De missende puzzelstukjes

Een poosje geleden kwam Ingrid met de vraag, of zij, als ze legpuzzels op de weggeefhoek zag staan, daar, voor mij, op kon intekenen. Mijn antwoord was: “Graag, dat lijkt me leuk, maar alleen die van 1000 stukjes!” Enkele weken bracht ze mij de naamloze puzzel #71305 van de serie That`s Life. Toen ze hem aan mij gaf, zei ze: "Er ontbreken wel vier stukjes, maar dat was heel netjes en duidelijk vermeld op de doos. Ik heb hem toch maar meegenomen, want, die paar missende stukjes, lijkt me geen ramp.

Nou eigenlijk dacht ik daar heel anders over. Ik ben een Pietje Precies en ik vind het eigenlijk reuze vervelend als een legpuzzel niet compleet is. In het verleden was ik, om die reden, al eens helemaal gestopt met legpuzzels maken, want de lol van het bezig zijn ermee, ging er, door de spanning van het niet-compleet zijn, helemaal vanaf. Toch pakte ik nu de puzzel van haar aan. Weliswaar in de wetenschap, dat ik absoluut nog niet wist, of ik er ooit nog eens aan zou beginnen.

Toch deed ik het, want ik ben er eergisteren aan begonnen. Het was wat minder warm en had wel zin in wat andere afleiding, dan tv kijken of puzzelen en scrollen op de telefoon. Toen ik de bewuste puzzel bovenop de stapel dozen zag liggen, wist ik wat ik zou gaan doen. Ik wilde hem maken, en wel meteen.

Ik ben nu een tijdje bezig en wat blijkt!!!!

Haha, ik heb nog nooit zo relaxed gepuzzeld als nu. De hele stress van "Zou hij wel compleet zijn", was weg. Geen naarstig zoeken, naar een stukje, dat ik allang had moeten vinden. Geen stress om de rand te leggen en/of gaten te vullen. Nee, heerlijk, simpelweg puzzelen, dus stukje voor stukje gewoon op zijn plek leggen. Ik weet al, dat er vier stukjes weg zijn en ik weet dus al, dat hij niet-compleet is. So what! Of er nou vier of vijf stukjes ontbreken, het maakt allemaal niet uit. Het is geen dure puzzel, die onverhoopt niet compleet zou zijn, maar een simpele zoveelste-hands puzzel van de weggeefhoek. Toch ben ik anders gaan puzzelen. Werkte ik in het verleden, simpel gezegd, van de tafel naar de doos, nu werk ik vanuit de doos naar de tafel. Of liever gezegd. Vroeger zocht ik naar één of meerdere stukjes, die ik me voorstelde via de gaten, van het al gelegde deel van de puzzel en nu verzamel ik vanuit de doos de stukjes per kleur bij elkaar. Dan ga ik die geraapte stukjes samenleggen, waarna ik uiteindelijk alle losse delen samenvoeg.

Hoe relaxed ook, al puzzelend stonden mijn gedachten niet stil. Ik verbaasde me over het feit dat ik nu zo heerlijk kon puzzelen aan een niet complete puzzel. Dat was in het verleden niet voorgekomen. Aan de andere kant; als je een dure puzzel hebt gekocht, is het natuurlijk een heel ander verhaal. Dan moet hij toch echt wel compleet zijn en dat maakte bij mij juist de stress, omdat ik dan totaal geen zin zou hebben, om via allerlei klantenservices, achter één missend stukje aan te gaan".

Ach het blijft een dilemma. Compleet of niet! Maar één ding heeft deze ervaring mij wel geleerd. Een paar stukjes missen [mijn max is 5] van een legpuzzel maakt de puzzel niet meteen waardeloos en daarom gaat deze puzzel, nadat ik hem gemaakt en gefotografeerd heb, uiteindelijk weer in de doos. Waarna hij, eveneens onder vermelding van het missende aantal stukjes, linea recta weer de weggeefhoek op gaat. Zo blijft het allemaal leuk!

Geschreven: 2-4 juli 2026
Dagtekening: eind juni tot 4 juli 2026

Gehaakte gordijntjes

Ik heb eigenlijk mijn hele getrouwde leven, voor verschillende huizen, gordijntjes gehaakt. Heerlijk om te doen en leuk om te zien. Het is een beetje ouderwets, maar hou ik wel van. Helaas heb ik van de allereerste gordijntjes maar weinig beeldmateriaal, laat staan dat ik er stukjes over schreef. Van een een laptop of een blog had ik toen nog nooit gehoord.

De oudste foto`s zijn dan ook geen doelbewuste haakfoto`s, maar foto`s, waarop de gordijntjes toevallig in beeld kwamen. Niks mis mee, want daardoor had tenminste nog iets. Ze zijn genomen in de Hertog Albrechtstraat in Bovenkarspel, het eerste huis waar ik begonnen ben, met die gordijntjes. Ik vond er veel in een Durable boekje, maar gaf er mijn eigen draai aan. Ik tekende/ontwierp ze eerst op ruitjespapier, om ze uiteindelijk daar vanaf te haken.

Hieronder drie niet zulke beste fotootjes, die ondanks dat, toch een klein beetje het idee geven, hoe het er heeft uitgezien. De eerste is uit 1977 en de andere twee uit 1980.



Na de verhuizing naar Opperdoes, pakte ik het wat serieuzer aan.

Geschreven: 2 februari 2016
Dagtekening: begin 1998



Ik haakte daar,zeer tegen de toen heersende trend in, heel toepasselijke gordijntjes. Koffieketeltjes voor in de keuken en een leuk hartjespatroontje voor één van de zolderkamers. Beide modelletjes kwamen nog steeds uit hetzelfde oude Durable boekje, en het patroontje van de keteltjes heb ik zelf aangepast. Het vodje waarvan ik het gordijntje maakte, heb ik een tijdje terug netjes ingescand en toegevoegd aan het voor mij intussen, kostbare archief van patronen, die ik in de loop van de jaren, digitaal verzameld heb.




Geschreven: 8 november 2021
Dagtekening: 7 en 8 november 2021

Mijn volgende stukje, [intussen verhuisd naar Grootebroek] begint zo:
Wat doe je, als je een [schuur]gordijntje aan het haken bent, en het je eigenlijk helemaal niet zint. Precies..... Uittrekken! Ik was al halverwege, maar ik ken mezelf, dat ding zou nooit afkomen en eeuwig onafgemaakt in de kast blijven liggen. Blijkbaar kreeg ik gisterenmiddag de geest en wilde er zo snel vanaf, dat ik helemaal vergeten ben om er eerst nog even een foto van te maken. Nou, ja, ook niet erg, want dan wordt ik er in ieder geval niet meer mee geconfronteerd.

Het nieuwe plan was al aanwezig. Ipv filet haken met een patroon, wilde ik iets, wat gemakkelijk was en waarbij ik zonder moeite de tv zou kunnen volgen. Dus geen gecompliceerd patroontje en al zeker geen voortdurend getel in mijn hoofd. Een granny leek me daarvoor het meest geschikt en ik had er snel een stuk of 10 gevonden, die me wel geschikt leken. Het was grappig zoeken. Normaal, voor dekens en zo, zocht ik altijd een zo dicht mogelijk patroon en nu, voor een gordijntje, was zowat een "must" dat ik er toch nog een beetje doorheen kon kijken. Haha, precies het tegenovergestelde dus. Ik vond snel een stuk of wat geschikte vierkanten en ben vanmorgen eens lekker gaan haken. De eerste was mijn vertrouwde kleine African flower square. Dat werd niets. Dit patroon is pas mooi met meerder kleuren en ook het reliefstokje viel [ondanks dat het op de foto nog heel wat lijkt] helemaal weg. Het tweede vierkant werd heel mooi, maar was zo moeilijk, dat er helemaal geen sprake meer was van "relaxed" haken. Dus hoe mooi ook, dat werd hem ook niet. De derde was bingo. Ik geef toe; ietsjes minder spectaculair en doorschijnend, maar simpel en toch mooi. Bij de eerste twee vierkanten had ik de draad niet eens afgeknipt, maar bij deze wel.

