Jigidi

 

Het soms verguisde, maar niet meer uit de maatschappij weg te denken, internet, helpt me nog steeds door de soms moeilijke en eenzame tijden. Allereerst is daar de zware mantelzorg voor echtgenoot Karel en daarbij de nog steeds aanwezige corona, waardoor ik me nogal voorzichtig in de buitenwereld waag, zijn allebei situaties, waar ik helaas niet al te best mee om kan gaan. Dit schrijf ik niet om te klagen hoor want ik realiseer me terdege, dat ik beslist de enige niet ben, en diep in mijn hart, voel ik me eigenlijk alleen maar schuldig en een verwend kind, die zijn eigen zaakjes allemaal niet zo best meer aan kan. Op de momenten dat het me echt allemaal teveel wordt zet ik dus de laptop aan of pak de tablet. Niet alleen heb dan via de social media alle gewenste contact met de buitenwereld, ook kan ik via mijn stukjesschrijvrij, alles lekker van mij afschrijven en de niet al te persoonlijke verhaaltjes op mijn blog plaatsen. 

 Toch is er één plekje op het net, dat mij het meeste bezig houdt; "Jigidi"  [https://www.jigidi.com/] is de naam van een legpuzzelsite waar ik volkomen verslaafd aan ben. Als kind was ik al dol op legpuzzels. Van de kleinste kinderpuzzeltjes tot nu liefst, 2000 of 3000 stukjes. En neem dan daarbij die heerlijke Jan van Haasteren`s of de Wasgij puzzels, die ik een paar jaar terug leerde kennen. Heerlijk! Toch is er iets wat mijn puzzelliefde aardig verknalt. De angst een stukje kwijt te zijn of erger er inderdaad eentje missen. Perfectionist als ik ben, is de lol er dan helemaal af en is de hele puzzel in mijn ogen dan meteen waardeloos en zou ik hem het liefst in de kliko willen gooien. Dat doe ik natuurlijk bij die hele grote dure puzzels niet, maar ja, wat moet ik er mee? Weggeven of wegdoen is ook geen optie meer. Jammer gewoon. 

Dat is zo fijn van jigidi. Geen modern [lees dure] app, maar je puzzelt gewoon in de browser en dat is meer dan genoeg. Even een account aanmaken en de puzzel wordt automatisch opgeslagen, zodat je er later weer verder aan kunt werken. Ook handig van dat account is, dat je je puzzel meteen op al je apparaten terugvindt. Zelf speel ik het meest op de tablet, want dat puzzelt zo lekker in bed, [hihi, maar volgens de wetenschappers helemaal fout]. 

Weliswaar vind ik bij Jigidi geen puzzels van 3000 stukjes, maar de max van 600 stukjes is zeker een stap in de goede richting en meer dan ik in een andere legpuzzel app heb gezien. Alle stukjes komen in één keer op het "werkveld", maar er is ruimte genoeg om de puzzel heel confortabel op te lossen. Ook de [wat mij betreft] irriterende tijdklok, is van het werkvlak te verwijderen naar de achtergrond en er is geen beperking van tijd.

En als ik de aangeboden puzzels zat zou zijn [wat me zeer onwaarschijnlijk lijkt] dan kan ik altijd nog mijn eigen legpuzzels maken. Dat heb ik, om het eens uit te proberen 1x gedaan. Het resultaat was niet echt geslaagd, want de afbeelding was zo moeilijk, dat ik zelf niet meer uit de puzzel kwam. 

Hij staat er nog steeds op, want ik weet niet hoe ik hem moet wissen, maar ben van plan dat ding ooit nog eens onder handen te nemen. Voor nu, heb ik meer dan genoeg aan de puzzels die erop staan en waarvan ik gelukkig nooit een stukje kwijt zal zijn. [ehh...of het zou een programmeerfoutje moeten zijn]. Dus bij deze........Dank je wel, makers van Jigidi. 

Een dag later..........

Toen ik het stukje geschreven en gepost had, dacht ik ineens. "Oei, ik heb zoveel haast om het stukje op fb te zetten, terwijl de puzzel nog niet eens af is, dat kan eigenlijk niet". Nu is hij dus wel af en maak ik daarbij het verhaaltje compleet. Wel zo netjes, al zeg ik het zelf, hoewel "af". Helemaal afgemaakt is hij niet, want als ik dat laatste stukje, wat ik op het plaatje net naast het gat heb geplaatst, erin zou zetten, floept de afbeelding meteen weg en komt er een "plat" plaatje tevoorschijn, zonder de lijntjes van de puzzelstukjes. Dat vond ik een beetje jammer, dus doen ik het maar zo.

O, ja, en deze wil ik eigenlijk ook nog wel even kwijt. Zomaar een puzzel, die ik tegen kwam met een
bestandsnaam waar mijn laptop het een beetje moeilijk mee had.

Geschreven: 22 november 2022

Dagtekening: 22 november 2022

"Bingewatchen" en hobby

 "Bingewatchen" is mij beslist niet vreemd. Niets is zo lekker als, breiend voor de tv, een sliert afleveringen van een bepaalde tv-serie achter elkaar te gaan zitten kijken. En ja, dat breien hoort erbij, want dan ben ik, voor mijn gevoel, toch nog een beetje nuttig bezig en, zeker niet onbelangrijk, het voorkomt meestal, dat ik niet te pas en te onpas, in slaap val. Ook haken doe ik wel eens, maar dat is wat minder geschikt, omdat het vaak toch nog iets teveel van mijn aandacht wegsnoept.

Beginjaren 2000 downloaden we veel en het werd als het ware een sport om de series zo snel mogelijk nadat ze waren uitgezonden op Amerikaanse tv ze hier te downloaden en op de laptop te bekijken. Het volgende verhaaltje heeft dan ook voor het grootste deel betrekking op de series die we in die beginjaren zagen. Wat me toen ineens begon op te vallen, was de creatieve inbreng van de makers van series en films. Origami was de eerste techniek waar mijn aandacht op viel. Het eerste voorbeeld daarvan, herinner ik me goed. Het was de gevouwen vogel in Prison Break. Bijkomde bijzonderheid daarvan vond ik, dat die vogel ook nog eens een prominente rol had in het verhaal. Maar er was meer en echt niet alleen maar films die betrekking hadden op Japan, want in o.a. Hawai Five O, NCIS, NCIS-LA, Heroes, Fringe en Dr. Who doken zo af en toe gevouwen vogels op. Ook de schitterende kraanvogel sliert in Eureka herinner ik me nog goed.

  



En wie herinnert zich niet die kostelijke scene uit Call the Midwife, waarin Chummy [Miranda Hart] samen met Fred [Cliff Parisi] en Dr. Turner [Stephen McGann] met een groepje "cub-scouts" aan het vouwen gaan. De kikker van dr. Turner leek op het eind meer op een overreden schildpad, maar de kikker van Fred werd na het opblazen een zeer respectabele driedimensionale amfibie.

Na het papiervouwen komt er meer haken en in mindere mate breien in beeld. Iedere sfeermaker van een serie, die een huislijk tafreeltje wil scheppen, gooit een prachtig gekleurde granny deken over de gezinsbank en zo heel af en toe komt er ook nog wel eens een gehaakte knuffel in beeld. Zelfs de makers van mijn "lijf-soap" Eastenders, deden er aan mee met een prachtige grannydeken over de bank in het huis van Ted Murray [Christopher Timothy]. Breien kwam dus, zoals ik al zei, wat minder voor, maar ik was net zo verrast als Jethro Gibbs [Mark Harmon], toen Abby [Pauley Perrette] in NCIS ineens aan het breien was. 

 

Toch krijg ik het idee, dat niet iedere filmmaker zijn huiswerk goed heeft gedaan. Hilarisch vind ik de scene uit [sorry weer] Call the Midwife, waarin de zusters zogenaamd aan het breien zijn. Nou ik zou het ze wel eens willen zien doen op deze manier. Met breinaalden een gehaakte granny square maken lijkt me helaas een onmogelijke opgave.

Toch is er nog iets anders wat me opviel. Alle bovenvermelde series en films komen uit het buitenland. Het kan zijn dat het komt door mijn filmkeuze, maar ik denk dat dit toch niet alleen de oorzaak is. Toch zag ik twee keer een grannydeken. De eerste in Moordvrouw [Wendy van Dijk] en nog eentje in één van de animaties van de HSK in Twee voor Twaalf. Jammer maar ach.......Karin Bloemen en ook Bobby Eden maken dat Hollandse gemis de laatste jaren weliswaar op een andere manier, toch wel een beetje goed.

Geschreven: 20 november 2022

Dagtekening: 2005-heden

De schaatskindjes

Voor ik deze blog kon schrijven was dochter ingrid me al voor. Zij schreef onderstaande al op facebook.:



Wat een lieve laatste zin. Dank je wel!

De opzet van mijn verhaaltje was intussen ook al klaar. Dat begon zo:

Oh, ik ben zo blij, gedurende mijn lange creatieve leven, bijna alle werkstukken, die ik maakte, op de foto heb gezet. Het is begonnen met breien. Pas getrouwd, werd ik geinspireerd, door mijn schoonmoeder, die ook niet stil kon zitten en daardoor altijd wel een breiwerkje op de pennen had staan. De kinderen waren een willoos doel voor mijn aktiviteiten, en ik vond altijd wel een leuk patroon voor een kledingstuk in de ruim voor handen zijnde breiboeken. Haken kwam wat later en toen het allemaal een beetje "uit" begon te raken, heb ik me op het origami gestort. Na het origami ben ik teruggekeerd tot de bron. Hoewel, terugkeren, is een groot woord, want door alle andere creatieve hobbies heen, bleef ik, meestal voor mijzelf, heerlijk dikke truien breien. Nu in het digitale tijdperk, staan foto`s en patronen netjes in mappen op de computer en ik koester deze files enorm.

 

Vanmiddag zaten dochter Ingrid en ik wat te rommelen op de laptop, waarop ik ineens, een foto tegenkwam van mijn schaatsertjes. “Oh”, zei Ingrid, “Dat is jeugdsentiment, want die hebben altijd op mijn kamer gehangen. Zo schattig!. Ik wil hem eigenlijk nog wel eens maken”. Ik ging daar op door, en zei, “Ja leuk, dan zal ik wel proberen, het van de foto af op patroon te zetten. Via een excelbestandje moet dat lukken”.
Intussen is het bijna middernacht en heeft Ingrid al een kwart van het patroontje gehaakt. Zo snel kan het gaan dus, dat een foto van ruim 35 jaar terug, ineens weer werkelijkheid wordt.

De volgende dag:

Het is oudjaarsdag. In de middag vroeg ik Ingrid hoever het haakwerk al klaar was. Ze stuurde me een printje van het patroon, waarop de toeren zo ongeveer driekwart waren afgestreept. De foto, haha, daar mocht ik op wachten, tot hij klaar was. Leuk hoor!. Maar ja, ik had zoiets kunnen verwachten. Ik hoefde niet lang te wachten. Na verloop van een paar uurtjes vond ik onderstaande foto op fb. Geweldig Ingrid, ik vind het allemaal super, maar nu komt alleen het lastigste nog. Hoe komen we in vredesnaam aan een vierkant frame om hem in te spannen?. Nou ja, eerst maar eens de jaarwisseling vieren. Maar het eerste [luxe]probleem voor het nieuwe jaar heeft zich al aangediend. :-).
                                                                   

19 november 2022

Nooit gedacht dat dit verhaaltje nog een vervolg zou krijgen, maar gisterenavond laat zag ik in mijn tijdlijn ineens een foto van "Haakvrouw" [Ja die van het winkeltje in Medemblik], die met ijzeren vierkanten in haar handen zat. Eronder stond vermeld, dat zij die in haar winkel te koop had.

https://www.facebook.com/haakvrouw/posts/689981835890423
https://www.haakvrouw.nl/

Ik was meteen weer alert [want zoals ik al schreef, was het nogal laat] en dacht meteen aan dochter Ingrid, die een jaar of wat terug de schaatsertjes uit de Ariadne had overgehaakt en waarvoor we met de beste wil van de wereld geen mooi ophangvierkant konden vinden. Dit was precies wat we nodig hadden en wat al die jaren niet was gelukt was nu ineens bijna binnen handbereik. Natuurlijk appte ik haar meteen en zoals verwacht, stond er de volgende morgen een foto van het werkstukje op mijn telefoon. Zij was dus blijkbaar op stel en sprong gaan zoeken [en vond het].

Wat ons nu nog te doen stond was een een prachtig ritja naar Medemblik [geen straf] en voor Ingrid nog een klusje om het lapje daadwerkelijk in het vierkant te bevestigen. Gelukkig was dat allemaal niet zo moeilijk en een half uurtje terug kreeg ik de bevestigende foto. Het is nu helemaal tiptop voor elkaar, ze hangen er weer. Eindelijk!!

Origami spreuken

 Ik heb boven drie mappen met insteekhoezen staan. In één van die mappen zitten ruim 20 Aviertjes met spreuken, in combinatie met soms hele moeilijke en platte origami modellen. Die heb ik jaren geleden gemaakt, toen ik nog actief bezig was met deze papiervouwtechniek. Dat was in de jaren `80 en begin `90. In de andere twee zitten ook Aviertjes, maar daarop staan kleine borduurwerkjes, die ik later ben gaan maken, toen ik geen grote borduurwerken op de muur meer kwijt kon. [Zie: "Borduurboeken"]

Jammergenoeg staan die boeken, zoals ik al schreef, op zolder en om ze toch nog een beetje in mijn buurt te hebben, heb ik alle bladen ingescand en op de computer gezet. Ze zijn dan een beetje dichterbij en kan ik er digitaal mee aan de gang. Zoals nu, dat ik een fotocollage maakte van alle spreuken. De meeste teksten komen uit mijn twee boekjes met haiku`s, want in die tijd moest Google nog worden uitgevonden.

Wat de colligrafie betreft kan ik vertellen, dat ik een jaartje cursus heb gedaan, met een [vind ik] teleurstellend resultaat. Dat lag beslist niet aan de docent, maar voor de volle 100% aan mij, want ik kwam er al snel achter dat het niet echt mijn ding was. Het was wel leuk het eens gedaan te hebben, en voor deze bladen, kwam die kennis ook wel goed van pas, maar ik heb mij werk nooit echt mooi gevonden. Toch heb ik met deze bladen aan menige tentoonstelling meegedaan. .

Dat was het wel zo`n beetje, want echt veel valt er verder niet over te vertellen. De foto`s spreken voor zich.

 

Geschreven: 23 september 2020 [herschreven: 1 november 2022]

Dagtekening: eind jaren `80

Borduurboeken

 

Na mijn origamitijd heb ik me jaren bezig gehouden met kruissteekborduren. en zoals ik al schreef in het stukje over origami spreuken heb ik ook daarvan twee mappen met Aviertjes staan. Toen mijn muren te vol werden om nog meer borduurwerken op te hangen, heb ik het in kleinere werkjes gezocht. Het resultaat waren twee multimappen, met daarin een heleboel kleine borduurwerkjes, soms met tekst en vaak ook niet. Natuurlijk is mijn eigen inbreng heel wat minder dan bij origami, waarbij ik met een enkel papiertje begon, want deze patroontjes waren in grote getale te vinden op het net. Maar dat geeft niets, want het resultaat is er niet minder om. Ik vind ze schitterend en het zijn als het ware allemaal, stuk voor stuk, kleine schilderijtjes geworden. Ook zitten er een paar tussen, waarvan ik de telpatroontjes heb gekocht als vakantie souvenir. De meesten, daarvan, komen van de andere kant van de Noordzee, waarbij ik nog even een extra aandacht wil voor "The Isle of Man", midden in de Ierse zee. Niet zozeer een grote reispubliekstrekker, maar voor ons een ultieme vakantieplek. Verder nogtwee borduurwerkjes uit Bergen in Noorwegen. Er was daar een grote borduurwinkel, barstens vol Japanners, waar ik een herinnering aan Bergen kocht en een afbeelding met een heleboel grote trollen.



Maar de meesten vond ik, zoals ik al zei, op het net. Vooral bijzonder en mijn favorieten waren de kleine patroontjes van de Amish. Een voorrecht vond ik het zowat, om die patroontjes te kunnen zien en beter nog, zelf te kunnen maken. Hierbij een foto bij van een groot borduurwerk van de dagen van de week, met hun bijbehorende huishoudelijke taken, als onderwerp.





Ik heb me, anders dan bij haken, weinig gewaagd aan ontwerpen van eigen borduurwerken. Alleen van vier locomotieven de Stoomtram Hoorn-Medemblik, ontwierp ik een telpatroon. Zij zijn te downloaden en/of uit te printen via de rechter zijbalk van mijn creablog: https://avalon022.blogspot.com/




Ps. Helaas......... zolang ik geen geen mogelijkheid zie, om een pdf file in deze blog in te sluiten, kan ik er hier niet zoveel laten zien, want het zijn er domweg te veel om ze stuk voor stuk op deze blog te plaatsen.

Geschreven: 17 oktober 2020, herzien: 1 november 2022
Dagtekening: 2004-2009 en nu

Op stap met origami

 Na het zien van de indrukwekkende serie Rampvlucht, gewijd aan de Bijlmerramp die 30 jaar geleden plaatsvond moest ik er ineens aan denken, dat ik in 1993, als coördinator van de O.S.N. [Origami Sociëteit Nederland] in Noord Holland, een aanvraag binnenkreeg voor origamicursus aan een groepje mensen in de Bijlmer in Amsterdam. Hoewel het eigenlijk wel een beetje ver van huis was nam ik deze klus zelf aan, ipv hem uit te besteden aan iemand daar in de buurt, want die bijzondere ervaring wilde ik eigenlijk niet missen. De afstand en het vervoer waren geen probleem, want reizen vond ik leuk en de kosten werden gedekt door mijn OV-jaarkaart. De lessen zouden worden gehouden in de flat Kraaiennest, dus vlakbij de plek waar zo ongeveer een half jaar daarvoor, dat vliegtuig was neergekomen en uiteraard zette het me dat aan het denken, of ik er nog iets van die plek zou kunnen zien.

Zoals gewoonlijk was ik bij een eerste les, altijd wat gespannen, want vragen als "Waar kom ik terecht?" en "Wat voor mensen zal ik ontmoeten?" speelde dan altijd door mijn hoofd. Dat was bij die les in de Bijlmer niet anders; sterker nog, ik vroeg me in alle eerlijkheid wel even af, wat ik me nu weer op de hals had gehaald. Gelukkig kwam het allemaal prima op z`n pootjes terrecht. Ik vond al snel een korte weg vanaf het metrostation Kraaiennest, naar de ingang van de flat, dus was ik maar een klein stukje alleen op straat. Ook van de rampplek zag ik niets, want ik moest in een zaaltje zijn, helemaal onderin de flat. Bovendien was het op de tijd, dat ik er aankwam al donker, dus zag ik niet zo gek veel om mij heen. Natuurlijk kwam die rampzalige 4e oktober zo af en toe wel eens ter sprake, maar ik voelde een soort spanning en aversie bij de mensen om over het gebeuren te praten, dus bleef het kort en hielden we bezig met vrolijkere onderwerpen.

Nu ik er zo verder over zit te mijmeren, kom ik tot de conclusie, dat ik door die origamihobby op wel heel bijzondere plaatsen ben geweest en dat ik daarvoor per openbaar vervoer met mijn OV jaarkaart het hele land doorkruiste. Ik had het al over de Bijenkorf in Rotterdam, De rode Hoed in Amsterdam en [per fiets] de Westfriese Flora in Bovenkarspel, .Maar dat waren slechts drie hoogtepunten uit een tal van lessen, demonstraties, exposities [Gouden Handen in `s Heerenberg en SER en Madurodam in Den Haag] en hobbymarkten.

M aar niet alles ging even gladjes. Zoals bijvoorbeeld die keer, dat er op op een hobbymarkt in Egmond een enorme herrie ontstond, waarbij de plaatselijke pizzaboer luidkeels tegen ons (ik was met vriendin Marina) stond te schreeuwen. Wij hadden een kraam, precies voor zijn pand en daar was hij op z`n zachts gezegd, niet blij mee. Helaas vergat hij in zijn woede even, dat niet wij die kramen daar hadden neergezet en alleen maar stonden op de plek die ons was aangewezen. Totaal van slag konden we hem uiteindelijk tot zijn verstand brengen, dat hij, met zijn protest, bij de organisatie moest zijn. Hoewel de boel buiten ons om werd opgelost, kregen we geen andere plaats, zodat we daar de rest van de dag, niet echt lekker, hebben gestaan.

In 1986 t/m 1992 kreeg ik in het voorjaar een uitnodiging van een docent [wiens naam ik helaas vergeten ben] van het Bonhoeffer College in Castricum om daar in de klas iets met origami te gaan doen. Dit was [behalve op de school waar onze eigen kinderen op zaten], eigenlijk de enige school waar ik ben geweest om iets met origami te doen. Het eerste jaar vouwden we allemaal pauwen, het tweede jaar kusudama`s en het laatste jaar maskers. Het was leuk om met kinderen in een leeftijdsgroep (brugklassers), die je niet zo snel zou linken met papiervouwen, aan de slag te gaan. Natuurlijk was niet iedereen even enthousiast, maar met een beetje goede wil en een strenge hand [van de kant van de docent], waren de resultaten verbluffend. Het was een hele leuke ervaring.

 

Ook gaf ik les in het schitterende oude raadhuisje van Schellinkhout. Het is een prachtig pandje, waarvan je aan de buitenkant, echt niet kon zien dat het dienst deed/doet als bibliotheek. Normaliter zou ik daar, als buitenstaander, nooit binnen zijn geweest. Dochter Ingrid ging de eerste keer ook mee en iedere keer als ik er nu langs rij moet ik denken hoe bijzonder het was, dat wij daar waren.

 

En dan die heerlijke hobbymarkten bij de Pasar Malams in Enkhuizen en Oostzaan. Nog ruik ik de heerlijke geuren van de vele exotische gerechten, die door de zaal werden verspreid. Ook maakte ik daar voor het eerst kennis met schaafijs. Er waren altijd optredens met muziek en dans, waar ik zelfs bekende Nederlanders van toen zag optreden. Wieteke van Dort, Sandra Reemer en Oscar Harris waren wel de bekendste daarvan. Maar het leukste waren wel die kleine kinderen van de organisatoren. Ze renden ongedwongen door alles heen, kwamen af en toe eens even buurten en verstoorden soms, met ondeugende charme, de optredens. Één van die kinderen, die we naderhand een tijd uit het oog waren verloren, is nu een collega en vriendin van onze dochter Suzanne. Wie had dat ooit kunnen denken,Dewi, toen we je als klein meisje door de zaal zagen hollen.



Een heel bijzondere ervaring was de vouwdemonstratie bij Visio [een instelling voor blinden en slechtzienden] in Heerhugowaard. Ik ging daar heen met dochter Ingrid en Joke Mooij. Respect voor die mensen, die zonder vouwtekeningen, alle modellen die ze willen maken, op het gevoel moeten doen. Ik was verbaasd, hoe snel en goed ze dit oppakten. Ook voor mij was dat een aanpassen, waarvan ik veel heb geleerd. Tevens was het voor mij een harde confrontatie van de realiteit, dat kleurgebruik, wat toch een essentieel onderdeel van de papierkeuze bij origami, voor hen helemaal niet aan de orde was. Maar ik was dankbaar dat ik ook deze mensen een nieuwe vorm van vrijetijdsbesteding kon aanbieden.



En dan de winkels…... In Den Helder demonstreerde ik bij boekhandel Kühne [bestaat allang niet meer], vanwege de introductie van een net uitgekomen origamiboek en ik had twee keer een etalage bij boekhandel Bruna in Winkelcentrum Streekhof, te Bovenkarspel. Ook daar stond onze tempel in de etalage bij fa. Beerenpoot en last but least was er datzelfde Streekhof ,3x werk van mij te vinden bij Albert Heijn. Allereerst een waslijntje, toen [tijdens de "theezakjes-vouwperiode"] een nieuwjaarswens op de muur en in 1994 versierden wij delikatessenafdeling van de winkel door die, tijdens het WK-voetbal vol te hangen met grote voetballen. Ik zeg bewust "wij", want onze twee dochters hielpen daarbij. En ja, ik weet het, dit is niet echt origami, maar het is papier/karton en past wel aardig in het hele Appiegebeuren.



En zo kan ik nog wel een poosje doorgaan. Het reizen hield niet bij de landsgrenzen op. Ook heb ik nog niet veel verteld over de grote tempel, die ik maakte samen met To Dierdorp. Deze twee onderwerpen alleen al, kunnen volgens mij nog wel een paar Aviertjes vullen. Dus bewaar ik dit voor een volgende keer, want anders wordt dit stukje wel heel erg lang.

