Loc. 16 - Medemblik

Loc. 18 - De Gooische stoomtram

Bello

Afscheid nemen

 Dit stukje heb ik een maand geleden als facebook item gepubliceerd, maar achteraf gezien, wil ik het ook graag hier in mijn blogs vermeld zien. Vandaar alsnog dit berichtje.

Afscheid nemen is zelden leuk. Je was mijn eerste laptop en met je 40 gb harde schijf en 512 mb werkgeheugen hebben we samen behoorlijk wat jaartjes samengewerkt. Toen je het vertikte om je klep te sluiten, omdat er iets in de scharnier was afgebroken, heb ik je vervangen,

Toch bleef je me met bepaalde programma`s die op je opvolger niet werkten, van dienst. Sinds vrijdag heb je het besluit genomen niet meer op te starten en alleen nog een melding te laten zien dat je verkeerd was afgesloten. Hier kom ik niet meer door heen, want na enkele seconden zwart blijf je die melding herhalen, welke optie ik ook indruk.

Was je echter niet zo verrekte koppig geweest over het sluiten van je deksel, had ik met Ubuntu de samenwerking nog wel een tijdje kunnen rekken, maar nu is de weg naar het inzamelstation van het huisvuil hier aan het eind van de weg, onvermijdelijk. Doeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Geschreven: 26 november 2012
Dagtekening: 2005-2012

"Ballen schieten"

Hoe we in het verleden aan de Sony playstation zijn gekomen weet ik niet precies meer, maar na een beetje brainstormen met Suzanne bleek dat het ik hem in de 90er jaren zelf gekocht heb omdat ik het allemaal wel leuk vond voor de kinderen. Het was iets bijzonders in die tijd. De klassieker "Sonic the hedgehog" was één van de eerste spelletjes en later kwam daar o.a. Mickey Mouse en een racespelletje bij. Ik bemoeide me er nauwelijks mee want behalve dat ik wist hoe het apparaat moest worden aangesloten, waren de knopjes van de joystick voor mij abacadabra.

Dat veranderde totaal, toen iemand met het Bubble Bobble spel thuiskwam. Het was een spelletje waarmee je een combinatie van drie balletjes van dezelfde kleur uit het speelveld kon schieten. Ook bevond er zicht een groen draakje in het spel dat drie keer een koprol maakte als je het speelveld leeg kon maken. Lukte dat echter niet, dan vergoot hij dikke tranen. Het spelletje was superverslavend en ik kon er dan ook niet genoeg van krijgen. Nadat de lol er voor de kinderen allang vanaf was, zat ik nog tot diep in de nacht met het schijfje in de playstation en de joystick in mijn handen "ballen te schieten". Ik vond het geweldig. Hoeveel keer ik alle versies van het spel heb uitgespeeld, weet ik echt niet meer, maar het moeten er heel veel geweest zijn. Uiteindelijk is het me toch waarschijnlijk gaan vervelen, want de playstation, die intussen ook behoorlijk door de techniek was achterhaald, is op een of andere manier uit ons huis verdwenen.

Gisterenavond zat ik te met mijn tablet in Google Play een beetje doelloos de bladen omhoog te vegen, zonder dat de tekst echt tot me doordrong. Toen ineens zag ik het. Bubble Bobble! Hee dat kwam me bekend voor. Toen ik het geinstalleerd en geopend had, begon ik te spelen en van lieverlee kwamen al die nachtelijke sessies weer bovendrijven. Het spel was niet van het toenmalige Japanse Taito, maar de Arcade- en puzzelversie waren bijna hetzelfde en zelfs de spellen die ik in het verleden drie of vier keer moest spelen om naar het volgende level te komen, waren nauwelijks veranderd. Dat had ik gauw gezien. Alleen het groene draakje was verdwenen. Het was nu een bruin diertje wat nog het meest leek op een eekhoorn, maar in het koprollen maken en tranen vergieten deed hij niet onder voor zijn voorganger.

