Wildbreien

13 juli 2013:

Tot nu toe is dit wel het meest gek-dwaas-leukste projekt waaraan ik ooit heb meegewerkt. Natuurlijk kwam dochter Ingrid er weer mee op de proppen en zoals meestal ben ik best bereid mee te doen. Wat is het geval. Na het succes van vorig jaar augustus wil men in Hoorn weer gaan wildbreien. Was het vorig jaar slechts een paar straten, nu wil men vanaf het station totaan de haven minstens alle lantarenpalen en brugleuningen weer gaan versieren met de meest mooie breisels en haaksel die een legertje van werkers nu bezig is te maken. Dat is echter niet het enige, want ook beeldjes en ander straatmeubilair zullen er aan moeten geloven.

Vorig jaar was ik als toeschouwer al laaiend enthousiast, en om nu zelf mee te doen is natuurlijk helemaal te gek. In eerste instantie zou ik een lantarenpaal gaan aankleden en ik zag het al snel helemaal voor me. Een complete "grannypaal"! Het was best nog lastig, want die mooie historische lantarenpalen in de stad hebben allemaal frutsels en uitsteeksel, maar okee het zou wel lukken. Toen ik zo`n 70 hoog was, kwam de mail dat de lantarenpalen al voorzien waren, en ik over moest stappen naar de brugleuning. Dat was even paniek, want ik zag mijn "grannypaal" de mist in gaan, en ik was al zo`n stuk op weg. Gekalmeerd ging ik later maar eens even rekenen en "yesssss" ik had geluk, De breedte van de burgleuning kwam in maat precies overeen met het stuk wat ik al gedaan had, dus was de schade gering.

Het is leuk werk. Met één, twee of zelfs drie draden tegelijk, haken met pen 8 en later breien met pennen 10, is heerlijk werk. En nog beter, alles is goed, als je je maar aan de benodigde breedte houdt.

Mijn grote grannystuk, wat oorspronkelijk voor de lantarenpaal zou zijn, is al ingeleverd en het tweede stuk dat ik al in stukken had liggen is nu af. Daarna ben ik overgestap op breien. Het was even lastig om het juiste aantal steken voor de benodigde breedte uit te rekenen, maar nu ik die gevonden heb is het een kwestie van blik op oneindig en alsmaar rechtdoorbreien. Heerlijk toch!

24 augustus 2013:

Dit was echt leuk vanmorgen. Om 11 uur gingen dochters Suzanne en Ingrid en ik Hoorn in om ons wildbreiwerk, wat we de afgelopen weken zo bloedig hadden zitten breien te gaan zoeken.

Waar zouden ze het geplaatst hebben, en hadden ze het überhaupt wel geplaatst? Spannend was het in ieder geval wel. Maar voordat we de bruggen opzochten, moesten we natuurlijk eerst even een bezoek brengen aan het klapstuk van de tentoonstelling op de Rode Steen, waar J.P. Coen voor de gelegenheid helemaal was aangekleed. 

Een foto maken ging niet best, want de zon stond precies verkeerd, maar zelfs op zijn rug was hij al de moeite waard. Al die pompoenen op zijn hoofd, geweldig!. Toen verder op zoek naar bruggen. In de haven waren er natuurlijk genoeg, maar welke zou het zijn en nog belangrijker, waar zou het zijn. Te stom voor woorden, maar via de GPS [en dat in je eigen stad] vonden we de Veermanskade en daarbij de sliert van Ingrid op de onderste leuning van de Hoge brug tussen de Veermanskade en de Oude Doelenkade.

Verder lopend ontdekten we het ontzettende grote zeil van de "Jacoba", een geheel gebreide Hoofdtoren en zelfs de Scheepsjongens van Bontekoe waren in een lekkere warme wolletje gestoken.

Ik begon me al een beetje zorgen te maken, want ik zag mijn sliert niet en ik kon ook geen plek bedenken waar hij dan wel kon zijn. Lopende op het Houten Hoofd, tussen de "witte wieven" van Helma en achter de Hoofdtoren zag ik de lange brug die het Oostereiland, waar de vormalige Krententuin [gevangenis] was, met de stad verbond. Oei, dat was dus die lange brug waar Helma het over had. Wist ik veel, ik was daar nog nooit geweest. We liepen snel richting Oostereiland en als Suzanne op die brug niets had gezegd, was ik er nog straal voorbij gelopen. 