Uiteindelijk zit ik hier nu nog even na te grinnikken over het feit dat alles per openbaar vervoer moest. Toen wist ik gelukkig niet dat het eenvoudiger kon, of liever gezegd, natuurlijk wist ik het wel, maar het was er domweg niet. Geen rijbewijs, dus moest alles gewoon met het openbaar vervoer. Aan de ene kant was dat toch wel fijn, want het was goedkoop [die jaarkaart dus] en relaxed [treinvertraging werd bij mij een koffiepauze], maar aan de andere kant was het een enorm gesleep. Hoe ik het heb klaargespeeld vind ik nu nog steeds een wonder. Lesboeken dat ging nog wel, maar de spullen meeslepen naar demonstraties en markten was een ander verhaal. Ik had al dat materiaal op een gegeven moment, blijkbaar zo slim georganiseerd, dat ik alles, in mijn eentje, als handbagage mee kon nemen. Hoe, dat weet ik echt niet meer, maar één ding weet ik wel, dat als het me niet was gelukt, dat deel van mijn leven er totaal anders had uitgezien.

Zie ook:
https://avalon045-avalon.blogspot.com/2017/01/origami.html
https://avalon045-avalon.blogspot.com/2013/10/vouwen-in-de-trein.html

Geschreven: 12-17 oktober 2022
Dagtekening: 1984-2001

Digitaal

 Ik kom al een tijdje tot de ontdekking dat ik helaas een beetje te vroeg geboren ben, want de digitale ontwikkeling die zich op het moment afspeelt, is iets wat me uitermate boeit!. En ja, als je dan al in 1945 geboren bent, sta je nu meteen met 1-0 achter, want het digitale tijdperk, startte voor mij, daardoor op vrij late leeftijd. Tel daarbij op dat ik een vrouwtje ben, die in de tijd pas een volwaardig persoon was, als je getrouwd was, huishouden deed en je met de kinderen bezig hield, wordt het een dikke 2-0 achterstand. 

Blijkbaar waren in de beginjaren `90, mijn signalen, dat ik meer wilde, duidelijk en op advies van zoonlief, kocht ik mijn eerste [desktop] computer [met Norton en als ik het goed heb, vlak daarna, Windows 3.0]. De enige uitleg van hem was, Beschouw de mappen op je scherm maar als een kast met allemaal laatjes. In elk laatje zitten mappen en als je die opent, dan vind je wat je zoekt. Nou dat kwam aardig in de buurt van de werking van Norton, maar voor de rest was het nog steeds een "zoek het maar uit". Ik was als de dood om iets verkeerds te doen, zodat er een melding zou verschijnen, die ik ook niet begreep en ondanks de de geruststellende woorden van zoonlief, dat ik niets kon verprutsen, durfde ik nauwelijks iets te doen. 

Die computer bestond, behalve uit de noodzakelijke muis en toetsenbord, uit een gigantische kast met nog niet eens 1 gigabite ruimte op de harde schijf en een floppy-disk gleuf. Niet meer voor te stellen! Voeg daarbij mijn diploma machineschrijven, dat het enige papiertje was, wat ik uit een geflopte secretaresse opleiding sleepte en dat waren de attributen, waarmee ik het het moest doen. Maar wat? Na het nodige denkwerk besloot ik het toch maar een beetje in de administratieve richting zoeken. Dat was oorspronkelijk mijn werk en ook had ik een paar jaren terug een verenigingsadministratie op mijn bordje gehad, waarbij ik op een kleine schrijfmachine, stencils tikte, die ik op een een vierdehands stencilmachine op mijn zolder met de hand [als een orgeldraaier] stond te produceren.   

 Toen de leverancier van de computer, met een cadeautje kwam, en Word Perfect op het apparaat installeerde, ging het pas echt de goede kant op. Ik ging wat teksten maken en begon de smaak te pakken te krijgen. De eerste pogingen waren nogal idioot. Ik tikte een tekst/brief/of weet ik veel wat en als ik het dan op papier moest hebben tikte ik het over op de schrijfmachine.  Waarom? Geen idee! Ik weet echt niet of er nog geen printers waren [lijkt me sterk] of dat ik niet wist hoe dat allemaal in zijn werk ging [Veel aanemelijker]. Toch heeft dat niet lang geduurd. Ik kan me helaas met de beste wil van de wereld niet meer herinneren, wat voor teksten dat ik tikte, maar toen ik in 2001 een digitale fotocamera kocht, werden mijn werkzaamheden heel wat multifunctioneler. Ik kreeg er steeds meer lol en handigheid in en [helemaal slim, al zeg ik het zelf] abonneerde me op een computerblad [toen nog Computer Easy]. Hoewel ik voor 80% niets van de inhoud snapte, heb ik van de overige 20% veel geleerd. 

In de volgende jaren zette ik zette mijn eigen CD-muziekbibliotheek om naar mp3 [wat mocht] en downloadde films, series, lees-, strip- en audioboeken, wat eigenlijk niet mocht en ook die werden omgezet, naar wat ik precies wilde hebben. Met mijn twee dochters, waren we een drie-eenheid en wat de ene niet wist, wist de andere wel. Een gouden tijd, waar we uit hebben gehaald, wat erin zat of liever gezegd, eraf hebben gehaald, wat er af te halen viel. En, het klinkt misschien idioot, van al die illegale troep heb ik een hoop geleerd. Mp3-tjes die het niet deden, audioboeken zonder geluid, films zonder/of met losse ondertiteling, eboeken die niet openden, incomplete of beschadigde bestanden, ik had het maar te accepteren, precies zoals het binnenkwam, en ik was altijd bezig om te proberen om iets wat niet werkte, werkend te krijgen. Ik leerde heel veel van formaten en extensies, wat de functie was van de vele programma`s die er zijn, en ga zo maar en zo langzamerhand, dacht ik met een glimlach terug aan mijn angst in het begin om iets fout te doen. Als ik nu een melding lees, dat ik iets niet mag veranderen, omdat het dan misschien niet meer werkt, probeer ik juist, om het resultaat ervan te zien. Maar dat doe ik dan altijd met een kopie. Nooit met het origineel. En bij problemen is mijn uiterste redmiddel, de foutmelding in Chrome intikken. Rolt er dan geen oplossing uit, dan is het waarschijnlijk echt wel "einde oefening". 

Ik grinnik nog steeds over het feit, dat er een poosje geleden zelfs een tip van mij in een computerblad [Computer Idee] verscheen. Dat de tip helaas niet lang stand hield was, dacht ik, niet mijn schuld,  maar kwam, ook volgens mij, door het eeuwige kat en muis spel tussen de slimme gebruikers van de app en de ontwikkelaars. Zodra die laatste groep in de gaten krijgt, dat hun app niet wordt gebruikt, zoals hij bedoeld is, en meer kan, dan dat zij zouden willen, passen ze hem weer aan. En ja, dan werkt de tip niet meer. Toch was het leuk, mijn naam zo tussen al die computermensen te zien staan. 