Liggend in bed met de tablet in mijn handen vlogen de ballen weer over mijn scherm. Het speelveld was wel iets kleiner, maar de omstandigheden waren nu heel was comfortabeler. Hoewel het nog steeds dezelfde nachtelijke uren waren, lag ik nu lekker warm onder de dekens. Wat tien jaar technische vooruitgang al niet teweeg kan brengen. Helaas is een ding niet veranderd. Het is nog net zo verslavend als toen.

Geschreven: 4 november 2012

Dagtekening: 90er jaren en 3 november 2012 

Kerstslingers haken

Na een dag ploeteren op het uploaden van mijn eigen brei- en haakpatronen op mijn creablog, zat ik een beetje te mijmeren over het maken van nog meer patronen. Ik liep al een tijdje rond met een vaag idee, tw. na kerstballen breien, nu kerstslingers haken. De feestdagen zitten er weer aan te komen, dus als ik iets hiermee zou willen doen, moest ik het nu doen. Ik was al een paar patroontjes tegengekomen op de site van Wieke van Keulen en met de currant slinger van haar site als voorbeeld, wilde ik wel eens een poging wagen om iets te produceren. Mijn uitgangspunt stond vast. Ik wilde absoluut een slinger in de lengte haken, want als je begint met een bepaald aantal lossen, zit je vast aan de lengte van die sliert. Natuurlijk kan je er altijd wel wat aanmaken, maar dat wordt toch minder mooi.

Het klinkt gek, maar toen ik een kwartiertje bezig was, kwamen de ideetjes vanzelf. De modelletjes zijn zo simpel, dat ik mezelf geeneens ontwerper van die dingen durf te noemen, want ik kan me niet voorstellen, dat ik de eerste ben die ze uitvindt. Ik vind ze super en ga morgen wel eens op zoek naar wat mooier garen, dan die witte wol waarmee ik vanavond ben bezig geweest. Dan pas ik deze blog wel weer aan. Het gaat ontzettend leuk en ik vind er vast nog wel meer. Ook zal ik de werkbeschrijving erbij gaan zetten.

Wordt vervolgd...........

Het duurde even iets langer dan "morgen", zoals ik schreef in mijn vorige stukje, maar nu heb ik wel weer iets te vertellen over mijn kerstslingers. Allereerst heb ik alle slingers van de vorige foto overgehaakt met de Zeemanwol "Sparkle". Die wol ziet er mooi uit en het eindresultaat is heel erg mooi, Helaas zit in de wol een glimmerdraadje van [waarschijnlijk] een soort folie en dat haakt en fotografeert allerberoerds. De haaknaald zit steeds tussen de wol en het glimmerdraadje vast en het glimmen maakt flitsen van de foto`s onmogelijk. Maar niet getreurd, op deze mooie zonnige dag heb ik het bovenstuk van de kerstboom van zolder gehaald en zonder flits een paar sfeerfoto`s gemaakt.

Ook heb ik nog een nieuwe slinger erbij gemaakt. Het pdf patroon van al deze slingers staan op de brei- en haakpatronen pagina. Eentje heb ik er nu nog liggen. Wat ik daarmee moet weet ik nog niet. Het patroontje is schattig, maar de rijtjes vasten kronkelen zo erg, dat het een zielig bolletje aan een touwtje wordt. Van het sterpatroon zie je helemaal niets meer. Voorlopig doe ik er nog niets mee. Ik zie het nog wel, of niet.......

Hieronder de patronen van de slingers die op de foto staan. Al deze slingers zijn supersimpel. Om mezelf als ontwerpster van deze slingers te betitelen is een groot woord want ik kan me nauwelijk voorstellen dat ik de enige ben, die op deze ideetjes kwam.

