Gehaakte gordijntjes

Ik heb eigenlijk mijn hele getrouwde leven, voor verschillende huizen, gordijntjes gehaakt. Heerlijk om te doen en leuk om te zien. Het is een beetje ouderwets, maar hou ik wel van. Helaas heb ik van de allereerste gordijntjes maar weinig beeldmateriaal, laat staan dat ik er stukjes over schreef. Van een een laptop of een blog had ik toen nog nooit gehoord.

De oudste foto`s zijn dan ook geen doelbewuste haakfoto`s, maar foto`s, waarop de gordijntjes toevallig in beeld kwamen. Niks mis mee, want daardoor had tenminste nog iets. Ze zijn genomen in de Hertog Albrechtstraat in Bovenkarspel, het eerste huis waar ik begonnen ben, met die gordijntjes. Ik vond er veel in een Durable boekje, maar gaf er mijn eigen draai aan. Ik tekende/ontwierp ze eerst op ruitjespapier, om ze uiteindelijk daar vanaf te haken.

Hieronder drie niet zulke beste fotootjes, die ondanks dat, toch een klein beetje het idee geven, hoe het er heeft uitgezien. De eerste is uit 1977 en de andere twee uit 1980.



Na de verhuizing naar Opperdoes, pakte ik het wat serieuzer aan.

Geschreven: 2 februari 2016
Dagtekening: begin 1998



Ik haakte daar,zeer tegen de toen heersende trend in, heel toepasselijke gordijntjes. Koffieketeltjes voor in de keuken en een leuk hartjespatroontje voor één van de zolderkamers. Beide modelletjes kwamen nog steeds uit hetzelfde oude Durable boekje, en het patroontje van de keteltjes heb ik zelf aangepast. Het vodje waarvan ik het gordijntje maakte, heb ik een tijdje terug netjes ingescand en toegevoegd aan het voor mij intussen, kostbare archief van patronen, die ik in de loop van de jaren, digitaal verzameld heb.




Geschreven: 8 november 2021
Dagtekening: 7 en 8 november 2021

Mijn volgende stukje, [intussen verhuisd naar Grootebroek] begint zo:
Wat doe je, als je een [schuur]gordijntje aan het haken bent, en het je eigenlijk helemaal niet zint. Precies..... Uittrekken! Ik was al halverwege, maar ik ken mezelf, dat ding zou nooit afkomen en eeuwig onafgemaakt in de kast blijven liggen. Blijkbaar kreeg ik gisterenmiddag de geest en wilde er zo snel vanaf, dat ik helemaal vergeten ben om er eerst nog even een foto van te maken. Nou, ja, ook niet erg, want dan wordt ik er in ieder geval niet meer mee geconfronteerd.

Het nieuwe plan was al aanwezig. Ipv filet haken met een patroon, wilde ik iets, wat gemakkelijk was en waarbij ik zonder moeite de tv zou kunnen volgen. Dus geen gecompliceerd patroontje en al zeker geen voortdurend getel in mijn hoofd. Een granny leek me daarvoor het meest geschikt en ik had er snel een stuk of 10 gevonden, die me wel geschikt leken. Het was grappig zoeken. Normaal, voor dekens en zo, zocht ik altijd een zo dicht mogelijk patroon en nu, voor een gordijntje, was zowat een "must" dat ik er toch nog een beetje doorheen kon kijken. Haha, precies het tegenovergestelde dus. Ik vond snel een stuk of wat geschikte vierkanten en ben vanmorgen eens lekker gaan haken. De eerste was mijn vertrouwde kleine African flower square. Dat werd niets. Dit patroon is pas mooi met meerder kleuren en ook het reliefstokje viel [ondanks dat het op de foto nog heel wat lijkt] helemaal weg. Het tweede vierkant werd heel mooi, maar was zo moeilijk, dat er helemaal geen sprake meer was van "relaxed" haken. Dus hoe mooi ook, dat werd hem ook niet. De derde was bingo. Ik geef toe; ietsjes minder spectaculair en doorschijnend, maar simpel en toch mooi. Bij de eerste twee vierkanten had ik de draad niet eens afgeknipt, maar bij deze wel.

       


Ik vond het engelstalige patroon [Granny wheel square], helaas zonder enige bronvermelding, ergens op het net en ik ben nauwelijks aan het veranderen gegaan. Alleen heb ik er wat toeren aan toegevoegd om hem iets groter te maken. Ook de laatste blokjesrand is bewust toegevoegd, zodat ik de vierkanten probleemloos aan elkaar kan haken.

We gaan ervoor. De eerste twee kan ik zonder problemen weer uittrekken en ik ben benieuwd of het me uiteindelijk toch nog eens lukt, om een gehaakt gordijntje voor de deur van ons inpandige schuurtje te hangen.