Bij de opkomst van de mobiele telefoon en smartphone, stond ik voor de tweede keer voor de keus. Meegaan of niet? Ach ik wist het eigenlijk wel. Het was allemaal veel te interessant om het te negeren en ik ging mee. En daar ben ik nog steeds blij mee, want de social media sleepte me toch maar mooi door de coronacrisis heen en ik vind het nog steeds een wonder, dat ik met mijn mobieltje betalen kan. 

Wie had dat ooit kunnen denken, toen ik daar, in de jaren `90, zo zat, met mijn desktop, floppy disc en Windows 3.0. 

Geschreven: 15 september 2022

Dagtekening: Beginjaren `90-heden 

Duits...pardon...Continentaal breien

Aan Haakvrouw:

Ik grinnik nog een beetje na, nu ik op facebook, jouw twee items over continentaal breien zie. Waarom zal je denken? Wel....

Mijn schoonmoeder was een duitse. Een klein gedrongen, dik vrouwtje en ik zie haar nog zitten breien. Ze zat in haar specifiek houding in een stoel, met haar ene been gewoon op de grond en met de voet van haar andere been, gevouwen achter de kuit van het eerste been. Zo zat ze daar, een beetje gebogen, met haar breiwerk, als het ware weggestopt onder haar borsten.

Wat ze breide is met totaal ontschoten, maar het ging razendsnel. Ik noemde haar manier van breien "duits" en was er jaloers op, dat ze het kon. Geen onhandig lange breinaalden, waar de steken alsmaar vanaf vlogen en vooral geen vier rondbreinaalden, die tekort waren om onder je arm vast te klemmen en waarvan de steken absoluut niet van plan waren, op hun plek te blijven.

Waarom ik haar nooit gevraagd heb om het mij te leren, weet ik niet, maar ik herinner me wel dat de band tussen ons tweeen niet dusdanig was, dat we, even samen, gezellig kletsend, een breicursusje op touw zouden zetten. Wel ben ik er zeker van dat zij mij geinspireerd heeft tot het vele haken en breien wat ik altijd heb gedaan. In de periode dat de kinderen [3] klein waren [eind '60-begin '70] breide en haakte ik heel veel kleding voor hen. Patroon of niet, dat maakte niet uit, ik bedacht wel wat. Of die kinderen, vooral in hun lagere school periode, ook zo blij waren, om hun moeders creaties te dragen laat ik maar even in het midden, want daar ben ik later helaas nog wel eens duchtig op aangesproken.

Jaren later, toen mijn schoonmoeder allang overleden was, kwam ik weer eens in aanraking met het "duitse" breien en kriebelde het opnieuw om het uit te gaan proberen. Hoe ik, zonder You Tube en de enorme digitale datastroom van tegenwoordig eruit ben gekomen weet ik niet. Ik kocht zo`n rondbreinaald en heb het waarschijnlijk via tekeningen mezelf aangeleerd. Tricotsteek [dus recht] ging als een trein, maar averecht was helaas een ander verhaal. Het lukte me niet, want de draad schoot met "doorhalen" [of zoals jij zegt: "Haal de trekker over" en "Versleep 'm"] continu van de naald. Ik kreeg het niet voor elkaar en bleef alleen maar zitten met kramp in mijn handen.

Omdat tricotsteek breien zo gemakkelijk ging, bracht dit me uiteindelijk toch op een idee. Daar ik in die periode, heel veel lekkere warme en "superfoute" truien breide had ik de manier gevonden. Ik breide de de voor- en achterpanden in tricotsteek aan elkaar in het rond op de duitse manier en splitste het werk bij het armsgat. Met een aparte ribbel of andere kleur verdoezelde ik, als het nodig was, de overgang en maakte de trui op de hollandse manier af. Dat heb ik waarschijnlijk een tijdje gedaan, maar tot op heden brei ik de truien weer helemaal op de Hollandse manier.

Het was voor mij dus een grinnikkend herkennen toen ik jouw afbeeldingen zag. De foto`s zijn heel duidelijk en de teksten zijn onbetaalbaar. Wat een humor!!! Jammer dat ik dat nu pas zie. Hoewel...... een mens is nooit te oud om te leren en misschien waag ik me er voor de zoveelste keer nog een keer aan, want breien [en haken] is, voor mij in ieder geval, leeftijdloos. 

Fb:

https://www.facebook.com/haakvrouw/posts/508794950675780

https://www.facebook.com/haakvrouw/posts/510850123803596

Haakvrouw:

https://www.haakvrouw.nl/

Five intersecting tetrahedra [Origami-2]

Ik schreef het al toen ik mijn origami-modellen file aan het "pdffen" was, [zie: Origami] "Zou ik het nog kunnen?" Uiteindelijk kwam ik in dat eerste stukje tot de conclusie dat het leuk was om het weer eens te doen, maar ik niet doorging omdat ik eigenlijk geen hobby meer wilde hebben, waarmee ik iets maak, waar ik eigenlijk niets mee kan. Aan de andere kant was wel het zo, dat ik los van de muizentrap sterretjes, die ik toen vouwde, omdat ik ze nodig had voor een foto, ik nog niet zoveel had uitgeprobeerd. Daarbij komt ook nog, dat ik nog steeds geen vierkante papiertjes in handen heb gehad, want die sterretjes maakte ik van stroken.

Wel was ik intussen in mijn spullen op zoek gegaan naar papier, maar behalve een een dikke map met vouwblaadjes van de maat 15x15cm vond ik niets. Met die grote blaadjes kon ik niet zoveel en het papier in vieren snijden, daar had ik even geen zin in. Na die zoekactie, herinnerde ik me ook ineens, , dat ik alle kleinere blaadjes aan dochter Ingrid gegeven had, omdat zij 1000 kraanvogels wilde gaan vouwen. Hoe dat project van haar is is afgelopen, weet ik niet, laat staan, dat ik weet, of zij nog van die kleine papiertjes over heeft. Natuurlijk had ik haar daar naar kunnen vragen, maar zoals dat gewoonlijk gaat, heb ik haar intussen al minstens drie keer gezien of gesproken, maar vergat het steeds te vragen. Ook een zoektocht op internet leverde weinig mogelijkheden op om papier te bestellen. Alles bij elkaar is het duidelijk. De tijd, dat er veel met origamipapier werd gevouwen was een beetje over.