       


Ik vond het engelstalige patroon [Granny wheel square], helaas zonder enige bronvermelding, ergens op het net en ik ben nauwelijks aan het veranderen gegaan. Alleen heb ik er wat toeren aan toegevoegd om hem iets groter te maken. Ook de laatste blokjesrand is bewust toegevoegd, zodat ik de vierkanten probleemloos aan elkaar kan haken.

We gaan ervoor. De eerste twee kan ik zonder problemen weer uittrekken en ik ben benieuwd of het me uiteindelijk toch nog eens lukt, om een gehaakt gordijntje voor de deur van ons inpandige schuurtje te hangen.

23 april 2023

Jeetje in november 2021 was ik begonnen en nu is het gordijntje dan toch eindelijk af. Het werd wel eens tijd. Al die maanden en zelfs jaren lag het met nog een paar losse vierkanten in de la. Daarbij hoefde ik nog maar één granny af te haken. Op de laatste rij na, was zelfs de hele boel al aan elkaar gemaakt. Uiteindelijk zou dan het vierkant van de aan elkaar genaaide granny`s op gordijnmaat moeten worden gemaakt met de rand. Niet moeilijk, maar wel een lastige klus. Die heb ik met frisse tegenzin nu maar eens aangepakt. Ik vind het resultaat niet verbluffend. Ja, het is klaar en het is netjes. Maar mooi? Nou, ik heb wel eens mooiere gehaakte gordijntjes gezien.

                                              
 

Geschreven: 3 maart 2026
Dagtekening: april 2023 tot heden

Nadat ik met veel gehannes mijn schuurgordijntje”, na ruim anderhalf jaar, in april 2023 had afgemaakt, was ik eigenlijk wel opgelucht dat het klaar was. Maar of ik hem nou mooi vond ? Mijn mening daarover, was toen ook al luid en duidelijk: “Nou, ik heb wel eens mooiere gehaakte gordijntjes gezien”.

Ik weet het, ik wilde toen complicatieloos vierkantjes haken en een totaal gesneuveld keukengordijntje vervangen, dus was het wel voor de hand liggend dat er zoiets zou ontstaan. En ja, het zag er allemaal keurig uit, maar …….….het zat wel erg dichtgespijkerd en zo ben ik helemaal niet. Naar buiten kijken was bijna geen optie meer en ik hou er eigenlijk wel van om een beetje om mij heen te kunnen kijken.

Maar goed er hing wat en daar was ik wel blij mee. Toch begon ik me er vorig jaar steeds meer aan te ergeren en omdat ik een haakwerkje zocht, om voor de tv niet iedere keer in slaap te vallen, ging ik toch weer aan de slag. Na een behoorlijke zoekpartij in de patroontjes, kwam ik uit op het “nordic-star-valletje”, een modelletje wat erg veel leek op gordijntjes die ik al eerder maakte voor de slaapkamer in Opperdoes en de woonkamer in Bovenkarspel.



Het patroontje was eigenlijk te moeilijk, als werkje voor de tv, maar alas, dat moest dan maar. Na wat rekenwerk om het passend te maken en wat proeflapjes voor de maat, ging ik weer aan de slag. Het werk heeft maanden lang stil gelegen, omdat ik er geen zin meer in had, maar ik heb er de laatste dagen, de schouders maar even onder gezet en dit is het resultaat. En nu maar eens kijken hoelang ik hiermee tevreden blijf. Hihi.

                                        

Herinneringen puzzelen

De fb-post, die het verdient om in mijn verhaaltjesboek [+blog] te staan:

Nooit gedacht dat ik zo fijn met mijn herinneringen bezig kon zijn. Heerlijk puzzelen met eigengemaakte foto`s. Het komt dus bijzonder goed uit, dat ik er mijn hele leven enorm veel heb gemaakt. 

En...... natuurlijk puzzelen met het instelbare maximale aantal [600] puzzelstukjes. Een heerlijke vrijetijdsbesteding. #Jigidi

                           

Foto 1: Leusden; AFAS campus
Foto 2: Hoorn; Oosterscheldeweg

Geo-mania

Over het begin van mijn origami-hobby in 1984 heb ik al uitgebreid geschreven in het verhaaltje “Origami”, dus dat hoef ik hier niet meer te herhalen. Het verhaaltje legt echter de nadruk op wat ik zoals gedaan heb en de techniek van het vouwen komt nauwelijks aan bod. Vandaar dat ik dit keer het eens over een andere boeg gooi. In het begin maakte ik de tradionele modelletjes, maar al gauw was ik daar een beetje op uit gekeken en begon ik te experimenteren. Pas echt interessant begon ik het te vinden toen ik het “unit”-origami tegenkwam. Dat was het vouwen van een heleboel kleine geometrische elementjes, om daarmee grote meetkundige vormen op te bouwen. Een eye-opener!! Dit was het voor mij, helemaal!! Ik kwam, ondanks mijn beperkte meetkundige opleiding, aardig mee in de origamiwereld en kletste op “hoog” niveau mee met de Engelse heren, tijdens de Engelse conventies, die ik bezocht.

                                      

Ik ging heerlijk mijn gang. De simpelste manier om er iets wetenschappelijk van te maken is, om met platte 3-, 4-, 5- en 6-hoeken 3d-vormen te maken. Ik maakte kubussen, tetrahedrons, octahedrons, dodecahedrons en ga zo maar door. Maar mijn ultime werkstuk is nog steeds die gigantisch grote tetrahedron, genaamd de “Five Intersecting Tetrahedron”, die helaas door zijn grootte, het slachtoffer werd, van onze verhuizing naar Grootebroek.

                                        

Toen mijn origami-hobby op een lager pitje kwam te staan, ging ik haken en tot mijn verrassing kwam ik ineens de gehaakte kraanvogel van Dendennis tegen. Dat was bijzonder. Het origamimodel bij uitstek, nu ineens in een gehaakte versie. Twee van mijn hobbies bijeen.
                              

Ik dacht met een simpel bolletje [1] te beginnen, maar dat viel vies tegen, getuige het verhaaltje wat ik erover schreef. Maar ik zette door en al snel kwam ik mijn “unit-origami” op het spoor. Maar nu in de haaktechniek. Via de granny-squares is het maken van 3-, 5-, 6- en 8-hoeken een eitje. Naai deze aan elkaar volgens de juiste methode aan elkaar en het hele “drons-rijtje-bollen”, wat ik hierboven bij het origami noemde, is weer snel gemaakt.


                                                       
Voorbeelden genoeg. De Haakcelestine [2], de Amish-puzzelbal van Dedri Uys [3], de voetbal Kick [4] en als laatste voor nu, mijn gehaakte- en ook gebreide- stressballetje, wat meer een kubus dan een balletje is of misschien wel meer een balletje dan een kubus. En ja, deze vorm van drie gevlochten stroken had ik al meer dan eens bij het vouwen gebruikt.

Maar ik zag ook geometrische vormen verschijnen, die door de soepelheid van het haakwerk wat gemakkelijker te maken waren dan van papier. Het begon met de hyperbolen, die in de Engelse taal heel oneerbiedig zijn gedegradeerd tot scrubbies [schuursponsjes] of bath-buffs [niet te vertalen; maar misschien wel badschrobbers?]. Nou scrubbies of niet, ik vond ze schitterend. Zo mooi zelf dat ik ze in de intro van mijn blog heb geplaatst. Toen werden, door een actie van Greenpeace Cravtivists de scrubbies hier in Nederland ineens koralen. Dat was natuurlijk een behoorlijke promotie.



Uiteindelijk kwam ik de spiralen tegen in de vorm van windspinners. Heel mooi om buiten, in de wind, op te hangen. Jammergenoeg kan ik dat niet doen, want mijn tuin is te open en Jan en alleman kan er zomaar in. Ook mensen met wat minder goede bedoelingen.

  

Toch is het leuk om te zien, dat al die hobbies zoveel raakvlakken hebben. En natuurlijk nog beter als ze, zoals bij mij, ze midden in mijn eigen interessesfeer vallen. Daar kan ik nog altijd fijn op voortborduren. Toch heb ik ondanks mijn vele haken en soms ook breien, nog één heimelijk origami-item op mijn bucketlist staan. Tw. De Five Intersecting Tetrahedra vouwen in wat kleinere papiertjes en daarmee dus de ultieme uitdaging op origamigebied, nog een keertje aan te gaan.

