Achtergrondinformatie

Iedere keer als ik mijn hobbyblog zie, schiet ik in de lach...… 

     

                                                                                                                                                                        

Dat moet ik dus even uitleggen:

Nadat ik eindelijk mijn verhaaltjes- en hobbyblog naar tevredenheid had gesplitst, ging ik, voor die tweede blog, op zoek naar een mooie achtergrond. Voor de eerste had ik er al een, want dat was al een tijdje, tot mijn volle tevredenheid, het tegelpaadje voor het huis, na een fikse hagelbui. Maar voor de hobbyblog wilde het maar niet lukken om er eentje te vinden. De voorgekookte patronen van Google, die had ik zo langzamerhand wel gezien en ook op externe sites vond ik niets. Ik vond ze niet mooi, of ik werd omver geblazen door de dreigende taal, die werd geuit, wat betreft het ovetreden van de copyrights. Het zou toch niet zo moeilijk moeten zijn. In mijn hoofd wist ik het precies, hoe ik het wilde hebben, maar leg dat maar eens schriftelijk uit. Eigenlijk komt het op het volgende neer. Ik zocht een rustig, niet overheersend, achtergrondpatroon in een onopvallende kleur.

Toen het op het net niet lukte, ging ik om mij heen kijken. Ik maakte foto`s van een houten tafelblad [een te groot patroon], de bekleding van de bank [te saai], een gehaakte deken [te kleurig op de verkeerde plekken] en de stof van een spijkerbroek. Ik kon het zo gek niet bedenken, maar toch beviel het me allemaal niet. Uiteindelijk leek die verzameling foto`s meer een spelletje memory met al die niets zeggende foto`s, dan een zoektocht voor mijn blogachtergrond. De onderstaande sliert foto`s is daarvan het bewijs.



Maar dan ineens, heb ik het. Keukendoekjes! Een egale stof met een korrelige oppervlakte in zachte kleuren. Ik heb twee kleuren geprobeerd. Roze en lichtgroen, waarvan de laatste het won. Die heb ik gebruikt. 

Het leuke ervan is, dat je echt niet kan zien wat het in werkelijkheid is. Ik vind het geweldig leuk, maar om zoiets nou creatief te noemen, dat vind ik wel een heel groot woord. Ik liep er toevallig tegenaan en verder zie ik het nog een steeds, alleen maar, als een hele goede grap.

                                                                                                                                                               

                                                                           

Geschreven: 4 juli 2026
Dagtekening: maart/april 2026 en 4 juli 2026

De missende puzzelstukjes

Een poosje geleden kwam Ingrid met de vraag, of zij, als ze legpuzzels op de weggeefhoek zag staan, daar, voor mij, op kon intekenen. Mijn antwoord was: “Graag, dat lijkt me leuk, maar alleen die van 1000 stukjes!” Enkele weken bracht ze mij de naamloze puzzel #71305 van de serie That`s Life. Toen ze hem aan mij gaf, zei ze: "Er ontbreken wel vier stukjes, maar dat was heel netjes en duidelijk vermeld op de doos. Ik heb hem toch maar meegenomen, want, die paar missende stukjes, lijkt me geen ramp.

Nou eigenlijk dacht ik daar heel anders over. Ik ben een Pietje Precies en ik vind het eigenlijk reuze vervelend als een legpuzzel niet compleet is. In het verleden was ik, om die reden, al eens helemaal gestopt met legpuzzels maken, want de lol van het bezig zijn ermee, ging er, door de spanning van het niet-compleet zijn, helemaal vanaf. Toch pakte ik nu de puzzel van haar aan. Weliswaar in de wetenschap, dat ik absoluut nog niet wist, of ik er ooit nog eens aan zou beginnen.

Toch deed ik het, want ik ben er eergisteren aan begonnen. Het was wat minder warm en had wel zin in wat andere afleiding, dan tv kijken of puzzelen en scrollen op de telefoon. Toen ik de bewuste puzzel bovenop de stapel dozen zag liggen, wist ik wat ik zou gaan doen. Ik wilde hem maken, en wel meteen.

Ik ben nu een tijdje bezig en wat blijkt!!!!

Haha, ik heb nog nooit zo relaxed gepuzzeld als nu. De hele stress van "Zou hij wel compleet zijn", was weg. Geen naarstig zoeken, naar een stukje, dat ik allang had moeten vinden. Geen stress om de rand te leggen en/of gaten te vullen. Nee, heerlijk, simpelweg puzzelen, dus stukje voor stukje gewoon op zijn plek leggen. Ik weet al, dat er vier stukjes weg zijn en ik weet dus al, dat hij niet-compleet is. So what! Of er nou vier of vijf stukjes ontbreken, het maakt allemaal niet uit. Het is geen dure puzzel, die onverhoopt niet compleet zou zijn, maar een simpele zoveelste-hands puzzel van de weggeefhoek. Toch ben ik anders gaan puzzelen. Werkte ik in het verleden, simpel gezegd, van de tafel naar de doos, nu werk ik vanuit de doos naar de tafel. Of liever gezegd. Vroeger zocht ik naar één of meerdere stukjes, die ik me voorstelde via de gaten, van het al gelegde deel van de puzzel en nu verzamel ik vanuit de doos de stukjes per kleur bij elkaar. Dan ga ik die geraapte stukjes samenleggen, waarna ik uiteindelijk alle losse delen samenvoeg.

Hoe relaxed ook, al puzzelend stonden mijn gedachten niet stil. Ik verbaasde me over het feit dat ik nu zo heerlijk kon puzzelen aan een niet complete puzzel. Dat was in het verleden niet voorgekomen. Aan de andere kant; als je een dure puzzel hebt gekocht, is het natuurlijk een heel ander verhaal. Dan moet hij toch echt wel compleet zijn en dat maakte bij mij juist de stress, omdat ik dan totaal geen zin zou hebben, om via allerlei klantenservices, achter één missend stukje aan te gaan".

Ach het blijft een dilemma. Compleet of niet! Maar één ding heeft deze ervaring mij wel geleerd. Een paar stukjes missen [mijn max is 5] van een legpuzzel maakt de puzzel niet meteen waardeloos en daarom gaat deze puzzel, nadat ik hem gemaakt en gefotografeerd heb, uiteindelijk weer in de doos. Waarna hij, eveneens onder vermelding van het missende aantal stukjes, linea recta weer de weggeefhoek op gaat. Zo blijft het allemaal leuk!

Geschreven: 2-4 juli 2026
Dagtekening: eind juni tot 4 juli 2026