Bezigheidstherapie

Net aan het einde van het jaar heb ik, na lange tijd niets te hebben gemaakt, toch nog een handwerkproject gestart. Ik liep er al een tijdje aan te denken, want dat "nietsdoen met mijn handen" beviel me voor geen meter. Vooral onder het tv kijken, waren mijn handen werkeloos, en ik viel minstens één keer per programma in slaap. Gelukkig heb ik wel een terugspoelknop, die er geen bezwaar tegen heeft om overuren te maken, maar het blijft toch lastig kijken, want ik raakte op sommige momenten totaal de draad kwijt. Daar komt nog bij, dat ik er bijna wel zeker van ben, dat mijn nachtrust door al dat in slaap vallen, er ook niet beter op wordt. Dus wilde ik nog een beetje inhoud aan de avonduren geven moest er wat gebeuren.

Toch maar weer gaan haken? Wat me vooral tegenhield, was de pijn aan de duimkant van mijn hand. Die had ongetwijfeld iets te maken met het vele doen van die techniek, maar na twee truien breien, wat geen pijn deed, had ik dat ook wel een beetje gezien. En zo ja, wat h/maak ik dan? Kleding vind ik niks, want het haakwerk laat me teveel koude lucht door en truien heb ik al genoeg. Na een paar maanden lang wel tig keren mijn hele haakpatronenmap te hebben doorgespit, kwam ik toch steeds weer uit op een heerlijke simpele grannydeken. Niet omdat ik die nodig heb, want er liggen er al twee op de bank en eentje als reserve in de kast, maar gewoon omdat het zo simpel weghaakt en ik niet steeds "onderweg" hoef te tellen, wat bij amigurumi wel het geval is.

Na een avondje te hebben proefgehaakt was ik er uit. Inderdaad, ik ga voor een simpele granny square. Voor het mooi, toch maar in twee kleuren, want anders wordt het zo saai en waarbij ik maar 4 draadjes hoef af te hechten. Een aantal wat ik nog net acceptabel vind.



Ik had dochter Ingrid verteld van de plannen die ik had en gevraagd of zij nog wat restjes had. Ook had ik zelf nog zes bollen lichtbeigebruin van de laatste trui, die ik 4 maanden geleden had gekocht. Daarvan hoopte ik, dat ik vier ervan nog kon terugbrengen of zoniet, ze in ieder geval kon omwisselen voor een andere kleur.

Gisteren reed ik naar Zwaagdijk en met de resterende vier bollen plus de bon stapte ik de winkel in. Het teruggeven was geen enkel probleem en opgelucht ging ik verder de winkel in. De voorraad was een beetje "kersterig", met nogal wat harde kleuren, zoals wit, rood, groen en blauw. Niet echt mijn kleuren, maar ik wilde beginnen en nam er wat van mee.Achteraf gezien kwam dat juist heel goed uit, want als kers op de taart vond ik vanmorgen in het halletje nog een hele zak wol van Ingrid, waar kleuren in zaten die totaal anders waren, dan die ik de dag ervoor bij de Wibra had gekocht. Ik ben er blij mee, want behalve die bedenkelijke harde kleuren had ik m u een fantastische mix.

Om mijn hand een beetje te sparen probeer ik nu mijn haaknaald wat anders vast te houden. Dat dit na 50 jaar op dezelfde manier te hebben gewerkt, allesbehalve gemakkelijk is, laat zich raden. Maar waar een wil is, is een weg.

En kijk.......de eerste haakavond gisteren was meteen een bevestiging van die goede weg, want ik heb tijdens het tv kijken, de terugspoelknop niet aangeraakt.

15 maart 2025

Hij is af en mooi. Maar helaas onhandelbaar in het gebruik, want doorde grootte van 2x2 meter is dat ding loeizwaar geworden. Ook wordt hij daardoor zowat ongeschikt als deken op bed, want hij hij hangt aan beide kanten op de vloer wat me een benauwd gevoel geeft. Wat ik er nu mee ga doen, weet ik eigenlijk nog niet. Voorlopig ligt hij op mijn puzzeltafel en denk ik er nog even over na. Hihi.

 Eind april 2025

................................Hij lag daar maar te liggen, totdat Ingrid kwam en ik over die doelloosheid ervan begon. En toen ging het snel. Zij wist wel een client aan wie zij hem dolgraal als verjaarsceau wilde geven.

