Trouwens, toen ik in mijn foto-archief aan het zoeken was, naar afbeeldingen, waar ik die trui aan had, ontdekte ik, tot mijn verbazing, dat mijn moeder een supergoede breister was. Zowel mijn broer als ik hebben, op de foto`s, de mooiste truien aan. Arme mam, je had toen niet veel eer van dat vele werk, want dat hadden we als kind echt niet door. En nu, ruim 60 jaar later, kan ik het je niet meer vertellen, hoe goed ik het van je vind.
Maar dat neemt niet weg, dat ik, ondanks dat ik niet veel met kleding heb, die trui nooit ben vergeten. De liefde gaat zelfs zover, dat ik al jaren het plan heb om hem nog eens na te maken. Het moet mogelijk zijn, want het patroon is er nog, zoals ik al vermeldde over de opmerkingen die zij er op maakte. Waarom mijn moeder het altijd heeft bewaard, zal altijd een vraag blijven, maar ik ben blij, dat ze het gedaan heeft, want zonder dat, had ik niet eens aan dat plan hoeven denken.
Vanmorgen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben begonnen met het patroon eens een paar keer goed door te lezen. Hoewel breipatronen lezen, beslist mijn hobby niet is, leerde het me wel, dat het anno 1956, niet de gewoonte was, om duidelijk te zijn. Na en stief kwartierje lezen,begon ik steeds meer respectvoor mijn moeder te krijgen, want die had het toch maar geflikt, om ook van dat patroon, mijn lievelingstrui te fabriceren. Dat zij daar uit gekomen is! Ze zal het ook wel moeilijk hebben gehad, want het papier stikt van de aantekeningen, waar ik nu dankbaar gebruik van maak.
Het hele patroon is geschreven in telegramstijl en er zijn beslist geen twee woorden gebruikt, als één voldoende was. Vermelden van stekenaantallen na meerderingen of minderingen was in 1956 duidelijk nog niet uitgevonden en dat mis ik nog het meest. Na het helemaal in mijn eigen termen uitgeschreven te hebben, besluit ik na twee uur een proeflapje te gaan breien. Ervaring heeft geleerd, dat, “doen” wat er staat, meestal beter gaat, dan alleen maar lezen en inderdaad, na een lapje van 50 steken en ca. 25 toeren, begint het me te dagen.
Alleen, hoe de stekenaantallen zich verhouden, ten opzichte van de maat is me nog niet helemaal duidelijk. Hoewel…...heel voorzichtig begin ik te denken om het simpel te houden. Dwz. om de aantallen te nemen die in het patroon staan en de maat van de breipennen te verhogen van 2,5 naar 3.5 en bijpassende wol. De gok is dan wel of hij niet een beetje groot wordt, maar dat zal moeten blijken.
22 juni 2020:
Toen ik op 31 mei jl. het eerste stukje schreef, was het alleen nog maar een plan, waarin ik nog heel hard aan het denken en rekenen was. Kon het wel of kon het niet? Maar in de afgelopen tijd heb ik gedaan, wat ik in de laatste alinea van plan was. Eerst kwam de vraag "Welke wol?". Het werd Bravo van Schachenmayer en ik bestelde voor de hoofdkleur 15 bollen. Genoeg? Geen idee, maar ik heb er een beetje vertrouwen in, dat deze merkwol, niet zomaar ineens niet meer te koop zal zijn.
30 juni 2020:
De pas is af! Pffff, het waren 400 steken aan het eind. Per toer was ik dus wel even bezig, maar dat was het ergste niet. Eigenlijk zijn die vier rondbreipennen helemaal niet berekend op zulke grote aantallen, waardoor de steken de onhebbelijke gewoonte kregen, er nogal eens af te vallen. Het enige lichtpuntje was, dat ik in het verre verleden eens, een stel plastic "dopjes" had gekocht en die kwamen nu goed van pas. Het waren wel veel handelingen extra [dopjes erop en dopjes eraf], maar het steken rapen en ophalen, bleef daardoor nog een beetje beperkt. Uiteindelijk heb ik de steken op een lange draad geregen en laat ik dit gedeelte van de trui, in de wetenschap, dat het waarschijnlijk wel goed is, even rusten. Ik ga weer verder met de panden, waaraan de mouwen meteen vast gebreid worden. Het gaat goed en is nog steeds superspannend of het lukt.