23 april 2023

Jeetje in november 2021 was ik begonnen en nu is het gordijntje dan toch eindelijk af. Het werd wel eens tijd. Al die maanden en zelfs jaren lag het met nog een paar losse vierkanten in de la. Daarbij hoefde ik nog maar één granny af te haken. Op de laatste rij na, was zelfs de hele boel al aan elkaar gemaakt. Uiteindelijk zou dan het vierkant van de aan elkaar genaaide granny`s op gordijnmaat moeten worden gemaakt met de rand. Niet moeilijk, maar wel een lastige klus. Die heb ik met frisse tegenzin nu maar eens aangepakt. Ik vind het resultaat niet verbluffend. Ja, het is klaar en het is netjes. Maar mooi? Nou, ik heb wel eens mooiere gehaakte gordijntjes gezien.

                                              
 

Geschreven: 3 maart 2026
Dagtekening: april 2023 tot heden

Nadat ik met veel gehannes mijn schuurgordijntje”, na ruim anderhalf jaar, in april 2023 had afgemaakt, was ik eigenlijk wel opgelucht dat het klaar was. Maar of ik hem nou mooi vond ? Mijn mening daarover, was toen ook al luid en duidelijk: “Nou, ik heb wel eens mooiere gehaakte gordijntjes gezien”.

Ik weet het, ik wilde toen complicatieloos vierkantjes haken en een totaal gesneuveld keukengordijntje vervangen, dus was het wel voor de hand liggend dat er zoiets zou ontstaan. En ja, het zag er allemaal keurig uit, maar …….….het zat wel erg dichtgespijkerd en zo ben ik helemaal niet. Naar buiten kijken was bijna geen optie meer en ik hou er eigenlijk wel van om een beetje om mij heen te kunnen kijken.

Maar goed er hing wat en daar was ik wel blij mee. Toch begon ik me er vorig jaar steeds meer aan te ergeren en omdat ik een haakwerkje zocht, om voor de tv niet iedere keer in slaap te vallen, ging ik toch weer aan de slag. Na een behoorlijke zoekpartij in de patroontjes, kwam ik uit op het “nordic-star-valletje”, een modelletje wat erg veel leek op gordijntjes die ik al eerder maakte voor de slaapkamer in Opperdoes en de woonkamer in Bovenkarspel.



Het patroontje was eigenlijk te moeilijk, als werkje voor de tv, maar alas, dat moest dan maar. Na wat rekenwerk om het passend te maken en wat proeflapjes voor de maat, ging ik weer aan de slag. Het werk heeft maanden lang stil gelegen, omdat ik er geen zin meer in had, maar ik heb er de laatste dagen, de schouders maar even onder gezet en dit is het resultaat. En nu maar eens kijken hoelang ik hiermee tevreden blijf. Hihi.

                                        

Herinneringen puzzelen

De fb-post, die het verdient om in mijn verhaaltjesboek [+blog] te staan:

Nooit gedacht dat ik zo fijn met mijn herinneringen bezig kon zijn. Heerlijk puzzelen met eigengemaakte foto`s. Het komt dus bijzonder goed uit, dat ik er mijn hele leven enorm veel heb gemaakt. 

En...... natuurlijk puzzelen met het instelbare maximale aantal [600] puzzelstukjes. Een heerlijke vrijetijdsbesteding. #Jigidi

                           

Foto 1: Leusden; AFAS campus
Foto 2: Hoorn; Oosterscheldeweg

Geo-mania

Over het begin van mijn origami-hobby in 1984 heb ik al uitgebreid geschreven in het verhaaltje “Origami”, dus dat hoef ik hier niet meer te herhalen. Het verhaaltje legt echter de nadruk op wat ik zoals gedaan heb en de techniek van het vouwen komt nauwelijks aan bod. Vandaar dat ik dit keer het eens over een andere boeg gooi. In het begin maakte ik de tradionele modelletjes, maar al gauw was ik daar een beetje op uit gekeken en begon ik te experimenteren. Pas echt interessant begon ik het te vinden toen ik het “unit”-origami tegenkwam. Dat was het vouwen van een heleboel kleine geometrische elementjes, om daarmee grote meetkundige vormen op te bouwen. Een eye-opener!! Dit was het voor mij, helemaal!! Ik kwam, ondanks mijn beperkte meetkundige opleiding, aardig mee in de origamiwereld en kletste op “hoog” niveau mee met de Engelse heren, tijdens de Engelse conventies, die ik bezocht.

