Nu het zo tegen december begint te lopen steekt de kerstkaartenkoorts weer zijn kop op. Tenminste zo was het bijna alle jaren. Helaas heb ik er momenteel een heel dubbel gevoel over. Aan de ene kant is het een aardige geste om je familie en vrienden te laten weten dat je ze nog goed gezind bent en ze het beste wenst met kerst en het nieuwe jaar, maar aan de andere kant vind ik het "Eén als lemmingen heen en weer sturen van beste wensen" worden, waarbij volgens mij het woord automatisme ook niet misstaat. Een uitzondering op deze negatieve uitlatingen wil ik toch wel maken. Dat zijn de schitterende zelfgemaakte kaarten die ik de afgelopen jaren heb mogen ontvangen, die waren met één woord fantastisch. Het idee dat iemand zoveel werk steekt in een kaart voor jou, maakt me verlegen. Gek eigenlijk want ik heb het zelf ook jaren gedaan.
Ondanks bovenstaande loop ik me al dagen suf te piekeren wat ik dit jaar weer eens zal doen en de steeds terugkerende slapeloze nachten doen daar nog een schepje boven op. Ook de ervaringen van de afgelopen maanden werken niet echt mee in het creëren van een feel good situatie die de media en commercie je voor december voorspiegelen. Toch maar weer kaarten sturen. Ik kom er niet uit.
Diep in mijn hart vind ik dat ik stom ben geweest. Twintig jaar lang doe je je best. Je knutselt de mooiste kaarten in elkaar en voor je het weet ben je de klos en gaat iedereen iets van je verwachten. Wat voor moois zal ze dit jaar weer sturen. Ik voelde gewoon dat dit gedacht werd. Het kon nog gekker want ik weet van mensen die mij een kerstkaart gingen sturen om er één van mij terug te krijgen. En ik stuurde ze natuurlijk terug, want ik ben netjes opgevoed. Het klinkt arrogant, maar het is echt waar. Zo zat ik binnen de kortste keren met een lijst van meer dan 200 adressen. Zie die maar eens kleiner te maken. Je speelt met gevoelens van mensen, daar kan ik niet zomaar voorbij gaan. De laatste jaren heb ik met schuldgevoel mensen geschrapt van die lijst en gestuurde kaarten niet beantwoord. Echt balen maar ook noodzakelijk. Tweehonderd kaarten maken is gekkenwerk, tenminste als je het goed wil doen.
Nu is het dus bijna december 2008 en zit ik weer in dezelfde situatie als het jaar daarvoor. Wat te doen? Voorlopig toch nog maar even piekeren, tijd en nachten genoeg, totdat het half december is. Dan zal er toch een beslissing moeten komen. Het wordt dus misschien een vervolgverhaal waarvan ik nu de afloop nog niet weet
Geschreven en dagtekening: Opperdoes, 24 november 2008