BLOKJES-SLINGER [1]
Toer 1: 6 lossen, 1st. in de 1e losse, 6 lossen [keren]
Toer 2: 1 st. in het boogje van de vorige toer, 6 lossen [keren]
Toer 2 herhalen tot de gewenste lengte
SLINGER-SLINGER [2+3]
Toer 1: 6 lossen, 1 stokje in de eerste losse, 6 lossen [keren]
Toer 2: 1 stokje in het stokje van de vorige toer, 6 lossen [keren]
Toer 2 herhalen tot de gewenste lengte.
De bovenste slinger is gehaakt met een "slinger" van 6 lossen. De onderste
bestaat uit 8 lossen. Dat is natuurlijk variabel.
ZIGZAG-SLINGER [4+5]
Toer 1: 1 losse, 3 lossen [voor het eerste stokje], 3 stokjes in de eerste
losse, 3 lossen en keren,
Toer 2: 3 stokjes in het eerste stokje vanaf de haaknaald, 3 lossen, keren.
Toer 2 herhalen tot de gewenste lengte.
Dit is het patroon van de bovenste slinger. Bij de onderste slinger heb ik nog
een stokje extra gemaakt.
STOKJES-SLINGER [6]
Toer 1: 8 lossen, 1 stokje in de 4e losse vanaf de haaknaald, 2x *1 stokje in
het volgende stokje*, [niet keren]
Zo doorgaan tot de gewenste lengte.

Gemaakt: begin oktober 2012
Patroon: 7 oktober 2012
"Ontwerp" en idee": Willy Haarsma

Van een kattenzak en poezenpannenlappen

20 september 2012

Na jaren vond ik een patroontje terug op de site van de Handwerkclub. Deze "kattenzak" heb ik in in de 80er jaren van de vorige eeuw [jeetje wat klinkt dat oud] gemaakt als werkstuk tijdens mijn opleiding voor de Akte K. textiele werkvormen op de PA in Alkmaar. Dat ik het patroon terugvond, vind ik fantastisch, want hoewel ik vanaf het prille begin mijn werkstukken heb gefotografeerd, had ik geen patronen bewaard. Dom natuurlijk, maar daar had ik, in die tijd geen moment bij stilgestaan. Als moeder van drie kleine kinderen had ik wel wat anders aan mijn hoofd.

Ook ben ik blij met de Handwerkclubsite, want ik vind meerdere patronen uit die oude Ariadnes terug. Ergens, in één van de verhaaltjes op deze blog had ik al zitten mopperen op de Ariadne, die na de omslag naar lifestyle en interieur blad mijn interesse verloor. Deze is dus nog uit de gouden tijd en ik hoop er op de site nog velen terug te vinden, van mensen die wel zo slim waren om ze te bewaren. 

27 oktober 2014

Ha dat is grappig. De heerlijke nostalgische poezenpannenlappen komen weer eens om de hoek kijken in de bestandenlijst van de haakgroep Dutch crochet a granny a day 2013.     

 Ik heb er geloof ik als eens eerder over geblogd maar het blijft leuk om die supergoede oude Ariadnepatronen terug te zien. Ik had jaren een abonnement, maar na de omslag naar lifestyle vond ik er niets meer aan. Wat een schat aan patronen heb ik toen binnen mijn bereik gehad. Dat heb ik me nooit zo gerealiseerd en opruimerig dat ik was en ben, heb ik de hele boel weggedaan. Gelukkig vind ik nu via internet verschillende patronen terug. Nu dus deze superpoezenpannelappen. Eerst in een andere groep, maar nu dus met een goed en duidelijk patroon. Bedankt Eline voor het beschikbaar stellen! 

Op het moment dat dit patroon in het blad verscheen, deed ik een cursus vakleerkracht handwerken op de PA in Alkmaar. Iedere week kregen we drie opdrachten in verschillende technieken als huiswerk. Ik probeerde er altijd iets byzonders van te maken en bij een haakopdracht heb ik drie van deze pannelappen gebruikt om een 'zakkenlap" te versieren. Ook toen al vond ik deze modellen veel te mooi om er mijn hete pannen op los te laten.