Origami: https://avalon022.blogspot.com/2017/01/origami.html]

Origami-stroken: https://avalon022.blogspot.com/2022/02/origami.html

Five Intersecting Tetrahedra: https://avalon022.blogspot.com/2022/03/five-intersecting-tetrahedra-origami-2.html]


Spiral ornament: https://avalon022.blogspot.com/2012/02/spiral-ornament.html

Amish puzzle ball: https://avalon022.blogspot.com/2019/06/amish-puzzle-ball.html

De haakcelestine: https://avalon022.blogspot.com/2012/02/de-haakcelestine.html

Hyperbolen en koralen: https://avalon022.blogspot.com/2012/03/hyperbolic-crochet.html

Mijn favoriete stressballetje: https://avalon022.blogspot.com/2015/07/mijn-favoriete-stress-balletje.html

Geschreven: 13 april 2026

Dagtekening: 1984 tot heden

PDF24 Creator

Sinds kort vind Foxit Reader het nodig om alle pdf downloads om veiligheidsredenen, niet meer te tonen in de voorbeeld weergave van Windows Verkenner. Ook de downloads van Print friendly worden niet meer getoond. Reuze frusterend vind ik dat, want ik werk veel met haak-, brei, en andere hobbypatronen en blog over verschillende onderwerpen. Voor een backup download ik daardoor veel eigen werk  en maak daarvan pdf`s, die ik dan later weer stuk voor stuk moet gaan zitten ontgrendelen. 

Los van het feit, dat ik het nogal arrogant vind, dat zij voor mij beslissen, om de bestanden zomaar te vergrendelen, voel ik dat ontgrendelen, als heel frustrerend en tijdrovend, nutteloos werk. Het zijn allemaal bestanden binnen mijn eigen werksfeer en zeker geen staatgeheimen of gevoelige data. 

Nou zou je zeggen, wis de hele Foxit Reader en neem een andere app. Helaas, dat kan niet want dan ben ik de hele voorbeeldfunctie in de Verkenner kwijt. 

Vanmiddag, na een ochtendje mopperen, zag ik het licht. PDF24 Creator!!!! Dat is de oplossing. Ik was al heel positief over dat programma, omdat het alles kon, wat ik met mijn pdf`s wil doen. En ja, dus ook ontgrendelen. Zoveel pdf`s als ik wil tegelijk!  

Lang leve Windows 11

Vlak voor het einde van het jaar heb ik een nieuwe laptop gekocht en ben daarmee met een behoorlijke tegenzin overgestapt op Windows 11. Er viel niet aan te ontkomen. Het vorige apparaat was van december 2016, dus had ik, als ik door wilde werken/hobbyen, geen andere keus.

Dat werd dus even een fiks dagje studeren, want het was nogal een gezoek waar alle toepassingen in deze versie zijn geplaatst. Allereerst de Verkenner. Mijn altijd redder in nood, de knop "ongedaan maken" was ergens verstopt achter drie puntjes en een "nieuwe map" maken en "eigenschappen" bekijken, werd een klikwerk van jewelste. Al die functies, die bij Windows 10 zo handig in de linkerbovenhoek stonden zijn veel dieper weggestopt.

Mijn vorige laptop had ik laten voorzien van een D-partitie voor het plaatsen van mijn eigen data en dat had ik dit keer niet gedaan. Ik dacht over te schakelen naar de bibliotheekmappen en als eerste droppoint de map documenten te gebruiken. Nou dat was leuk! Toen ik goed en wel aan de gang was om wat data over te zetten, begonnen alle alarmbellen te rinkelen. De Onedrive zat vol. Huh, hoe kan dat? Gelukkig realiseerde ik me vrij snel, dat de vermeende lokale bibliotheek helemaal zo lokaal niet was, maar dat ik zonder melding alles onbewust naar een Onedrive map kopieerde. Okee, dat kon er ook nog wel bij. Maar zowaar, met een beetje hulp van Google heb ik die hobbel opgelost door de Onedrive helemaal uit te schakelen. Nadeel is wel, dat ik nog steeds met een heleboel loze en lege standaardmappen in Verkenner zit, die ik niet echt durf te wissen.

Wat ik wel uitermate vervelend vind, is dat ik, zijnde een mens van sneltoetsen, tegenwoordig bij elke handeling de "functie"knop moet intoetsen. De "kale" F-toetsen zijn allemaal in gebruik door een of andere maffe muziekspeler, die ik niet gebruik en ook nooit zal gaan gebruiken, want ik blijf bij mijn vertrouwde VLC-player. Nou vraag ik me af of ik die muziekspeler kan wissen of uitschakelen, maar dat durf ik niet, want, mijn kennis reikt niet ver genoeg om er achter te komen, of die speler wel of niet geintegreerd is in het bestuursprogramma, waardoor er na het wissen ervan, misschien iets essentieels niet meer werkt. Ook weet ik niet of ik door dat etv. wissen de vertrouwde functie`s van de sneltoetsen zomaar terugkrijg of dat ik alle sneltoetsen opnieuw moet gaan instellen in het register. En als dat zo is, wordt dat voor mij, toch echt een treetje te hoog.

 16 februari 23.14 uur:

Het grootste probleem is gelukkig opgelost. Nl. dat van die sneltoetsen. Gisteren heb moest ik een paar screenprints maken. Aangezien ik totaal niet overweg kan met het knipprogramma dat er in Windows 11 zit, heb ik, weliswaar met een “educated guess”, op een stel toetsen zitten drukken, totdat ik een stel toonbare screenprints had. Al klungelend, merkte ik ineens, dat ik, bij de sneltoetshandelingen, de functietoets niet meer hoefde in te drukken. “Huh, hoe kan dat?”. Geen idee, wat er was gebeurd en opgelucht, bleef ik daar maar niet lang bij stilstaan. Hoewel ik in eerste instantie niet durfde te geloven, dat ik zonder dat ik er een flauw benul van had, ineens de goede functie terughad van de sneltoetsen. Ik ben erg blij dat het is opgelost, maar eng is het wel, want, wat ik al zei, ik heb geen flauw idee, wat ik gedaan heb.  

Geschreven: 14 februari 2026

Dagtekening: begin 2026

Een extraatje

 [Fb-post]

Oei dat was spannend. Toen ik de puzzeldoos openmaakte en de gesealde plastic zak met de stukjes eruit haalde, zag ik aan de achterkant, aan de buitenkant van de zak, een los stukje zitten, dat vastgehaakt zat in een klein gaatje van de zak. Huh, hier gaat iets niet goed. Vol goede moed ben ik de puzzel gaan maken, in de hoop dat het een extra stukje zou zijn, want het was onmgelijk dat het stukje uit de plastic zak zou zijn gekomen. Daarvoor was het gaatje veel te klein. Voor mij liep het gelukkig allemaal goed af. De puzzel is compleet, dus het stukje dubbel, maar toch ben ik bang dat er iemand is, die een stukje mist. Zo ja, stuur me even een pb, dan stuur ik het stukje op. Het bevind zich op de twee rij van boven, ongeveer links in het midden. Een foto plaats ik in de opmerkingen. De puzzel is "Las Vegas" van King.

 

Geschreven: 29 oktober 2025

Dagtekening: 29 oktober 2025

Puzzeljacht

 Momenteel ben ik weer helemaal verslingerd aan het legpuzzels maken. Dat komt grotendeels door de geweldige serie puzzels die ik kreeg van familie uit Breda. Heel veel dank daarvoor. Het is een heerlijke serie, waaronder twee "Wasgij`s", die werkelijk de kersen op de taart zijn. Samen met de vijf puzzels uit de "That`s Life" serie, die ik intussen al had gekocht, houden ze me momenteel dus heerlijk bezig.

Om niet aldoor maar thuis te zitten heb ik een zoektocht gestart op twee That`s Life puzzels van de city-edition. Hoe dat zo kwam is snel uit te leggen. Van de drie That`s Life puzzels, die ik thuis had, komen en drie uit de "gallery" [Renoir en Vermeer] en en een uit de "city" edition [Zaandam]en ik had verdorie niet achter op de doos van Zaandam moeten kijken, want toen was ik verkocht. Daar zag ik tot mijn ontsteltenis dat er nog veel meer "city-puzzels" waren, dan de enige waarnaar ik al op zoek was. Ik wist van het bestaan van ”Londen", voordat ik die doos had gezien, maar "Amsterdam", ook een stad waar ik wel iets mee heb, leek me ook wel leuk. Dus werd de zoektocht a-la-minute uitgebreid.

Ik heb de vijf Kruidvatwinkels hier in Westfriesland al bezocht en guess what? Ik kwam ik thuis met Tokyo en Van Gogh. De verleiding was te groot helaas en de twee gezochte puzzels, waren in geen velden of wegen te bekennen dus als troost vond ik deze twee wel een goede vervanging. Maar echt tevreden was ik natuurlijk niet, want het was niet precies wat ik zocht.

Op het net, kon ik Londen wel bestellen, maar Amsterdam niet en dat vond ik eigenlijk maar zozo. Allebei of geeneen was mijn doel, en ook nog "liever zelf gevonden in een winkel"; dus ik bestelde ik hem niet. Stom misschien, maar ja, dat is dan maar zo. Gelukkig is de zomer nog lang, zodat ik nog wel even verder kan zoeken en lukt het niet, jammer dan, ook niet erg. De wereld vergaat niet en er staan nog puzzels zat op de kast.

22 juni 2025

Mijn paracetamol was op en moest dus vandaag even naar de winkel. Ik had natuurlijk beter moeten weten, dan binnenstappen in de Kruidvat winkel, want dat was wel erg de kat op het spek binden. Paracetamol was er in overvloed, maar, zoals ik al vreesde, geen Londen of Amsterdam. Er lagen er wel drie me toe te lachen; twee in de gallery-edition en één wasgij. Hoezo verslaafd??

Geschreven: 11 juli 2025

Dagtekening: juni-juli 2025

Weer Ziggo

2 juni 2025:

Ohh, nee, hè. Ziggo heeft een nieuwe plan gelanceerd om, naar mijn bescheiden mening, zijn klanten een beetje bij zich te houden, Dit vanwege het feit, dat deze waarschijnlijk bij bosjes overstappen naar de concurrenten, die op het moment wel heel actief bezig zijn, hun glasvezelkabel aan te prijzen.Nee,..... zij gaan de straat gelukkig niet voor de derde keer openbreken, maar zij sturen mij, ongevraagd een nieuwe modem toe. Leuk gedacht natuurlijk en nog gratis ook, maar wie gaat dan allemaal weer aansluiten? Ja, precies, je raadt het al. Kon ik bij de vorige modem nog lekker meeliften op een gratis aansluiting van een monteur, nu ben ik toch echt de sjaak. "Het is in 15 minuten gepiept, staat er in de folder, met uitgebreide instructies, maar ik ken mezelf. Dat gaat hem niet worden.

Als het nou gewoon even de snoertjes verplaatsen was, zoals de folder in eerste instantie doet geloven, neeee.....voordat ik aan snoertjes kan gaan trekken, moet ik wel zeker zijn dat de backupfunctie van de netwerkinstellingen aan staat. Want anders zou ik ook nog eens alle instellingen kwijt zijn.

Dat werd dus mopperend zoeken naar een "backupfunctie-schuifje" wat wel of niet aan zou staan. Uiteindelijk vond een indicatie, dat deze functie niet aan stond, maar het schuifje was en bleef weg. Laat staan dat ik wist, hoe ik die backupfunctie zou kunnen aanzetten. Uiteindelijk heb ik met veel aversie [vanwege het kleine scherm waarop ik dan moet werken] mijn activiteiten, van de laptop naar de telefoon verplaatst, waarop het mogelijk was de geadviseerde app te installeren. Daar vond ik inderdaad een schuifje, dat werd begeleid door een totaal andere tekst, dan die erbij zou moeten staan [volgens de folder], maar omdat het het enige schuifje was, heb ik de gok genomen en hem aangezet. Gelukkig was het de goede.

Nu kon ik verder, maar niet voor lang. De volgende boobytrap was de aansluiting in de muur, want die is uit het jaar nul, dus correspondeert voor geen meter met degenen die worden getoond in de folder. En dan heb ik het nog niet gehad over mijn extra netwerkkabel die naar de tv gaat voor een beter verbinding, want over extra aansluitingen [behalve de telefoon], vind ik in de folder niets. Dat wordt dus echt chatten of bellen, want iemand laten komen zal ook wel niet gratis zijn. Verdorie, en dan ben ik nog aardig bij de tijd. Hoe doet iedereen dat nou. Even een nieuwe modem aansluiten werd vanmiddag, 2 uur mopperend zoeken naar een schuifje; 2 uur bezig zijn om het van me af te schrijven [wat lekker oplucht] en de rest van de problemen/werkzaamheden voor mij uit te schuiven naar morgen. Wat blijft is de gedachte: "Ben ik nou zo stom, of is het normaal dat iedereen dit tegenwoordig gewoon maar moet kunnen?"

3 juni 2025:
Pffffff.......Kijk zo is het helemaal opgelost. Na weer een uur zoeken waaruit blijkt, dat Ziggo geen mogelijkheid meer gaf om te bellen, chatten of mail te sturen [het loopt zeker storm], was ik ten einde raad en heb ik mijn laatste redmiddel ingezet. Op de vaste telefoon [die ik nauwelijks versta, maar het moest maar even] heb ik een rechtstreeks nummer naar Ziggo. De eerste poging viel dood in het keuze menu, maar de tweede poging liep door als een zonnetje. Ik kreeg een mens aan de telefoon, die mij, heel relaxed aan een afspraak hielp op donderdagmiddag, zodat er iemand die modem komt omzetten. Pfffff...... weer een zorg minder.

8 juni 2025:
Alles werkt weer als vanouds. Bedankt Ziggo, ik heb vaak op jullie gemopperd, maar dit is gelukkig heel goed opgelost.

Bezigheidstherapie

Net aan het einde van het jaar heb ik, na lange tijd niets te hebben gemaakt, toch nog een handwerkproject gestart. Ik liep er al een tijdje aan te denken, want dat "nietsdoen met mijn handen" beviel me voor geen meter. Vooral onder het tv kijken, waren mijn handen werkeloos, en ik viel minstens één keer per programma in slaap. Gelukkig heb ik wel een terugspoelknop, die er geen bezwaar tegen heeft om overuren te maken, maar het blijft toch lastig kijken, want ik raakte op sommige momenten totaal de draad kwijt. Daar komt nog bij, dat ik er bijna wel zeker van ben, dat mijn nachtrust door al dat in slaap vallen, er ook niet beter op wordt. Dus wilde ik nog een beetje inhoud aan de avonduren geven moest er wat gebeuren.

Toch maar weer gaan haken? Wat me vooral tegenhield, was de pijn aan de duimkant van mijn hand. Die had ongetwijfeld iets te maken met het vele doen van die techniek, maar na twee truien breien, wat geen pijn deed, had ik dat ook wel een beetje gezien. En zo ja, wat h/maak ik dan? Kleding vind ik niks, want het haakwerk laat me teveel koude lucht door en truien heb ik al genoeg. Na een paar maanden lang wel tig keren mijn hele haakpatronenmap te hebben doorgespit, kwam ik toch steeds weer uit op een heerlijke simpele grannydeken. Niet omdat ik die nodig heb, want er liggen er al twee op de bank en eentje als reserve in de kast, maar gewoon omdat het zo simpel weghaakt en ik niet steeds "onderweg" hoef te tellen, wat bij amigurumi wel het geval is.

Na een avondje te hebben proefgehaakt was ik er uit. Inderdaad, ik ga voor een simpele granny square. Voor het mooi, toch maar in twee kleuren, want anders wordt het zo saai en waarbij ik maar 4 draadjes hoef af te hechten. Een aantal wat ik nog net acceptabel vind.