Hoe het zo kwam, dat ik een paar dagen terug, bij Action was, weet ik niet meer, meer, maar daar zag ik ineens een kubus staan met losse gekleurde notitieblaadjes, die ook nog eens redelijk vierkant leken te zijn. Ik dacht meteen; "Hee, zal ik?" en daarna: "Voor die anderhalve euro kan ik natuurlijk de gok wel nemen". En dat deed ik dan ook.

Nu ben ik lekker bezig en zowaar, het lukt nog best. Ik maakte het bolletje helemaal uit mijn hoofd. Het werpsterretje niet. Voor dat model moest ik eerst even een blik werpen in mijn diagrammenfile, dus startte ik de laptop op. En nu ik hier zo zit te vouwen, realiseer ik me dat ik op een manier bezig ben wat ik nog nooit eerder heb gedaan. Ik gebruik de ruimte naast mijn touchpad als plaats om te vouwen, een plek die in mijn origami tijd nog helemaal niet bestond. Toen had nog niemand van het bestaan van een laptop gehoord.

Maar terug naar de vouwsels. Het was leuk om dit weer eens te doen, maar toch blijft mijn standpunt over een "maakhobby" nog steeds overeind en ga ik dus niet oeverloos weer aan de gang. Hoewel, dat zeggende, is er nog steeds één "origami-los eindje", wat eindelijk eens dient te worden vastgeknoopt. Zo`n voornemen, dat, als ik een bucketlist zou hebben gehad, er ongetwijfeld op zou hebben gestaan.

Wat is het geval? Tijdens de verhuizing stond ik voor een enorm dillemma. Er stonden dozen vol origamispullen al jaren stof te verzamelen op de zolder in Opperdoes. Wat moest ik nu? Alles meenemen en het probleem domweg verplaatsen, was in mijn ogen geen optie, dus deed ik heel resoluut een groot gedeelte weg en heb wat kleine bolletjes en wat strokenvouwsels bewaard. Tot slot bleef ik zitten met een hele grote bol, die ik uiteindelijk met heel veel moeite en hartzeer ook heb weggedaan. Deze "five intersecting tetrahedra" van Thomas Hull is in mijn origamileven de grootste vouwuitdaging geweest, die ik ooit ben aangegaan. Het was een enorme lastige unitbol, bestaande uit vijf in elkaar gevlochten tetraheders [piramides]. De 6 units [bouwstenen] waarmee één tetraheder is gemaakt, zijn zijn niet zo moeilijk te vouwen, maar het is een enorme puzzel, om die vijf tetraheders in elkaar te vlechten tot een bol. Zo moeilijk zelfs, dat ik niet dacht het voor elkaar te krijgen. Uit voorzorg had ik voor die units nogal groot papier gepakt[18x18], zodat het misschien iets eenvoudiger zou worden, die piramides in elkaar te zetten. Dat was wel uiteindelijk wel mijn redding, maar ik had niet in de gaten dat de bol daarmee wel heel erg groot zou worden. Uiteindelijk had ik een spectaculaire en gigantische bol van meer dan 50 cm hoog en breed, waarvoor ik zelfs een speciale doos voor moeten knutselen om hem op te ruimen.

Meeverhuizen was natuurlijk een optie, maar dan stond hij opnieuw alleen maar op zolder te staan, en keek ik er net zo min naar om, net zoals ik in de afgelopen 30 jaar had gedaan. Nee, dan pakte ik liever de resolute weg. Voordat ik hem in elkaar trapte in 2017, heb ik er wat foto`s van gemaakt en me voorgenomen, het ding ooit nog eens met wat kleiner papier te maken.

Dat tijdstip leek me in eerste instantie te zijn aangebroken, maar nu ik het diagram weer voor me heb liggen zakt de moed me in de schoenen. Na het doorlezen ervan krijg ik de bibbers. Ik snap er helemaal geen klap meer van. Hoe is me dat toen ooit gelukt? En dan nu nog eens overmaken van kleiner papier????? Oeff, dat is wel even een dingetje.

En over dingetjes gesproken. Een ding weet ik wel. Dat gaat zeker niet lukken met die kleine blaadjes van Action, want die scheuren al, als ik er alleen maar naar kijk. Dus voordat ik begin, zal ik toch eerst op zoek moeten gaan, naar wat degelijker origamipapier.

Wordt [misschien] vervolgd.......

Geschreven: 8 maart 2022

Dagtekening: maart 2022 

Origami

 

Ik ben al een tijdje bezig met het compacter opruimen van mijn computerbestanden. Het is een goede afleiding van de beslommeringen van alledag en dat heb ik helaas maar al te hard nodig. Ik ben nu toe aan mijn grote origami-modellen file. De pdf-bestanden waren voor het grootste deel weliswaar al netjes op onderwerp gecatalogiseerd, maar met de huidige technieken is het mogelijk om meerdere ervan, als het ware "aan elkaar te plakken", waardoor ik voor een groot deel verlost ben van de eindeloze rijen bestanden in één map.

Nu is het zo, dat in mijn oude systeem, het vouwdiagram [pdf] vooraf ging door een apart bestand van een foto of duidelijke tekening [jpg] , wat maakte dat, als ik iets specifieks zocht, snel kon zien om welk model het ging, zonder dat ik alle bestanden stuk voor stuk moest openen. Deze foto`s neem ik mee in de nieuwe bestanden, zodat ook daar gauw te zien is om welk model het gaat.

Als alle bestanden naar mijn idee goed zijn ingedeeld, maak ik dus nu een samengestelde pdf, waarin ik tot slot, de oude bestandsnamen in de bladwijzerkolom van de pdf vermeld, zodat ik ook hier de modellen redelijk snel kan vinden. Want dat is nog wel even een dingetje. Er is geen zoeksystheem in al die bladwijzerbalken, dus moet ik dat op een andere manier oplossen.

Zoals ik al zei, heb ik van bijna alle diagrammen in het verleden al een afbeelding gemaakt, maar om de de een of andere duistere reden miste ik een afbeelding van het voor mij veel gemaakte muizetrapsterretje, wat ik vroeger van stroken vouwde. Om de boel compleet te maken, wilde ik die eigenlijk ook wel toevoegen. Helaas kon ik vergeten om even snel een tekening van het eindresultaat uit het vouwdiagram te kopieren, om de doodeenvoudige reden, dat die er niet was. Om de zaak nog erger te maken, was het mijn eigen diagramtekening, dus ik kon mijn moppers over dat gemis bij niemand kwijt. Er was maar één oplossing om alsnog aan een afbeelding te komen.