De zakkenlap hangt al jaren bij mij in de kast en wordt nog steeds gebruikt; de cursus was een heleboel kennis, lol en hard werken. Voor de klas heb ik helaas niet gestaan [tenminste niet betaald]. Den Haag besliste anders. In een van de eerste bezuinigingsrondes in het onderwijs waren de vakleerkrachten de klos. Gymnastiek [en bewegen dus] was veel belangrijker dan het leren van een zinvolle vrijetijdsbesteding. En als ik eerlijk ben, moet ik, hoe jammer ook, de scholen in die keuze gelijk geven.

Blik bekleden

Vanaf eind 70er jaren tot begin jaren `90 heb ik een abonnement gehad op het handwerkblad Ariadne, en het is met geen pen te beschrijven hoeveel plezier ik van die bladen heb gehad. Allerlei brei-, haak- en ontelbare borduurwerkstukken heb ik eruit gemaakt en nog steeds ben ik blij dat ik van velen ervan foto`s heb gemaakt. Zo ook van deze kabouterblikken, die ik naar alle waarschijnlijkheid in één van deze bladen ben tegengekomen. De foto is niet best, maar toch is nog goed te zien dat deze kabouterspoppen om een blik zijn gemaakt. Het lijf zit om het blik en het hoofd is het deksel. De rechter is gebreid door dochter Ingrid en de linker heb ik nog steeds. Jammergenoeg sloeg de trend om. Breien, haken en borduren was helemaal uit en de Ariadne ging op de life-style toer. Ik vond het blad niet leuk meer en beëindigde mijn abonnement, ging origami doen en het breien, haken en borduren ging op een laag pitje. Toch ben ik er nooit helemaal mee gestopt en ik ben enorm blij dat het nu "allemaal weer mag". Niet dat ik nou zo`n trendvolger ben, maar het maakt het stukke eenvoudiger om aan materialen te komen.

Een poosje geleden kwam ik bij het opruimen van de zolder mijn kabouterblik weer tegen. Tesamen met een aanval van "appelmoeseten" van ons tweetjes kon ik de verleiding niet weerstaan om nog eens te proberen of ik van een leeg appelmoesblik iets leuk kon maken. Afgelopen weekend werd die verleiding nog eens flink aangewakkerd omdat ik door een gelukkig toeval, waarover ik later wel zal vertellen, aan een 4,3 literblik kwam, wat schreeuwde om bewerkt te worden. Vanavond heb ik proefgedraaid met een appelmoesblik en ik ben ondanks dat het wat saaie resultaat, dik tevreden.

Helaas heb ik de gehaakte rondjes niet beschreven, in dit oude [in telegramstijl] patroon. Die zijn trouwens op het net overal wel te vinden. Als je op de afbeelding klikt wordt het vergroot en is het duidelijk te lezen. Geen idee wie ze ontworpen heeft.

Omdat het patroon via dat oude bloknote velletje niet echt duidelijk was, heb ik het hieronder helemaal uitgewerkt:

Benodigd:
-drie kleuren wol [waaronder wit] voor breinaalden 3,5.
-wat vilt voor de ogen en rood voor de mond
-haaknaald 3,5

Gebruikte breisteken: ribbels, alle toeren recht. Een ribbel is ontstaat bij 2 toeren [heen en terug] recht.
Gebruikte haaksteken: vasten, stokjes en lussentoer.

Lijf:
Met de 1e kleur en 54 steken 6 ribbels [12 toeren recht] breien, daarna hetzelfde met de 2e kleur.
Verdeel het werk in drieën. [Voor het schema, zie het bloknote velletje boven]

Kleur 1-Brei met de 1e 16 steken 8 ribbels-afkanten
Kleur 1-Brei met de 3e 16 steken 8 ribbels-afkanten
Wit-Brei met de 2e 16 steken 8 ribbels-afkanten
Naai de drie stukken weer aan elkaar.
Als inslag bovenaan 2 toeren stokjes haken en deze later vastlijmen aan de binnenkant van het blik.

Armen en benen [4x]:
Met 15 steken 20 ribbels breien. Steeds afwisselend 2 ribbels kleur 1, 2 ribbels kleur 2. Daarna nog 5
ribbels wit breien voor handen en voeten. Draad door de steken halen en aantrekken.