Ik had dochter Ingrid verteld van de plannen die ik had en gevraagd of zij nog wat restjes had. Ook had ik zelf nog zes bollen lichtbeigebruin van de laatste trui, die ik 4 maanden geleden had gekocht. Daarvan hoopte ik, dat ik vier ervan nog kon terugbrengen of zoniet, ze in ieder geval kon omwisselen voor een andere kleur.

Gisteren reed ik naar Zwaagdijk en met de resterende vier bollen plus de bon stapte ik de winkel in. Het teruggeven was geen enkel probleem en opgelucht ging ik verder de winkel in. De voorraad was een beetje "kersterig", met nogal wat harde kleuren, zoals wit, rood, groen en blauw. Niet echt mijn kleuren, maar ik wilde beginnen en nam er wat van mee.Achteraf gezien kwam dat juist heel goed uit, want als kers op de taart vond ik vanmorgen in het halletje nog een hele zak wol van Ingrid, waar kleuren in zaten die totaal anders waren, dan die ik de dag ervoor bij de Wibra had gekocht. Ik ben er blij mee, want behalve die bedenkelijke harde kleuren had ik m u een fantastische mix.

Om mijn hand een beetje te sparen probeer ik nu mijn haaknaald wat anders vast te houden. Dat dit na 50 jaar op dezelfde manier te hebben gewerkt, allesbehalve gemakkelijk is, laat zich raden. Maar waar een wil is, is een weg.

En kijk.......de eerste haakavond gisteren was meteen een bevestiging van die goede weg, want ik heb tijdens het tv kijken, de terugspoelknop niet aangeraakt.

15 maart 2025

Hij is af en mooi. Maar helaas onhandelbaar in het gebruik, want doorde grootte van 2x2 meter is dat ding loeizwaar geworden. Ook wordt hij daardoor zowat ongeschikt als deken op bed, want hij hij hangt aan beide kanten op de vloer wat me een benauwd gevoel geeft. Wat ik er nu mee ga doen, weet ik eigenlijk nog niet. Voorlopig ligt hij op mijn puzzeltafel en denk ik er nog even over na. Hihi.

 Eind april 2025

................................Hij lag daar maar te liggen, totdat Ingrid kwam en ik over die doelloosheid ervan begon. En toen ging het snel. Zij wist wel een client aan wie zij hem dolgraal als verjaarsceau wilde geven.

Dat was het dan: probleem opgelost!  

Mijn digidagboek

Terwijl ik hier op mijn bed zomaar wat van mijn stukjes zit door te lezen, realiseer ik me ineens, dat ik deze zomer al 20 jaar bezig ben, om [ af en toe] stukjes te schrijven. Los van twee tussengevoegd stukje van een vroegere datum, die ik nog had liggen, begin ik op 5 augustus 2005 in mijn eerste verhaaltje, met de toepasselijke titel "Geboren", over het voornemen om te starten met een digitaal "plakboek", maar na een jaartje, de woorden "plakboek" en het spontaan opduikende "dagboek" door elkaar heen te hebben gebruikt,verdween het eerste woord en is het digitale "dagboek" , ondanks het feit, dat de naam niet letterlijk klopt en uiteindelijk is afgekort tot digidagboek, tot op de dag van vandaag de naam geworden en bleef ook alleen het stukjes schrijven over. Dat is eigenlijk wel zo leuk, want die stukjes komen natuurlijk echt helemaal van mij.

Soms schrijf ik drie verhaaltjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn; heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit; herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden; vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven.

Hoewel ik er in mijn gedachte vanuit ga, dat mijn herinneringen en de dagelijkse gebeurtenissen de reden zijn om te schrijven, is mijn enorm uitgebreide fotocollectie vaak de werkelijke basis waar de ideeën vandaan komen. Bizar eigenlijk, dat het fotograferen van alles wat los en vast zat in ons en mijn leven, mij later zo'n enorme dienst zou bewijzen. Dat had ik natuurlijk nooit kunnen vermoeden.

De aantallen stukjes, die ik per jaar schreef, zijn enorm wisselend, want ik schrijf alleen maar wanneer mijn pet er naar staat, maar het is intussen een een respectabel aantal van ruim 300 verhaaltjes geworden, die ik in nu 20 pdf boekjes [waarvan er 18 op de foto staan], op onderwerp verzameld heb. De meeste stukjes maakte ik in 2006 en in de coronatijd, terwijl ik er in 2010 slechts 10 schreef.



Ik schrijf de verhaaltjes in een word/doc bestand en voeg daar ook de eventuele foto's toe. Als het klaar is sla het ook op in een pdf bestand en bewaar beiden. Groot voordeel van deze handelwijze is, dat ik in het word/doc bestand snel even iets kan veranderen of verbeteren .Denk alleen maar aan tik- of spelfouten, waar ik veel later pas achter kom en ook nieuwe feiten of vervolgverhaaltjes zijn snel toegevoegd. Daarna maak ik ook weer een nieuwe pdf. In het verleden heb ik nog wel eens gedacht om de hele boel te printen, maar toen ik tot de ontdekking kwam dat ik daar niets meer mee kon, ben ik daar mee gestopt.

Deze ruim 10 gb aan bestanden zijn me enorm dierbaar. De meeste stukjes staan ook op mijn Avalonblog. Hier heb ik de stukjes verzameld, die ingedeeld zijn volgens dezelfde onderwerpen als de bovengenoemde pdfboekjes. Alleen enkele heel prive/persoonlijke verhaaltjes heb op de blog weggelaten. Met het publiceren op deze blog, zoek ik zeker niet het grote publiek en zie mij echt ook niet als schrijfster. Ik begon puur voor mijzelf, om dingen, die mij dierbaar zijn, vast te leggen en om dingen die mij dwars zitten heerlijk van mij af te kunnen te schrijven. Dus wie ze leest op die blog en het leuk vind, is voor mij een heerlijke bijkomstigheid waar ik blij van word.

Ik hoop er nog heel lang mee door te gaan. Onderwerpen zijn er in ieder geval genoeg, want hoewel ik leeftijdsgerelateerde dingen mijdt als de pest, is in dit geval oud worden (en zijn) voor de verandering, wel een voordeel. Mijn hersenen werken gelukkig nog goed en in samenwerking met die grote fotocollectie kan ik nog jaren door. Maar echt niet alleen dat. Ook wat er in het heden gebeurt ontgaat me niet, dat schreef ik al eerder. En, zeg nou zelf, wat is er niet leuker, om daar zo af en toe eens heerlijk commentaar op te leveren.

Geschreven: 13 mei 2025

Dagtekening: augustus 2005-mei 2025 

Google Foto`s

 

Ik denk dat ik toch een beetje te oud wordt om de ontwikkelingen van het computergebeuren binnen mijn interessesfeer bij te houden. Er is nl. één ding wat ik niet kan uitstaan; tw. dat er voor me wordt gedacht. En dat is nu precies wat er gebeurt de laatste tijd.

Hoewel........Het begon in het verleden, eigenlijk al, toen men nog nooit van AI had gehoord. Als je een nieuw, meestal muziek- of fotobewerkingsprogramma had geinstalleerd, begont die app al bij het eerste opstarten, als een malle de computer te scannen. Daarbij zette het alle bij die app behorende bestanden in de hoofd-, recent- of "hoe die dan ook mag heten"-map. Dat is niet fijn, want binnen de kortste keren, had je dan een paar duizend bestanden in die map staan en werd het chaos alom. Gelukkig bestond er meestal nog wel een mogelijkheid, de mappenstructuur af te lezen, wat voor mij persoonlijk, meer dan voldoende zou zijn geweest. Gelukkig kon ik meestal ook dat scannen wel achterwege laten, maar dan nog, zat ik altijd met een overtollige hoofdmap, waarin het programma altijd opende, want wissen was er niet bij.

Maar nu, met AI, is deze handelwijze terug van nooit weggeweest. Het begint steeds irritanter te worden. Er wordt voor mij gedacht. In Google Foto`s worden ongevraagd allerlei collecties aangemaakt. De met de camera gemaakte foto`s worden per locatie, gebeurtenis of onderwerp bijeen gezet en erger, alle locale mappen waarin fotobestanden staan worden als collectie erbij geplaatst. Zo stonden er bij mij binnen no-time, 33 collecties in de app, die voor een groot gedeelte voorzien waren van maar één fotobestand. De gallerij doet dat ook, maar daar heb ik in ieder geval nog de mogelijkheid, die te verbergen; bij Google foto`s dus niet. Gelukkig kost het geen extra schijfruimte, maar het is weer chaos alom, waardoor ik het overzicht kwijt raak.

Jammer van de app, want Google Foto`s is een superhandig programma, waarop ik altijd kan vertrouwen, dat, als ik een foto met de telefoon heb gemaakt, ik voor de zekerheid een backup achter de hand heb. Dat kan gelukkig nog steeds, vandaar dat ik het programma zeker niet wis, maar de verdere overtollige ballast kan ik missen als kiespijn.

Ik weet natuurlijk ook dat er anderen zijn, die dit misschien wel handig vinden, dus zou het fijn zijn als er een mogelijkheid was, voor mensen die deze, in mijn ogen overtollige "handigheidjes" niet willen, om ze wissen/verbergen of uit te zetten. Want vind ik het echt niet leuk om te zien hoe er met mijn vaak dierbare prive foto`s, wordt gerommeld, ondanks het feit, ik best wel weet dat daar geen mens aan te pas komt.

Maar ik zou ik niet zijn, als ik er geen oplossing voor had bedacht. Ik haal de cameramap en de backup in Google foto`s regelmatig leeg en zet alle opnames, in drievoud, op mijn lokale externe backupschijven. En foto`s die ik, binnen bereik van de telefoon/tablet wil houden daar heb ik twee manieren voor. Zijn het niet te veel, dan zet ik ze in de drive en van grotere series maak ik een samengestelde pdf. Een beetje omslachtig, ik weet het, maar het is volgens mij de enige manier om nog een beetje buiten de grijpgrage informatiehonger van Google te blijven. En ja, hopelijk blijft dit bestandstype nog een tijdje buiten schot.

Geschreven: 27 november 2024

Dagtekening: 27 november 2024

Alweer Jigidi

 Goh, ik dacht dat deze heel moeilijk zou zijn, vandaar dat ik deze [in tegenstelling tot alle andere puzzels, die ik van mijn foto`s in Jigidi heb geplaatst] nooit zelf had gemaakt. 25 anderen hadden hem al wel gemaakt dus vond ik het nu wel eens tijd het zelf ook maar eens te gaan doen. Gisterenavond heb ik mijn moed bij elkaar geraapt en ben ik begonnen. Het ging echter zo onverwachts leuk en goed, dat ik bijna niet meer kon stoppen en vanmiddag heb ik hem met een vaartje afgemaakt. Ik vind hem geweldig.

Ja, Jigidi! Ik heb er al het nodige over geschreven. Het is een community van puzzelaars wereldwijd. Je kan de aangeboden puzzels maken in verschillende groottes, maar ook kan je je eigen foto`s tot legpuzzel maken, zoals ik al zei. En dat, als de resolutie van de foto het toelaat, tot maximaal 600 stukjes. Wanneer en hoe ik de site ontdekte weet ik niet meer, maar de eerste puzzel van mijn eigen foto was Nijntje in Egmond op 9 september vorig jaar. En toen ging ik los. Het is een echte life-saver voor mij en heeft me, door de afleiding die ik er van krijg, door moeilijke periodes heen geholpen. Moeilijk is het niet. Geen ingewikkelde apps, je puzzelt gewoon in de browser en als je een account aanmaakt, slaat hij de puzzel op en kan je op ieder gewenst moment weer doorgaan. O, ja, en wil je een screenprint van het geheel, zoals ik met alle puzzels heb gedaan, dan het laatste stukje er niet inleggen, want als hij helemaal af is, ben je hem kwijt. Ikzelf probeer dat laatste ontbrekende stukje altijd te verstoppen, zodat het beeld erdoor niet wordt verstoord. Zoeken dus maar.

https://www.jigidi.com/

Geschreven: 31 oktober 2024
Dagtekening: 30 en 31 oktober 2024

Waxinelichtjeshouder v2024

                                   

Voor een groter waxinelichtje Ø 5,5 cm.

Om toch weer met een leuke kerstwens te komen voor de kinderen is deze keer, zoals trouwens meestal, weer heel wat denkwerk aan vooraf gegaan. Ik wil ze niet afschepen met een simpel kerstkaartje en een digitale vind ik al helemaal "not done", om het maar eens in goed Nederlands te zeggen. Uiteindelijk heb ik teruggegrepen op mijn eerdere patroontjes van 10 jaar geleden en heb hem naar goed gebruik even behoorlijk omgebouwd. Het is een combinatie van het twee modellen, tw. de waxinelichtjeshouder en het waxinelichtjesplateau.

Patroon algemeen:

Ik gebruikte "Bravo"-wol met haaknaald 3,5. Zo paste het allemaal bij mij, maar bij andere wol en haaknaald moet dit natuurlijk worden aangepast.
Ook haakte ik alle stokjes tussen de stokjes van de vorige toer.
Toer sluiten met een halve vaste tussen het eerste en tweede stokje.
Nb. voor het bakje deed ik dat niet, die haakte ik gewoon. een vaste op een vaste.

Toer 1--Magische ring of 4 lossen en de 1e losse gebruiken om tr. 1 in te haken. [de 1e 3 lossen van tr 1 vervallen dan] 

Toer 2--3 lossen als 1e stokje, 1 losse, [7x 1 stokje, 1 losse].

Dan zijn er 8x 1 stokje, 1 losse 

 

Toer 3--3 lossen als 1e stokje, 1 losse, [7x 3 stokjes in de losseboog, 1 losse. 

Dan zijn er 8 groepjes van 3 stokjes, 1 losse ertussen. 

Toer 4--Vergeet even de clusters en ga uit van 24 stokjes in de hele rondte. Ook wat er aan lossen tussen zit, gewoon negeren:

2 st. tussen het 1e en 2e stokje, 1 st. tussen volg stokjes, 1 losse. 

Dan zijn er 12 groepjes van 3 stokjes, 1 losse ertussen. 

Toer 5--12x in de cluster van 3 stokjes: [2 st. tussen het 1e en 2e stokje, 2 st. tussen het 3e en 4e stokje, 1 losse]. 

Er zijn dan 12 clusters van 4 stokjes met 1 losse ertussen. 

Toer 6--12x in de 3 ruimtes tussen de stokjes; 2 stokjes, 1 stokje, 2 stokjes. 

Er zijn dan 12 clusters van 5 stokjes. Geen losse meer ertussen. 

Toer 7--12x in de 4 ruimtes tussen de stokjes; 1 stokje, 2x 2 stokjes, 1 stokje. 

Er zijn dan 12 clusters van 6 stokjes. Ook hier geen lossen ertussen. 

Toer 8. Tussen alle stokjes 1 stokje, 2 stokjes tussen de clusters. 

Nu gaan we de "bloemblaadjes" haken op de cirkel. 

Het zijn bogen van 4,5 en 6 lossen met een vaste bovenop het werk vastgehaakt.

Alle drie de "boogjestoeren" liggen precies boven elkaar. 

De boogjes worden gevuld in resp. 6, 8 en 10 stokjes met 1 vaste ervoor. 

Hier nog een duidelijkere beschrijving: 

Binnenste ring:

Haak boven op het werk

Toer 1: 12x 1 vaste om de losse tussen de cluster van 3 stokjes [tr4], 4 lossen 

Toer 2: 12x [1 vaste en 6 stokjes om de lossenbogen]

Middelste ring: tr-5

Toer 1: 12x 1 vaste om de losse tussen de cluster van 4 stokjes [tr5], 5 lossn 

Toer 2: 12x [1 vaste en 8 stokjes om de lossenbogen]

Buitenste ring: tr-6

Toer 1: 12x Vaste om de losse tussen de cluster van 5 stokjes [tr6], 6 lossn

Toer 2: 12x [1 vaste en 10 stokjes om de lossenbogen]

Bakje

Toer 1. Haak 6 vasten in een magische ring, of haak 2 lossen en maak 6 vasten in de 1e losse.
Toer 2. Haak in elke vaste, 2 vasten [nog 5x =12]
Toer 3. 1x 1 vaste in 1 vaste, 1x 2 vasten in de volgende vaste [nog 5x =18]
Toer 4. 2x 1 vaste in 2 vasten, 1x 2 vasten in de volgende vaste [nog 5x =24]
Toer 5. 3x 1 vaste in 3 vasten, 1x 2 vasten in de volgende vaste [nog 5x =30]
Toer 6. 4x 1 vaste in 4 vasten, 1x 2 vasten in de volgende vaste [nog 5x =36]
Toer 7. haak 36 vasten in de achterste lus [36]
Op deze laatste 36 vasten heb ik 5 toeren vasten "omhoog"' gehaakt.