27 augustus 2020:
Na ruim een maand heb ik mijn "bijzondere project-trui" maar weer eens opgepakt. Met excuses als te warm, geen zin en nog meer flauwe uitvluchten, heb ik de hele boel tijden laten liggen, maar eigenlijk hield ik mezelf voor de gek. De werkelijke reden was, dat ik vast zat. Ik wist met de beste wil van de wereld niet hoe ik verder moest. Gisteren was het probleem natuurlijk verre van opgelost, maar ik wist ook wel, dat er geen kaboutertjes zijn, die dat probleem even voor mij zouden oplossen. Met de moed der wanhoop nam ik de beslissing om door te breien volgens het patroon, hoewel ik verre van zeker was, of dat goed zou zijn. Dat hield in dat ik op het laatst 324 steken op de pennen had staan. Dat ging maar net. Toen ik, gisteren, na een dag stevig doorwerkt te hebben, eens ging meten, omdat ik dacht dat het tijd werd om het pand te splitsen voor de pas, ontdekte ik, dat het werk veel te lang geworden was. Goede raad was duur, en ik ontkwam er niet aan. Uittrekken werd het, sowieso! Na een uur stond alles weer netjes op de pennen en ging ik, in de wetenschap van “10 uur breien en geen spat opgeschoten te zijn”, naar bed.
Vandaag dus weer een nieuwe dag, want lukken zal het!
De splitsing is een feit. Het is eng, want zal het lukken? Zekerheid heb ik pas, wanneer ik de trui kan passen en dat is heeeel veel werk later. Ja, helaas, niet zo`n fijn idee, maar dat kon ik weten toen ik er aan begon.
1 september 2020:
Zooo..... ! Het werd op het eind toch wel spannend. Zou het een beetje kloppen? Toen ik het pand [met de mouwen] tegen elkaar had gelegd, kreeg ik antwoord op die vraag. Het past zo te zien beter dan ik durfde hopen, maar zal nog een bereklus worden om een beetje netjes aan elkaar te naaien. Met het meerderen en minderen in schuine gedeeltes, komen er helaas wat gaten in de rand en die zal ik toch netjes moeten wegwerken, want anders wordt de naad tussen de pas en het pand helemaal niet mooi. Maar goed, geen zorgen voor de tijd van morgen. Eerst het tweede pand. Daarmee kan ik, nu ik dit allemaal gezien heb, met heel wat meer vertrouwen mee aan de slag gaan.
Maandag 15 september 2020:
Ik was er al bang voor. Het ging al te goed. Het voorpand [met aangebreide halve mouwen] en de paswaren klaar. Helaas, was die waarheid niet helemaal wat ik ervan verwachtte. De breedte en lengte van de trui totaan het armsgat waren prima, maar de mouwen waren een drama. Veel te lang! Meer dan 20 cm te lang, valt niet even weg te moffelen en dat werd dus uittrekken in dikke vette hoofdletters. Tot overmaat van ramp zijn de mouwen dwarsgebreid, dus was het niet even 20 cm mouw uithalen, maar ruim 20 cm uittrekken boven het armsgat, over de volle breedte [ca. 300 steken per toer] van twee mouwen en een pand.
Ik heb even met de gedachte gespeeld, de panden tot de armsgaten uit te trekken en er "gewone" mouwen in te gaan zetten, maar dat idee heb ik toch maar weer snel laten varen. Het zou zonder meer, simpeler en veiliger zijn geweest, maar nee, toch maar niet, want dan zou het de trui uit mijn jeugd niet meer zijn en daar was het tenslotte toch allemaal om begonnen.
vrijdag 25 september 2020:
Oef ging het nog bijna fout. Ik stond eigenlijk alweer op het punt het rugpand tot het armsgat uit te trekken. De cirkel was veel te klein en de mouw te breed. Met een beetje kunst en vliegwerk heb ik dat gelukkig kunnen voorkomen. Hopelijk is de cirkel nu groot genoeg, maar, diep in mijn hart, ben ik daar nog niet helemaal gerust op. Zo niet, dan wordt het flink sjoemelen om de pas in de trui te zetten, want uittrekken doe ik niet meer. Nee, niet weer hoor, ik ga stug door. Het eerste stuk zit aan elkaar. Nu de rest nog. O, ja en dan op het eind, wacht me nog de dankbare taak, om een heleboel aanhechtdraden weg te werken. NOT!.