Muts:
Met kleur 1 en 51 steken 2 ribbels breien. Daarna aan het begin van elke toer 1 steek minderen door 2
steken samen te breien, tot er 4 steken over zijn. Draad door de steken halen en aantrekken.

Neus:
Met wit 3 vasten in ring,
toer 2: op elke vaste 2 vasten.
toer 3+4: 1 vaste op 1 vaste.

Baard:
Dit wordt een beetje lastig. Haak een sliert lossen zo lang dat het past langs het witte vlak [gezicht]
aan de linker-, onder- en rechterkant. Haak in de lossen t toer vasten die met een dubbele omslag langs
een potlood worden gehaakt. Naai deze als baard om het gezicht.

Voor de volgende handelingen gebruik de foto als leidraad.
-Naai armen en benen dicht, vul ze en naai ze aan het lijf.
-Knip ogen en naai die op het gezicht.
-Zet de neus vast.
-Borduur een mond in het gezicht.
-Naai de baard vast.
-Knip van heel stevig karton een rondje net iets groter als de bovenomtrek van het blik. [Misschien
past ook een bierviltje].
-Naai armen en benen dicht, vul ze en naai ze aan het lijf.
-Haak twee rondjes die net iets kleiner zijn dan de doorsnede van het blik. Een voor de onderkant van
de muts en een voor de onderkant van het blik.
-Naai het eerste rondje onder aan het lijf.

Zet de hele boel in elkaar. Sla de dubbele stokjestoer aan de bovenkant naar binnen en lijm die vast
-Naai de muts dicht en naai het tweede rondje aan de onderkant erin. Voor het dichtnaaien het
kartonnen rondje erin en daarboven de muts vullen.
-Naai de muts 2 centimter vast op de rand als scharnier van een deksel.
-Naai een dikke pompoen boven op de muts.

Ps. het zijn veel handelingen en ik kan best eens iets vergeten zijn. Het is ook al heel lang geleden dat
ik er iets mee heb gedaan. Laat het me even weten. Bij voorbaat dank.

Gemaakt: 80er jaren
Patroon: 1 oktober 2012
Bewerkt: Willy Haarsma [naar een patroon uit een oude Ariadne]

-----------------------------------------------------

16 september 2012:

Door het enthousiaste gebrei van de innocentmutsjes zou ik bijna mijn tweede projekt vergeten te vermelden. Maar het heugelijke nieuws moet er toch maar even uit. "Grote broer is klaar". Waarschijnlijk heb ik grote broer nog helemaal niet vermeld, maar via dochter Ingrid had ik van Marjan [bedankt!] van de stoomtram Hoorn-Medemblik [waar op de restaurantie de inhoud is gezet en opgedronken] een heel groot koffieblik gekregen. Dat gebeurde vlak voor de vakantie, dus moest het bekleden hiervan nog even wachten. Ik vind hem supermooi geworden en hij is al dankbaar in gebruik genomen voor het opbergen van de bovenvermelde mutsjes, die al uit hun eerste behuizing waren gegroeid.

Het 4,3 liter erwtensoepblik, wat de Zweedse militair, tijdens een stoomtramevenement bij mij in de keuken achterliet, staat nog steeds kaal te wezen hier in de kamer. Ik twijfel nog steeds of ik het zal gaan bekleden, want de buitenkant is met zijn zweedse opdruk eigenlijk best interessant. Een eerste stap om hem toch maar te bekleden heb ik vandaag alvast genomen, door het blik in de originele staat op de foto te zetten. Zo kan ik nog alle kanten uit. De naam Felix komt sinds onze vakantie niet zo katterig meer over, want we zagen stellingen vol van dit merk in de Zweedse supermarkt en het was echt geen kattenvoer, getuige de lekkere maaltijden die we hebben gegeten. Ik zie wel wat ik doe, maar voorlopig heb ik genoeg aan grote broer, die naast mij nauwelijks in het kastje past.