                                      

Ik ging heerlijk mijn gang. De simpelste manier om er iets wetenschappelijk van te maken is, om met platte 3-, 4-, 5- en 6-hoeken 3d-vormen te maken. Ik maakte kubussen, tetrahedrons, octahedrons, dodecahedrons en ga zo maar door. Maar mijn ultime werkstuk is nog steeds die gigantisch grote tetrahedron, genaamd de “Five Intersecting Tetrahedron”, die helaas door zijn grootte, het slachtoffer werd, van onze verhuizing naar Grootebroek.

                                        

Toen mijn origami-hobby op een lager pitje kwam te staan, ging ik haken en tot mijn verrassing kwam ik ineens de gehaakte kraanvogel van Dendennis tegen. Dat was bijzonder. Het origamimodel bij uitstek, nu ineens in een gehaakte versie. Twee van mijn hobbies bijeen.
                              

Ik dacht met een simpel bolletje [1] te beginnen, maar dat viel vies tegen, getuige het verhaaltje wat ik erover schreef. Maar ik zette door en al snel kwam ik mijn “unit-origami” op het spoor. Maar nu in de haaktechniek. Via de granny-squares is het maken van 3-, 5-, 6- en 8-hoeken een eitje. Naai deze aan elkaar volgens de juiste methode aan elkaar en het hele “drons-rijtje-bollen”, wat ik hierboven bij het origami noemde, is weer snel gemaakt.


                                                       
Voorbeelden genoeg. De Haakcelestine [2], de Amish-puzzelbal van Dedri Uys [3], de voetbal Kick [4] en als laatste voor nu, mijn gehaakte- en ook gebreide- stressballetje, wat meer een kubus dan een balletje is of misschien wel meer een balletje dan een kubus. En ja, deze vorm van drie gevlochten stroken had ik al meer dan eens bij het vouwen gebruikt.

Maar ik zag ook geometrische vormen verschijnen, die door de soepelheid van het haakwerk wat gemakkelijker te maken waren dan van papier. Het begon met de hyperbolen, die in de Engelse taal heel oneerbiedig zijn gedegradeerd tot scrubbies [schuursponsjes] of bath-buffs [niet te vertalen; maar misschien wel badschrobbers?]. Nou scrubbies of niet, ik vond ze schitterend. Zo mooi zelf dat ik ze in de intro van mijn blog heb geplaatst. Toen werden, door een actie van Greenpeace Cravtivists de scrubbies hier in Nederland ineens koralen. Dat was natuurlijk een behoorlijke promotie.



Uiteindelijk kwam ik de spiralen tegen in de vorm van windspinners. Heel mooi om buiten, in de wind, op te hangen. Jammergenoeg kan ik dat niet doen, want mijn tuin is te open en Jan en alleman kan er zomaar in. Ook mensen met wat minder goede bedoelingen.

  

Toch is het leuk om te zien, dat al die hobbies zoveel raakvlakken hebben. En natuurlijk nog beter als ze, zoals bij mij, ze midden in mijn eigen interessesfeer vallen. Daar kan ik nog altijd fijn op voortborduren. Toch heb ik ondanks mijn vele haken en soms ook breien, nog één heimelijk origami-item op mijn bucketlist staan. Tw. De Five Intersecting Tetrahedra vouwen in wat kleinere papiertjes en daarmee dus de ultieme uitdaging op origamigebied, nog een keertje aan te gaan.

Origami: https://avalon022.blogspot.com/2017/01/origami.html]

Origami-stroken: https://avalon022.blogspot.com/2022/02/origami.html

Five Intersecting Tetrahedra: https://avalon022.blogspot.com/2022/03/five-intersecting-tetrahedra-origami-2.html]


Spiral ornament: https://avalon022.blogspot.com/2012/02/spiral-ornament.html

Amish puzzle ball: https://avalon022.blogspot.com/2019/06/amish-puzzle-ball.html

De haakcelestine: https://avalon022.blogspot.com/2012/02/de-haakcelestine.html

Hyperbolen en koralen: https://avalon022.blogspot.com/2012/03/hyperbolic-crochet.html

Mijn favoriete stressballetje: https://avalon022.blogspot.com/2015/07/mijn-favoriete-stress-balletje.html

Geschreven: 13 april 2026

Dagtekening: 1984 tot heden

PDF24 Creator

Sinds kort vind Foxit Reader het nodig om alle pdf downloads om veiligheidsredenen, niet meer te tonen in de voorbeeld weergave van Windows Verkenner. Ook de downloads van Print friendly worden niet meer getoond. Reuze frusterend vind ik dat, want ik werk veel met haak-, brei, en andere hobbypatronen en blog over verschillende onderwerpen. Voor een backup download ik daardoor veel eigen werk  en maak daarvan pdf`s, die ik dan later weer stuk voor stuk moet gaan zitten ontgrendelen. 

