kan ik er hier niet zoveel laten zien, want het zijn er domweg te veel om ze stuk voor stuk op deze blog te plaatsen.

Geschreven: 17 oktober 2020, herzien: 1 november 2022
Dagtekening: 2004-2009 en nu