17 september 2012:

En dit is nummer drie! De Zweedse militair zal hem niet meer herkennen, want ik kon het toch niet laten. Toen ik hem in originele staat eenmaal op de foto had gezet vond ik het eigenlijk niet erg meer. Het ziet er allemaal erg leuk uit. Het moeilijkste van alles is het uitvissen van de breedte van het haakwerk, want het moet vrij strak om het blik zitten. Helaas is daardoor de oude buitenkant van het blik op de flitsfoto een beetje te goed te zien. In werkelijkheid is het gelukkig veel minder erg.

Mijn werkwijze bij de grootste twee was:

1. Maak een sliert lossen die langer is dan de omtrek van het blik.

2. Keer met 1 losse, maak daarna 2 [of bij een breder blik 3] vasten, 2 [of bij een breder blik 3] halve vasten, en haak met stokjes de toer zover uit dat het strak om het blik past.

3. Maak de cirkel rond door 1 stokje in de 1e vaste te haken [kijk uit dat hij niet gedraaid zit] en haak zo spiraalsgewijs in de rondte met stokjes door totdat de gewenste hoogte is verkregen.

4. Eindig met 2 of 3 halve vasten en daarna 2 of 3 vasten en als laatste 2 of 3 halve vasten om het werk weer een rechte kant te geven. Als het een hoog blik is, maakt het weinig uit waar je eindigt en probeer anders zo ongeveer uit te komen boven het begin van de spiraal.

Speel lekker met kleuren, begin gewoon met een nieuwe kleur wanneer het uitkomt, het wordt altijd leuk. Ik heb stokjes gebruikt, vanwege het grote stappen, gauw thuis principe, maar natuurlijk kan je ook vasten [bij mij het kleine blik] en halve stokjes gebruiken om het blik te bekleden. Dan hoef je ook de "afschuining" boven en onder minder hoog te maken.

Afwerking: Trek het blik zijn/haar jasje aan en lijm dit aan de boven- en onderrand vast. Toppie!

10 oktober 2012:
Nooit gedacht dat ik zo snel al een vervolg zou schrijven op de vorige twee stukjes over het blik bekleden. Ik ging er echt vanuit dat ik mijn voorraad blikken wel had verwerkt en ik er voorlopig ook niets nieuws meer kon gaan toevoegen. Foutje! Tot mijn stomme verbazing vond ik onder een kastje het deksel van het soepblik. Ik wist helemaal niet dat ik dat nog had. Aan de andere kant van mijn hobby-inloopkast vond ik tussen de boeken nog een stroopwafelblik met deksel. Dat was allemaal te mooi om zomaar weg te doen. Dus mijn soepblik kreeg een mooi gekleurd deksel en het stroopwafelblik een heel nieuw uiterlijk.

Ik ga ze nog missen

Ik heb in mijn twitterprogramma een kolom aangemaakt onder de hashtag #breien. Behalve de vervelende opmerkingen, waarin men ergens "een eind aan gaat breien" of over voetballers die "te lang en nutteloos aan het breien zijn" vind ik er de meest originele opmerkingen, tips en links over breien. Tussen al die tweets vond ik de oproep met de leus "Help een kitten met een knitten". Deze kwam van een site die verrassend dichtbij was, tw. de Dierenbescherming Noorholland Noord uit Alkmaar.

Voor degene die wil weten hoe de actie precies in elkaar zit verwijs ik naar www.knitten.nl, en toen ik er wat van gelezen had was ik eigenlijk al meteen verkocht. Het verrassend eenvoudige maar lieve patroontje wat is bijgevoegd, gooide daar nog een schepje bovenop.

Met behulp van mijn aardig gegroeide Wibrawol voorraad in de kast begon ik al snel en de knitten vermenigvuldigden zicht met een snelheid konijnen waardig. Binnen een week heb ik er al zeven en begon ik mij af te vragen hoelang ik kon doorgaan. Een mailtje naar de dierenbescherming maakte me wijzer en nu ik weet dat ik tot september kan doorbreien, zie ik er nog wel een stelletje bijkomen. Ik vind ze geweldig, waarbij ik graag vermeld dat ik ze geen oogjes heb gegeven, omdat ik dat persoonlijk een aantasting vind van de eenvoud van het model.