Ik ging de zolder op, wetende dat daar nog een paar modelletjes van het strokenvouwen lagen. Hopelijk zaten daar een paar muizetrapsterretjes tussen. Het was lang geleden, dat ik in die doos had gekeken, maar hoe ik ook zocht, sterretjes vond ik niet. Wel vond was een kleine rolletje telextape. Eigenlijk was dat was mazzel, want nu was er een mogelijkheid er toch nog een paar te maken en daar een foto van te maken. Ehhhh maken?....Vouwen zal ik bedoelen, en dat na bijna 20 jaar geen papier meer in handen te hebben gehad.

Wat me overkwam toen ik eraan begon, valt moeilijkte beschrijven. Ik tuimelde letterlijk het verleden in. Het gevoel, weer dat papier in handen te hebben en te vouwen. Jeetje, dat is raar. Het "vouwgevoel" was weer helemaal terug. Inclusief mijn opvatting, dat vogeltjes, beestjes, poppetjes en zo vouwen is leuk is, maar dit meetkundige gedoe mijn plek is. Ik ging terug naar een tijd, dat ik met die engelse en duitse meetkundige nerds [bijna allemaal mannen] in Karlsruhe aan het vouwen was. Ik, die totaal geen meetkundige opleiding had, zat daar tussen en deed net zo vlot mee. De hexagons, tetrahedon, dodecahedrons, en alle verdere "gons en drons" vlogen om je daar om de oren. We maakten de mooiste bollen en slingers. Ook daar leerde ik Heinz Strobl kennen, die zijn schitterende modellen toonde van telextape. Wat kon je daar heerlijk mee aan de gang en dat was het beste bewijs, dat het echt niet nodig is om alleen maar met vierkante papiertjes aan de gang te gaan. Wat een tijd! De smartphones hadden nog niet de overhand en als we iets wilden weten, was het niet even googelen, maar we discussieerden erover met elkaar en kwamen er meestal wel uit. De computer was er al wel, maar alleen als een verdraaid handig apparaat om de vouwdiagrammen mee te tekenen.

Intussen heb ik twee sterretjes af. Het is wel ff wennen, maar het voelt goed. Ik kan het nog. Toch heb ik twijfels om ermee door te gaan. Weer beginnen met vouwen of niet? Ach, helaas komt dan mijn Hollandse "ik" weer naar voren. Ook toen al, was het de eeuwige vraag. Leuk al die vouwsels, Het is heerlijk om er mee bezig te zijn, maar wat moet ik mee als het af is. Allemaal neerzetten houdt ook een keertje op. Als iemand me daar een goed antwoord op kan geven, dan ga ik met heel veel plezier weer aan de gang. want ergens in een verborgen hoekje in mijn hart zit nog steeds die heerlijke hobby die origami heet.

Geschreven: 21 februari 2022

Dagtekening: midden februari 2022

Kerstpotjes

Ik wilde het altijd een keertje doen. Deksels van glazen [jam]potten bekleden met haakwerk. Het ziet er op foto`s altijd zo mooi uit, maar zoals vaker, had ik nog nooit een leuke gelegenheid gevonden, om die dingen eens te gaan maken. Op een dag in de zomer, viel ineens het kwartje. Ik zat te eten en de chocopasta-pot stond voor mijn neus. Vanuit het niets, zag ik het ineens helemaal voor me. Het potje had de juiste omvang en met een een fleurig haaksel op het deksel en gevuld met lekkere kerstbonbons, zou dat precies worden, wat ik wilde. Eindelijk zou ik ook eens met iets origineels voor de dag kunnen komen met kerst. 

Zo gedacht, zo gedaan. Gelukkig ben ik nogal laks met bezoeken aan de glasbak en stonden er nog twee lege potjes op de vensterbank in de keuken. Toch werd het nog wel even dooreten, want ik was er nog niet. In november begon ik met haken, en ik gebruikte er mijn coasters voor, die ik tijdens mijn mandala periode in 2016 had ontworpen. Die pasten precies 

Het haakwerk op het deksel lijmen was nog wel even een dingetje. Hobbylijm en plastic zijn niet zulke vriendjes van elkaar, dus bleef het maar slecht zitten. Toch lukte het op de een of andere manier uiteindelijk wel. Vlak voor kerst was alles af. Het resultaat mocht er zijn en ik was er diep in mijn hart eigenlijk best wel trots op.

Na de kerst ging bij mijn potje het haaksel toch weer los, maar gelukkig kwam dochter Ingrid met de oplossing om alles simpelweg met een lijmpostool vast te zetten. Een supertip, want aan een lijmpistool had ik ondanks mijn gehannis niet gedacht. Daar blijkt maar weer eens uit, dat ik er wat slimme hobby-ingrepen betreft, toch een beetje "uit" ben, want zo`n ding ligt, ook bij mij, gewoon op zolder. Ik waarschuwde de mensen aan wie ik een potje had gegevens, en zei daarbij dat, als er onverhoopt iets los zou gaan, ik er, dank zij Ingrid, iets aan kon doen. Maar goed, dat was maar een heel klein minpuntje in een verder zeer geslaagde kerstwens.

Omdat de beschrijving van de coaster in de bovenvermelde blog een beetje warrig is, herhaal ik het patroon hieronder nog een keertje.

COASTER

Opmerking: "v-stokje" =[1 stokje, 1 losse, 1 stokje in dezelfde steek]. Het kan ook zijn een v-vaste of een v-halfstokje.

toer 1. 8x [1 stokje, 1 losse]

toer 2. 8x v-stokje om de 1-losseboog

toer 3. 8x [2 stokjes, 1 losse, 2 stokjes] om de 1-losseboog

toer 4. 8x [7 stokjes om de 1-losseboog], 1 losse

toer 5. 7x een half stokje op de 7 stokjes van de vorige toer, dan een dieper ingestoken dubbel stokje in de 1-losseboog van toer 3. [zie foto].

toer 6. Begin in het dieper ingestoken stokje van de vorige toer met 1 v-stokje, 2 stokjes overslaan, 1 v-half stokje, 2 stokjes overslaan, 1x v-vaste, 2 stokjes overslaan, 1 v-halfstokje, 2 stokjes overslaan, dan weer 1 v-stokje in het dieper ingestoken stokje. Haak de toer zo rond.

toer 7. 1 vaste in de v-steken, 2 lossen.

toer 8. er wordt een schulprandje gemaakt door in het eerste boogje 1 vaste te maken en in het volgende boogje [1 half stokje, 4 stokjes, 1 half stokje]

Succes!