Los van het feit, dat ik het nogal arrogant vind, dat zij voor mij beslissen, om de bestanden zomaar te vergrendelen, voel ik dat ontgrendelen, als heel frustrerend en tijdrovend, nutteloos werk. Het zijn allemaal bestanden binnen mijn eigen werksfeer en zeker geen staatgeheimen of gevoelige data. 

Nou zou je zeggen, wis de hele Foxit Reader en neem een andere app. Helaas, dat kan niet want dan ben ik de hele voorbeeldfunctie in de Verkenner kwijt. 

Vanmiddag, na een ochtendje mopperen, zag ik het licht. PDF24 Creator!!!! Dat is de oplossing. Ik was al heel positief over dat programma, omdat het alles kon, wat ik met mijn pdf`s wil doen. En ja, dus ook ontgrendelen. Zoveel pdf`s als ik wil tegelijk!  

Lang leve Windows 11

Vlak voor het einde van het jaar heb ik een nieuwe laptop gekocht en ben daarmee met een behoorlijke tegenzin overgestapt op Windows 11. Er viel niet aan te ontkomen. Het vorige apparaat was van december 2016, dus had ik, als ik door wilde werken/hobbyen, geen andere keus.

Dat werd dus even een fiks dagje studeren, want het was nogal een gezoek waar alle toepassingen in deze versie zijn geplaatst. Allereerst de Verkenner. Mijn altijd redder in nood, de knop "ongedaan maken" was ergens verstopt achter drie puntjes en een "nieuwe map" maken en "eigenschappen" bekijken, werd een klikwerk van jewelste. Al die functies, die bij Windows 10 zo handig in de linkerbovenhoek stonden zijn veel dieper weggestopt.

Mijn vorige laptop had ik laten voorzien van een D-partitie voor het plaatsen van mijn eigen data en dat had ik dit keer niet gedaan. Ik dacht over te schakelen naar de bibliotheekmappen en als eerste droppoint de map documenten te gebruiken. Nou dat was leuk! Toen ik goed en wel aan de gang was om wat data over te zetten, begonnen alle alarmbellen te rinkelen. De Onedrive zat vol. Huh, hoe kan dat? Gelukkig realiseerde ik me vrij snel, dat de vermeende lokale bibliotheek helemaal zo lokaal niet was, maar dat ik zonder melding alles onbewust naar een Onedrive map kopieerde. Okee, dat kon er ook nog wel bij. Maar zowaar, met een beetje hulp van Google heb ik die hobbel opgelost door de Onedrive helemaal uit te schakelen. Nadeel is wel, dat ik nog steeds met een heleboel loze en lege standaardmappen in Verkenner zit, die ik niet echt durf te wissen.

Wat ik wel uitermate vervelend vind, is dat ik, zijnde een mens van sneltoetsen, tegenwoordig bij elke handeling de "functie"knop moet intoetsen. De "kale" F-toetsen zijn allemaal in gebruik door een of andere maffe muziekspeler, die ik niet gebruik en ook nooit zal gaan gebruiken, want ik blijf bij mijn vertrouwde VLC-player. Nou vraag ik me af of ik die muziekspeler kan wissen of uitschakelen, maar dat durf ik niet, want, mijn kennis reikt niet ver genoeg om er achter te komen, of die speler wel of niet geintegreerd is in het bestuursprogramma, waardoor er na het wissen ervan, misschien iets essentieels niet meer werkt. Ook weet ik niet of ik door dat etv. wissen de vertrouwde functie`s van de sneltoetsen zomaar terugkrijg of dat ik alle sneltoetsen opnieuw moet gaan instellen in het register. En als dat zo is, wordt dat voor mij, toch echt een treetje te hoog.

 16 februari 23.14 uur:

Het grootste probleem is gelukkig opgelost. Nl. dat van die sneltoetsen. Gisteren heb moest ik een paar screenprints maken. Aangezien ik totaal niet overweg kan met het knipprogramma dat er in Windows 11 zit, heb ik, weliswaar met een “educated guess”, op een stel toetsen zitten drukken, totdat ik een stel toonbare screenprints had. Al klungelend, merkte ik ineens, dat ik, bij de sneltoetshandelingen, de functietoets niet meer hoefde in te drukken. “Huh, hoe kan dat?”. Geen idee, wat er was gebeurd en opgelucht, bleef ik daar maar niet lang bij stilstaan. Hoewel ik in eerste instantie niet durfde te geloven, dat ik zonder dat ik er een flauw benul van had, ineens de goede functie terughad van de sneltoetsen. Ik ben erg blij dat het is opgelost, maar eng is het wel, want, wat ik al zei, ik heb geen flauw idee, wat ik gedaan heb.  

Geschreven: 14 februari 2026

Dagtekening: begin 2026