Dat was het dan: probleem opgelost!  

Mijn digidagboek

Terwijl ik hier op mijn bed zomaar wat van mijn stukjes zit door te lezen, realiseer ik me ineens, dat ik deze zomer al 20 jaar bezig ben, om [ af en toe] stukjes te schrijven. Los van twee tussengevoegd stukje van een vroegere datum, die ik nog had liggen, begin ik op 5 augustus 2005 in mijn eerste verhaaltje, met de toepasselijke titel "Geboren", over het voornemen om te starten met een digitaal "plakboek", maar na een jaartje, de woorden "plakboek" en het spontaan opduikende "dagboek" door elkaar heen te hebben gebruikt,verdween het eerste woord en is het digitale "dagboek" , ondanks het feit, dat de naam niet letterlijk klopt en uiteindelijk is afgekort tot digidagboek, tot op de dag van vandaag de naam geworden en bleef ook alleen het stukjes schrijven over. Dat is eigenlijk wel zo leuk, want die stukjes komen natuurlijk echt helemaal van mij.

Soms schrijf ik drie verhaaltjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn; heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit; herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden; vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven.

Hoewel ik er in mijn gedachte vanuit ga, dat mijn herinneringen en de dagelijkse gebeurtenissen de reden zijn om te schrijven, is mijn enorm uitgebreide fotocollectie vaak de werkelijke basis waar de ideeën vandaan komen. Bizar eigenlijk, dat het fotograferen van alles wat los en vast zat in ons en mijn leven, mij later zo'n enorme dienst zou bewijzen. Dat had ik natuurlijk nooit kunnen vermoeden.

De aantallen stukjes, die ik per jaar schreef, zijn enorm wisselend, want ik schrijf alleen maar wanneer mijn pet er naar staat, maar het is intussen een een respectabel aantal van ruim 300 verhaaltjes geworden, die ik in nu 20 pdf boekjes [waarvan er 18 op de foto staan], op onderwerp verzameld heb. De meeste stukjes maakte ik in 2006 en in de coronatijd, terwijl ik er in 2010 slechts 10 schreef.



Ik schrijf de verhaaltjes in een word/doc bestand en voeg daar ook de eventuele foto's toe. Als het klaar is sla het ook op in een pdf bestand en bewaar beiden. Groot voordeel van deze handelwijze is, dat ik in het word/doc bestand snel even iets kan veranderen of verbeteren .Denk alleen maar aan tik- of spelfouten, waar ik veel later pas achter kom en ook nieuwe feiten of vervolgverhaaltjes zijn snel toegevoegd. Daarna maak ik ook weer een nieuwe pdf. In het verleden heb ik nog wel eens gedacht om de hele boel te printen, maar toen ik tot de ontdekking kwam dat ik daar niets meer mee kon, ben ik daar mee gestopt.

Deze ruim 10 gb aan bestanden zijn me enorm dierbaar. De meeste stukjes staan ook op mijn Avalonblog. Hier heb ik de stukjes verzameld, die ingedeeld zijn volgens dezelfde onderwerpen als de bovengenoemde pdfboekjes. Alleen enkele heel prive/persoonlijke verhaaltjes heb op de blog weggelaten. Met het publiceren op deze blog, zoek ik zeker niet het grote publiek en zie mij echt ook niet als schrijfster. Ik begon puur voor mijzelf, om dingen, die mij dierbaar zijn, vast te leggen en om dingen die mij dwars zitten heerlijk van mij af te kunnen te schrijven. Dus wie ze leest op die blog en het leuk vind, is voor mij een heerlijke bijkomstigheid waar ik blij van word.

Ik hoop er nog heel lang mee door te gaan. Onderwerpen zijn er in ieder geval genoeg, want hoewel ik leeftijdsgerelateerde dingen mijdt als de pest, is in dit geval oud worden (en zijn) voor de verandering, wel een voordeel. Mijn hersenen werken gelukkig nog goed en in samenwerking met die grote fotocollectie kan ik nog jaren door. Maar echt niet alleen dat. Ook wat er in het heden gebeurt ontgaat me niet, dat schreef ik al eerder. En, zeg nou zelf, wat is er niet leuker, om daar zo af en toe eens heerlijk commentaar op te leveren.

Geschreven: 13 mei 2025

Dagtekening: augustus 2005-mei 2025