Ontworpen/bewerkt: 26 november 2023
Opgeschreven: 10 december 2023
door Willy Haarsma.

Herzien: 4 december 2024

Lang leve de QR-code !!

 

Zonet zat ik een stukje te lezen over iemand, die een stukje wilde gaan wandelen in de paleistuinen van paleis het Loo. Bij het loket om een kaartje te kopen voor de entree, stond hij/zij echter alleen maar oog in oog met een paal die een QR-code af kon lezen, en meer niet. Er moest eerst ter plekke met de telefoon via een website digitaal worden betaald, waarna er een QR-code kon worden opgehaald. En om een lang verhaal kort te maken, je raadt het al. Het werkte niet. Gelukkig was een hulplijn, zodat er niet onverrichter zake huiswaards moest worden gekeerd, maar pffffff, lang leve de digitale wereld.

Het deed mij meteen denken aan ons ziekenhuis. Die heeft ook zo`n QR-code ziekte tegenwoordig. Gelukkig hoef ik nog geen toegang te betalen, maar verder verschilde het niet veel. De avond voor de afspraak bij de poli, kreeg ik een mail, waarme ik kon inchecken. Inchecken, huh, dat doe je toch voor een vlieg- of treinreis? Nou blijkbaar tegenwoordig ook voor een ziekenhuis. Ook hier kon ik via "Mijn Dijklander"' een QR-code downloaden, zodat ik als ik in het ziekenhuis kwam, meteen kon doorlopen naar de poli waar ik moest zijn.

Laat nou net dat laatste niet helemaal tot mij zijn doorgedrongen. Toen ik, gewapend met de QR-code op mijn telefoon, het ziekenhuis binnenkwam, zag ik een kastje, waarin ik mijn ID kaart moest stoppen. Die registreerde de boel en en printte een ticket voor mij uit, waarmee ik naar de poli kon. Er naar toe lopend, bedacht ik me ineens, huh, nou heb ik er twee, dat is toch niet nodig? Eentje op de telefoon en eentje op de ticket in mijn hand. Nou ja, beter twee dan niets, maar welke moest ik nou nemen. Ik pakte de telefoon, want ik was van die daar op stond, het meest nieuwsgierig of het zou lukken en ja, hoor, die werkte perfect. Toen ik ging zitten viel het kwartje pas. Natuurlijk!!!! Om het "eenvoudiger" te maken, kon ik al de avond ervoor, alles regelen online. Ik had die paal, IDkaart en ticket bij de ingang helemaal niet meer nodig gehad. Oen die ik was!, Ohh, I love it, die digtale wereld, nou ja........

Geschreven: 14 januari 2023

Dagtekening: 20 december 2022

Jigidi

 

Het soms verguisde, maar niet meer uit de maatschappij weg te denken, internet, helpt me nog steeds door de soms moeilijke en eenzame tijden. Allereerst is daar de zware mantelzorg voor echtgenoot Karel en daarbij de nog steeds aanwezige corona, waardoor ik me nogal voorzichtig in de buitenwereld waag, zijn allebei situaties, waar ik helaas niet al te best mee om kan gaan. Dit schrijf ik niet om te klagen hoor want ik realiseer me terdege, dat ik beslist de enige niet ben, en diep in mijn hart, voel ik me eigenlijk alleen maar schuldig en een verwend kind, die zijn eigen zaakjes allemaal niet zo best meer aan kan. Op de momenten dat het me echt allemaal teveel wordt zet ik dus de laptop aan of pak de tablet. Niet alleen heb dan via de social media alle gewenste contact met de buitenwereld, ook kan ik via mijn stukjesschrijvrij, alles lekker van mij afschrijven en de niet al te persoonlijke verhaaltjes op mijn blog plaatsen. 

 Toch is er één plekje op het net, dat mij het meeste bezig houdt; "Jigidi"  [https://www.jigidi.com/] is de naam van een legpuzzelsite waar ik volkomen verslaafd aan ben. Als kind was ik al dol op legpuzzels. Van de kleinste kinderpuzzeltjes tot nu liefst, 2000 of 3000 stukjes. En neem dan daarbij die heerlijke Jan van Haasteren`s of de Wasgij puzzels, die ik een paar jaar terug leerde kennen. Heerlijk! Toch is er iets wat mijn puzzelliefde aardig verknalt. De angst een stukje kwijt te zijn of erger er inderdaad eentje missen. Perfectionist als ik ben, is de lol er dan helemaal af en is de hele puzzel in mijn ogen dan meteen waardeloos en zou ik hem het liefst in de kliko willen gooien. Dat doe ik natuurlijk bij die hele grote dure puzzels niet, maar ja, wat moet ik er mee? Weggeven of wegdoen is ook geen optie meer. Jammer gewoon. 

Dat is zo fijn van jigidi. Geen modern [lees dure] app, maar je puzzelt gewoon in de browser en dat is meer dan genoeg. Even een account aanmaken en de puzzel wordt automatisch opgeslagen, zodat je er later weer verder aan kunt werken. Ook handig van dat account is, dat je je puzzel meteen op al je apparaten terugvindt. Zelf speel ik het meest op de tablet, want dat puzzelt zo lekker in bed, [hihi, maar volgens de wetenschappers helemaal fout]. 

Weliswaar vind ik bij Jigidi geen puzzels van 3000 stukjes, maar de max van 600 stukjes is zeker een stap in de goede richting en meer dan ik in een andere legpuzzel app heb gezien. Alle stukjes komen in één keer op het "werkveld", maar er is ruimte genoeg om de puzzel heel confortabel op te lossen. Ook de [wat mij betreft] irriterende tijdklok, is van het werkvlak te verwijderen naar de achtergrond en er is geen beperking van tijd.

En als ik de aangeboden puzzels zat zou zijn [wat me zeer onwaarschijnlijk lijkt] dan kan ik altijd nog mijn eigen legpuzzels maken. Dat heb ik, om het eens uit te proberen 1x gedaan. Het resultaat was niet echt geslaagd, want de afbeelding was zo moeilijk, dat ik zelf niet meer uit de puzzel kwam. 

Hij staat er nog steeds op, want ik weet niet hoe ik hem moet wissen, maar ben van plan dat ding ooit nog eens onder handen te nemen. Voor nu, heb ik meer dan genoeg aan de puzzels die erop staan en waarvan ik gelukkig nooit een stukje kwijt zal zijn. [ehh...of het zou een programmeerfoutje moeten zijn]. Dus bij deze........Dank je wel, makers van Jigidi. 

Een dag later..........

Toen ik het stukje geschreven en gepost had, dacht ik ineens. "Oei, ik heb zoveel haast om het stukje op fb te zetten, terwijl de puzzel nog niet eens af is, dat kan eigenlijk niet". Nu is hij dus wel af en maak ik daarbij het verhaaltje compleet. Wel zo netjes, al zeg ik het zelf, hoewel "af". Helemaal afgemaakt is hij niet, want als ik dat laatste stukje, wat ik op het plaatje net naast het gat heb geplaatst, erin zou zetten, floept de afbeelding meteen weg en komt er een "plat" plaatje tevoorschijn, zonder de lijntjes van de puzzelstukjes. Dat vond ik een beetje jammer, dus doen ik het maar zo.

O, ja, en deze wil ik eigenlijk ook nog wel even kwijt. Zomaar een puzzel, die ik tegen kwam met een
bestandsnaam waar mijn laptop het een beetje moeilijk mee had.

