Mijn tweede blog

Dit is de blog waarop ik al mijn creativiteit kwijt kan. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken waarmee ik op dit moment bezig ben.
Ook schreef ik vele stukjes over mijn jeugd, gezin en allerlei andere zaken waarover ik iets kwijt wilde. Omdat ik die liever niet tussen mijn haakverhalen had staan, opende ik daarvoor een aparte blog. Tw. Avalon`s blog:
http://avalon045-avalon.blogspot.com/

This is my creative blog. First embroidery and knitting, now it`s all crochet. The little stories I wrote and write about my youth, family and all other things I want to write about are on my other blog called "Avalon". [see link above]. I am sorry these are just in Dutch, but if you are very curious just try Google translate.
According to this blog, it`s impossible to translate all the stories about my work. But I try to start translating the patterns. You can find the translations under the label "english pattern" . Up till now there are just seven, but I try to make more in the future.

vrijdag 28 december 2012

Afscheid nemen

 


Geschreven: 26 november 2012
Dagtekening: 2005-2012


Dit stukje heb ik een maand geleden als facebook item gepubliceerd, maar achteraf gezien, wil ik het ook graag hier in mijn blogs vermeld zien. Vandaar alsnog dit berichtje.

Afscheid nemen is zelden leuk. Je was mijn eerste laptop en met je 40 gb harde schijf en 512 mb werkgeheugen hebben we samen behoorlijk wat jaartjes samengewerkt. Toen je het vertikte om je klep te sluiten, omdat er iets in de scharnier was afgebroken, heb ik je vervangen,

Toch bleef je me met bepaalde programma`s die op je opvolger niet werkten, van dienst. Sinds vrijdag heb je het besluit genomen niet meer op te starten en alleen nog een melding te laten zien dat je verkeerd was afgesloten. Hier kom ik niet meer door heen, want na enkele seconden zwart blijf je die melding herhalen, welke optie ik ook indruk.

Was je echter niet zo verrekte koppig geweest over het sluiten van je deksel, had ik met Ubuntu de samenwerking nog wel een tijdje kunnen rekken, maar nu is de weg naar het inzamelstation van het huisvuil hier aan het eind van de weg, onvermijdelijk. Doeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii