27 november 2013
Normaliter ben ik niet zo`n fan van al
die kitsch die er in de Nederlandse souvenirwinkels te vinden is,
maar ik vond dat kussende paartje van [waarschijnlijk wel nep] Delfts aardewerk wel erg schattig. Zo schattig zelfs, dat ik het in het verleden al eens in kruissteek had uitgewerk en toen ik dan ook in Christel Krukkert`s boek "Ik hou van Hollands" een gehaakte versie tegenkwam, ging ik voor de tweede keer voor de bijl. Ik had het modelletje al maanden in de peiling, maar ik kon mezelf er nog niet toe zetten om het patroon te bestellen. Toen ik uiteindelijk een paar weken geleden bij de Echtstudio was [zo`n bezoekje is een aanrader!!], en het bewuste boekje weer zag liggen, heb ik het gekocht.
Ook de bijpassende katoen met de exacte kleurnummers van het patroon nam ik mee, dus stond niets me in de weg om te beginnen. Toch aarzelde ik nog. Waarom kan ik moeilijk uitleggen, maar waarschijnlijk was het mijn altijd weer voorkomende angst, dat ik, als ik eenmaal begonnen was er halverwege er geen zin meer in zou hebben.
Ik begon ook niet meteen, maar een week
geleden heb ik mezelf bij elkaar geraapt en ben met het vrouwtje
begonnen. Ik moet zeggen het schoot best wel lekker op, maar in de
tweede toer van het hoofdje ben ik gestopt, mezelf voorhoudende dat
ik nog wat andere dingen moest gaan doen. Daarna begon ik allemaal
uitvluchten te zoeken om niet meteen weer door te gaan. Echt lekker
ging het dus niet want anders was het werk allang af geweest.
Toch, en dat wil ik met klem zeggen, is het patroon meer dan prima en uiterst knap. Het is heel duidelijk en goed beschreven. Daar ligt het zeker niet aan. Ook het model is schattig, dus daar ligt het ook niet aan. Nou ja, wat het dan wel is, ik weet het niet. Toch ga ik er nog steeds van uit, dat ik het modelletje afmaak, zo`n groentje in de haaktechniek ben ik nou ook weer niet, dat ik me op mijn kop laat zitten door een patroon. Toch zal de tijd het leren. Ik ga voorlopig moedig door, hoewel ik de vraagtekens constant om de hoek zie gluren.
28 november 2013
Hahahaha, kust niet echt gemakkelijk zo !
29 november 2013
Potverdikkie, nooit gedacht dat het me zou lukken, maar ik heb er één ding van geleerd. Ik ben niet in de wieg gelegd om amigurumi te gaan haken. Hoe schattig het ook is. Die kleine onderdeeltjes haken is me te priegelig, en om eerlijk te zijn was dit nog niet eens zo klein. Toch vind ik ze super en ik ben dik tevreden. Grote lof gaat uit naar Christel Krukkert, want zo`n patroon maken is beslist vakwerk. Verder dank aan iedereen op facebook die me de moed gaf om door te gaan. Joepie !!!!!!
Tot slot:
Waarschijnlijk tijdens de verhuizing [2017] was de liefde voor de twee kussende popjes een beetje overgegaan. Ze maakten er een rommeltje van. Vielen constant om, lagen dan, weliswaar aan elkaar, overal op of onder en verstoorden de hele uitstalling van mijn randje, waar ik alle popjes had opgezet. Met andere woorden, ik was ze zat. Blijkbaar heb ik dat eens gezegd in de buurt van Margo Goldstein en die wilde hen graag hebben. Nou dat was dan opgelost. Blij dat ik er een ander een plezier mee kon doen, heb ik hen al kussend weggeven. Ze verhuisden naar Bovenkarspel. Gelukkig heb ik de foto`s nog en beter.....daarop vallen ze niet om.