Wat een verschil of je zo`n sliert thuis op de grond hebt liggen of dat het op de brugleuning bevestigd is. Gelukkig vond ik mijn kleine grannystuk, wat niet meer nodig was voor de lantarenpaal, wel zelf. Het is echt een geinige ervaring om je breiwerk terug te vinden aan een brugleuning in Hoorn.

Trouwens de hele omgeving was nieuw voor mij, want ik dat grote gevangeniscomplex nog nooit gezien, behalve uit de verte. Prachtig is het allemaal gerenoveerd, het museum van de 20e eeuw, de cinema, een hotel en woningen, allemaal in een verbouwd gevangeniscomplex. Super!

We hadden geen beste dag uitgekozen om te gaan kijken, want hoewel er op het weer zeker niets aan te merken was, gooiden de Westfriese Waterweken en de gewone weekmarkt aardig wat roet in het eten. De kleurig aangeklede lantarenpalen zaten helaas nogal vaak verstopt achter de meest uiteenlopende marktkramen. We besloten het tweede superstuk van de actie, tw. het beeld "De Waterdrager", dat voor de gelegenheid helemaal in roze granny squares was gehuld maar vanuit de auto te bewonderen en de rest te bewaren voor een volgend bezoek. Als alles goed gaat en de mensen hun handen een beetje thuis kunnen houden, zou alles tot 8 september netjes blijven hangen. Er blijft voor mij dus nog tijd zat over om nog een keertje te gaan kijken.

[ps. ik heb me wild zitten ergeren aan de lay-out. Niets gebeurt zoals ik het wil. De letters worden niet even groot, de spaties leven een eigen leven en de foto`s gaan staan waar ik niet wil. Helaas, ik hou er maar even mee op, want ik ben al anderhalf uur bezig en heb er nog steeds geen grip op :-( ]

30 augustus 2013:

Vanmorgen, samen met dochter Ingrid, het tweede stuk van de wildbrei-route door Hoorn gelopen. Hadden we alles in de haven vorige week bekeken, nu was de binnenstad aan de beurt.  Gelukkig is er, ondanks alle laffe en zinloze vernielingen en zelfs diefstal, nog heel veel moois over om te bekijken. Natuurlijk waren we weer op het verkeerde tijdstip op de Rode Steen, zodat ik J.P. Coen`s gigantisch mooie schild/draak weer in puur tegenlicht moest fotograferen. Een voorspelbare donkere foto was het resultaat. Doch door een stief kwartiertje photoshoppen was de lucht verdwenen, maar de kleuren weer helemaal toppie!

Verder was blij dat de "Blokker vrouwtjes" ook weer op hun plek stonden. Aangekleed en wel natuurlijk. Ik vond hun outfit mooier dan vorig jaar maar dat zal wel alles te maken hebben met het feit dat ze in een bijzonder kleurig haakwerk waren gehuld. Verder toonden de meeste lantarenpalen een bont geheel van prachtig handwerken. Jammergenoeg vaak verstopt achter auto`s, fietsen, tenten, verfblikken en noem maar op. Jammer maar ja het hoort er allemaal bij. Wat een uren werk moeten daar in zitten en zo mooi!

Wat geen pen te beschrijven is de diefstal van het molenschilderij. Wie doet nou zoiets! Nog even en je kan helemaal niets meer organiseren in de buitenlucht. Mij is vanaf mijn geboorte geleerd van een andermans spullen af te blijven. Onbegrijpelijk en dieptriest.

Aan het begin en eind van onze wandeling stond nog een topper. Tw. de waterdrager met bovenop die komische ooievaar die zo vrolijk de wereld inkijkt. Ik moet iedere keer lachen als ik hem zie en moet me tegenover hem verontschuldigen dat ik hem in mijn vorige aantekening uitschold voor een gans. Sorry hoor, ik zat er even naast. Een heerlijke plek is het daar om even te relaxen met het geruis van het water op de achtergrond. Ik verbaasde me erover dat de wol van de muts van de man die dikke stroom water nog steeds kon weerstaan. Groen uitgeslagen is hij al wel, maar gelukkig is de rest van het werk nog steeds helemaal roze.

Geweldig is het allemaal en ik ben er best trots op dat ik, ook al is het maar een heel klein stukje breiwerk, heb mogen bijdragen aan dit mooie Hoornse kunstevenement.