Morgen gaan de eerste zeven vast naar Alkmaar. Ik heb er lol in om die persoonlijk te gaan brengen, maar weet nu al dat ik dat hele rijtje op de tochtrol in de vensterbank zal gaan missen. Daar is natuurlijk een simpele oplossing voor. Zorgen dat het rijtje snel weer terugkomt. Hihihi!

11 juni 2012

Vanmorgen heb ik samen met Karel de katjes weggebracht. Ze werden met met open armen ontvangen. Het was even zoeken naar het pandje van de dierenbescherming, want het stond behoorlijk verborgen tussen de grote meubel- en elektronika giganten op de Noorderkade in Alkmaar. Grappig was het wel, want ik was er al vele malen geweest, maar dan aan de overkant, waar de Mediamarkt is gevestigd. De vensterbank is nu weer leeg, maar hopelijk niet voor lang, want het volgende katje staat al weer op de pennen.

Geschreven: 10 juni 2012

Dagtekening: 10 juni 2012

Vriendschapsbandjes

Toen ik 20 april in Amsterdam bij mijn kleindochter de kamer binnenkwam, was ik aangenaam verrast haar heerlijk bezig te zien met het knopen van vriendschapsbandjes. Ze zat samen met een vriendinnetje heel fotogeniek op de bank met een kussen tussen hen in, waaraan ze allebei met een veiligheidsspeld een bandje hadden bevestigd. Dat was geweldig leuk en uiteraard heb ik heel goed gekeken hoe het precies in zijn werk ging. Al heel snel ging mijn herinnering naar de macrame lessen die ik in het verre verleden eens heb gegeven en waarmee ik als het ware, mijn hele "lesgeef periode" was begonnen. Ook de vriendschapsbandjes waren me niet geheel onbekend en ik probeerde de handelingen zo goed en zo kwaad als het ging zonder aantekeningen te onthouden. Thuisgekomen heb ik eerst geprobeerd na te doen wat Sam deed en na wat gegoogled te hebben bleken er bleken talloze filmpjes op You Tube te staan, die je de mooiste patronen voorschotelden.

Een paar dagen later bracht ik de techniek onder de aandacht van dochter Suzanne, en toen die het gezien had, sloeg de vlam in de pan. Ook zij begon te knopen en binnen de kortste keren kon ze het nog veel beter en netter dan ik. Ik maakte er vooral in het begin een zoodje van, totdat ik eindelijk ontdekte dat er een duidelijk verschil is tussen de voor- en achterkant. Toch laat het me zeker niet los.

Op het net vond ik uiteindelijk een site met ruim duizend patronen. Je kan ze zoeken op breedte, en tot mijn stomme verbazing stonden er patronen tussen met een breedte van 60 draden en meer. Om wat inzicht te krijgen heb ik er een paar honderd gedownload, die ik zo af en toe eens doorkijk. Dit is veel handiger dan een uitleg op You Tube, want om via een filmpje een patroon uit te werken zag ik echt niet zitten. Het is ongelofelijk, leuk allemaal en ik ga mezelf binnenkort toch eens uitdagen om zo`n bandje te maken met minstens een draad of 40 in de breedte.

Jammer is echter dat er nergens in al die berichten wordt gesproken over het goed afwerken van die armbandjes. Toch is het eigenlijk wel logisch, want van oorsprong is het zo dat je ze niet voor jezelf maakt, maar de gemaakte bandjes weggeeft aan iemand die je aardig vind. Je knoopt het dan met een gewone knoop ter plekke om die persoons arm. Maar, eigenwijs als ik ben, wil ik toch graag een nette afwerking zonder die dikke bobbel van de knoop. Voorlopig blijft dat dus nog even een wens, want de goede oplossing daarvoor heb ik nog niet gevonden.