Dinsdag 29 september 2020:
[Op fb]
-----Tis gelukt!. Wat was dat “leuk” om te doen. Mijn lievelingstrui uit mijn jeugd nabreien. Alleen het idee al, dat mijn moeder ruim 60 jaar gelden dezelfde handelingen verrichtte. Op de inzet van de foto zie je mij, met trui uiteraard, tijdens de kerstdagen van 1955. De trui was groen, met in de pas, witte, groene en rode strepen. Ook weet ik nog dat ik hem heb gedragen, totdat hij zo strak zat, dat het echt niet meer kon en ik er afscheid van moest nemen.
Na ruim een maand heb ik mijn "bijzondere project-trui" maar weer eens opgepakt. Met excuses als te warm, geen zin en nog meer flauwe uitvluchten, heb ik de hele boel tijden laten liggen, maar eigenlijk hield ik mezelf voor de gek. De werkelijke reden was, dat ik vast zat. Ik wist met de beste wil van de wereld niet hoe ik verder moest. Gisteren was het probleem natuurlijk verre van opgelost, maar ik wist ook wel, dat er geen kaboutertjes zijn, die dat probleem even voor mij zouden oplossen. Met de moed der wanhoop nam ik de beslissing om door te breien volgens het patroon, hoewel ik verre van zeker was, of dat goed zou zijn. Dat hield in dat ik op het laatst 324 steken op de pennen had staan. Dat ging maar net. Toen ik, gisteren, na een dag stevig doorwerkt te hebben, eens ging meten, omdat ik dacht dat het tijd werd om het pand te splitsen voor de pas, ontdekte ik, dat het werk veel te lang geworden was. Goede raad was duur, en ik ontkwam er niet aan. Uittrekken werd het, sowieso! Na een uur stond alles weer netjes op de pennen en ging ik, in de wetenschap van “10 uur breien en geen spat opgeschoten te zijn”, naar bed.
Vandaag dus weer een nieuwe dag, want lukken zal het!
De splitsing is een feit. Het is eng, want zal het lukken? Zekerheid heb ik pas, wanneer ik de trui kan passen en dat is heeeel veel werk later. Ja, helaas, niet zo`n fijn idee, maar dat kon ik weten toen ik er aan begon.
1 september 2020:
Zooo..... ! Het werd op het eind toch wel spannend. Zou het een beetje kloppen? Toen ik het pand [met de mouwen] tegen elkaar had gelegd, kreeg ik antwoord op die vraag. Het past zo te zien beter dan ik durfde hopen, maar zal nog een bereklus worden om een beetje netjes aan elkaar te naaien. Met het meerderen en minderen in schuine gedeeltes, komen er helaas wat gaten in de rand en die zal ik toch netjes moeten wegwerken, want anders wordt de naad tussen de pas en het pand helemaal niet mooi. Maar goed, geen zorgen voor de tijd van morgen. Eerst het tweede pand. Daarmee kan ik, nu ik dit allemaal gezien heb, met heel wat meer vertrouwen mee aan de slag gaan.
Maandag 15 september 2020:
Ik was er al bang voor. Het ging al te goed. Het voorpand [met aangebreide halve mouwen] en de paswaren klaar. Helaas, was die waarheid niet helemaal wat ik ervan verwachtte. De breedte en lengte van de trui totaan het armsgat waren prima, maar de mouwen waren een drama. Veel te lang! Meer dan 20 cm te lang, valt niet even weg te moffelen en dat werd dus uittrekken in dikke vette hoofdletters. Tot overmaat van ramp zijn de mouwen dwarsgebreid, dus was het niet even 20 cm mouw uithalen, maar ruim 20 cm uittrekken boven het armsgat, over de volle breedte [ca. 300 steken per toer] van twee mouwen en een pand.