Geschreven: 22 november 2022

Dagtekening: 22 november 2022

"Bingewatchen" en hobby

 "Bingewatchen" is mij beslist niet vreemd. Niets is zo lekker als, breiend voor de tv, een sliert afleveringen van een bepaalde tv-serie achter elkaar te gaan zitten kijken. En ja, dat breien hoort erbij, want dan ben ik, voor mijn gevoel, toch nog een beetje nuttig bezig en, zeker niet onbelangrijk, het voorkomt meestal, dat ik niet te pas en te onpas, in slaap val. Ook haken doe ik wel eens, maar dat is wat minder geschikt, omdat het vaak toch nog iets teveel van mijn aandacht wegsnoept.

Beginjaren 2000 downloaden we veel en het werd als het ware een sport om de series zo snel mogelijk nadat ze waren uitgezonden op Amerikaanse tv ze hier te downloaden en op de laptop te bekijken. Het volgende verhaaltje heeft dan ook voor het grootste deel betrekking op de series die we in die beginjaren zagen. Wat me toen ineens begon op te vallen, was de creatieve inbreng van de makers van series en films. Origami was de eerste techniek waar mijn aandacht op viel. Het eerste voorbeeld daarvan, herinner ik me goed. Het was de gevouwen vogel in Prison Break. Bijkomde bijzonderheid daarvan vond ik, dat die vogel ook nog eens een prominente rol had in het verhaal. Maar er was meer en echt niet alleen maar films die betrekking hadden op Japan, want in o.a. Hawai Five O, NCIS, NCIS-LA, Heroes, Fringe en Dr. Who doken zo af en toe gevouwen vogels op. Ook de schitterende kraanvogel sliert in Eureka herinner ik me nog goed.

  



En wie herinnert zich niet die kostelijke scene uit Call the Midwife, waarin Chummy [Miranda Hart] samen met Fred [Cliff Parisi] en Dr. Turner [Stephen McGann] met een groepje "cub-scouts" aan het vouwen gaan. De kikker van dr. Turner leek op het eind meer op een overreden schildpad, maar de kikker van Fred werd na het opblazen een zeer respectabele driedimensionale amfibie.

Na het papiervouwen komt er meer haken en in mindere mate breien in beeld. Iedere sfeermaker van een serie, die een huislijk tafreeltje wil scheppen, gooit een prachtig gekleurde granny deken over de gezinsbank en zo heel af en toe komt er ook nog wel eens een gehaakte knuffel in beeld. Zelfs de makers van mijn "lijf-soap" Eastenders, deden er aan mee met een prachtige grannydeken over de bank in het huis van Ted Murray [Christopher Timothy]. Breien kwam dus, zoals ik al zei, wat minder voor, maar ik was net zo verrast als Jethro Gibbs [Mark Harmon], toen Abby [Pauley Perrette] in NCIS ineens aan het breien was. 

 

Toch krijg ik het idee, dat niet iedere filmmaker zijn huiswerk goed heeft gedaan. Hilarisch vind ik de scene uit [sorry weer] Call the Midwife, waarin de zusters zogenaamd aan het breien zijn. Nou ik zou het ze wel eens willen zien doen op deze manier. Met breinaalden een gehaakte granny square maken lijkt me helaas een onmogelijke opgave.

Toch is er nog iets anders wat me opviel. Alle bovenvermelde series en films komen uit het buitenland. Het kan zijn dat het komt door mijn filmkeuze, maar ik denk dat dit toch niet alleen de oorzaak is. Toch zag ik twee keer een grannydeken. De eerste in Moordvrouw [Wendy van Dijk] en nog eentje in één van de animaties van de HSK in Twee voor Twaalf. Jammer maar ach.......Karin Bloemen en ook Bobby Eden maken dat Hollandse gemis de laatste jaren weliswaar op een andere manier, toch wel een beetje goed.

Geschreven: 20 november 2022

Dagtekening: 2005-heden

De schaatskindjes

Voor ik deze blog kon schrijven was dochter ingrid me al voor. Zij schreef onderstaande al op facebook.:



Wat een lieve laatste zin. Dank je wel!

De opzet van mijn verhaaltje was intussen ook al klaar. Dat begon zo:

Oh, ik ben zo blij, gedurende mijn lange creatieve leven, bijna alle werkstukken, die ik maakte, op de foto heb gezet. Het is begonnen met breien. Pas getrouwd, werd ik geinspireerd, door mijn schoonmoeder, die ook niet stil kon zitten en daardoor altijd wel een breiwerkje op de pennen had staan. De kinderen waren een willoos doel voor mijn aktiviteiten, en ik vond altijd wel een leuk patroon voor een kledingstuk in de ruim voor handen zijnde breiboeken. Haken kwam wat later en toen het allemaal een beetje "uit" begon te raken, heb ik me op het origami gestort. Na het origami ben ik teruggekeerd tot de bron. Hoewel, terugkeren, is een groot woord, want door alle andere creatieve hobbies heen, bleef ik, meestal voor mijzelf, heerlijk dikke truien breien. Nu in het digitale tijdperk, staan foto`s en patronen netjes in mappen op de computer en ik koester deze files enorm.

 

Vanmiddag zaten dochter Ingrid en ik wat te rommelen op de laptop, waarop ik ineens, een foto tegenkwam van mijn schaatsertjes. “Oh”, zei Ingrid, “Dat is jeugdsentiment, want die hebben altijd op mijn kamer gehangen. Zo schattig!. Ik wil hem eigenlijk nog wel eens maken”. Ik ging daar op door, en zei, “Ja leuk, dan zal ik wel proberen, het van de foto af op patroon te zetten. Via een excelbestandje moet dat lukken”.
Intussen is het bijna middernacht en heeft Ingrid al een kwart van het patroontje gehaakt. Zo snel kan het gaan dus, dat een foto van ruim 35 jaar terug, ineens weer werkelijkheid wordt.

De volgende dag:

Het is oudjaarsdag. In de middag vroeg ik Ingrid hoever het haakwerk al klaar was. Ze stuurde me een printje van het patroon, waarop de toeren zo ongeveer driekwart waren afgestreept. De foto, haha, daar mocht ik op wachten, tot hij klaar was. Leuk hoor!. Maar ja, ik had zoiets kunnen verwachten. Ik hoefde niet lang te wachten. Na verloop van een paar uurtjes vond ik onderstaande foto op fb. Geweldig Ingrid, ik vind het allemaal super, maar nu komt alleen het lastigste nog. Hoe komen we in vredesnaam aan een vierkant frame om hem in te spannen?. Nou ja, eerst maar eens de jaarwisseling vieren. Maar het eerste [luxe]probleem voor het nieuwe jaar heeft zich al aangediend. :-).
                                                                   

19 november 2022

Nooit gedacht dat dit verhaaltje nog een vervolg zou krijgen, maar gisterenavond laat zag ik in mijn tijdlijn ineens een foto van "Haakvrouw" [Ja die van het winkeltje in Medemblik], die met ijzeren vierkanten in haar handen zat. Eronder stond vermeld, dat zij die in haar winkel te koop had.

https://www.facebook.com/haakvrouw/posts/689981835890423
https://www.haakvrouw.nl/

Ik was meteen weer alert [want zoals ik al schreef, was het nogal laat] en dacht meteen aan dochter Ingrid, die een jaar of wat terug de schaatsertjes uit de Ariadne had overgehaakt en waarvoor we met de beste wil van de wereld geen mooi ophangvierkant konden vinden. Dit was precies wat we nodig hadden en wat al die jaren niet was gelukt was nu ineens bijna binnen handbereik. Natuurlijk appte ik haar meteen en zoals verwacht, stond er de volgende morgen een foto van het werkstukje op mijn telefoon. Zij was dus blijkbaar op stel en sprong gaan zoeken [en vond het].

Wat ons nu nog te doen stond was een een prachtig ritja naar Medemblik [geen straf] en voor Ingrid nog een klusje om het lapje daadwerkelijk in het vierkant te bevestigen. Gelukkig was dat allemaal niet zo moeilijk en een half uurtje terug kreeg ik de bevestigende foto. Het is nu helemaal tiptop voor elkaar, ze hangen er weer. Eindelijk!!