Ik heb even met de gedachte gespeeld, de panden tot de armsgaten uit te trekken en er "gewone" mouwen in te gaan zetten, maar dat idee heb ik toch maar weer snel laten varen. Het zou zonder meer, simpeler en veiliger zijn geweest, maar nee, toch maar niet, want dan zou het de trui uit mijn jeugd niet meer zijn en daar was het tenslotte toch allemaal om begonnen.
vrijdag 25 september 2020:
Oef ging het nog bijna fout. Ik stond eigenlijk alweer op het punt het rugpand tot het armsgat uit te trekken. De cirkel was veel te klein en de mouw te breed. Met een beetje kunst en vliegwerk heb ik dat gelukkig kunnen voorkomen. Hopelijk is de cirkel nu groot genoeg, maar, diep in mijn hart, ben ik daar nog niet helemaal gerust op. Zo niet, dan wordt het flink sjoemelen om de pas in de trui te zetten, want uittrekken doe ik niet meer. Nee, niet weer hoor, ik ga stug door. Het eerste stuk zit aan elkaar. Nu de rest nog. O, ja en dan op het eind, wacht me nog de dankbare taak, om een heleboel aanhechtdraden weg te werken. NOT!.
Dinsdag 29 september 2020:
[Op fb]
-----Tis gelukt!. Wat was dat “leuk” om te doen. Mijn lievelingstrui uit mijn jeugd nabreien. Alleen het idee al, dat mijn moeder ruim 60 jaar gelden dezelfde handelingen verrichtte. Op de inzet van de foto zie je mij, met trui uiteraard, tijdens de kerstdagen van 1955. De trui was groen, met in de pas, witte, groene en rode strepen. Ook weet ik nog dat ik hem heb gedragen, totdat hij zo strak zat, dat het echt niet meer kon en ik er afscheid van moest nemen.
Het breipatroon is, als een wonder, bewaard gebleven. Nu heb ik hem nagebreid. Het was een echte eye-opener dat mijn moeder zo`n goede breister is geweest. Het patroon is verre van gemakkelijk en sorry mam, dat had ik als kind natuurlijk echt niet door. Nu heb ik hem weer. Andere kleuren en een tikkie groter, dat wel, maar ook deze, zal ik met plezier en in herrinnering aan haar gaan dragen------
Tot slot:
Het enige waar ik een beetje mee zit is de naairand, waar de pas aan de rest van de trui is gezet. Die vind ik, op zijn zachts gezegd, niet echt geslaagd. Toch ga ik daar aan het eind niet over zeuren. Ik ben wat mijn werk betreft nou eenmaal een perfectionist en had die graag wat netter gezien. maar ik heb niet de puf er nu iets aan te doen. In mijn herinnering had mijn moeder dat beter gedaan.
Het zij zo en het blijft zo. Het was “Een bijzonder project”!
Jaaaren later……………..
Ik heb de trui nog steeds, maar waar ik in het begin al bang voor was, is gebeurd. Hij is groter en groter geworden. Zo groot zelfs dat het bijna een jurk is geworden. Reuze grappig als huisjurk maar als trui kan ik er eigenlijk niet zoveel meer mee. Ik draag hem dus bijna nooit. Jammer, maar dat neemt niet weg dat ik het toen toch maar even heb gefikst.
Geschreven: 31 mei 2020-29 september 2020
Dagtekening: kerst 1956-nu
Tot slot:
Het enige waar ik een beetje mee zit is de naairand, waar de pas aan de rest van de trui is gezet. Die vind ik, op zijn zachts gezegd, niet echt geslaagd. Toch ga ik daar aan het eind niet over zeuren. Ik ben wat mijn werk betreft nou eenmaal een perfectionist en had die graag wat netter gezien. maar ik heb niet de puf er nu iets aan te doen. In mijn herinnering had mijn moeder dat beter gedaan.
Het zij zo en het blijft zo. Het was “Een bijzonder project”!
Jaaaren later……………..
Ik heb de trui nog steeds, maar waar ik in het begin al bang voor was, is gebeurd. Hij is groter en groter geworden. Zo groot zelfs dat het bijna een jurk is geworden. Reuze grappig als huisjurk maar als trui kan ik er eigenlijk niet zoveel meer mee. Ik draag hem dus bijna nooit. Jammer, maar dat neemt niet weg dat ik het toen toch maar even heb gefikst.
Geschreven: 31 mei 2020-29 september 2020
Dagtekening: kerst 1956-nu
