Prutsen met de hd-recorder

Na vanmorgen half 10 heb ik geen facebook of haken meer gezien. De harddisk recorder hield me de hele dag bezig. Twee programma`s die ik had opgenomen wilde ik naar de computer hebben, maar dat was niet eenvoudig. Die hd-recorder is nog uit het tijdperk dat de usb nog in zijn kinderschoenen stond,  lijkt het wel, want die gekke aansluiting heeft een éénrichting verkeer en natuurlijk de verkeerde kant op. Dus niet even een stickie inpluggen en kopieren, neeeee, de enige manier om iets op de computer te krijgen is inbranden. Waarna je het schijfje handmatig van het ene naar het andere apparaat transporteert. Jaja, je moet het een mens niet te gemakkelijk maken om iets te kopieren, want je zou de copyrights eens schenden!!!!

Na vier schijfjes te hebben verknald, want hij accepteerde alleen nieuwe Rweetjes [die ik niet in voorraad had] is het gelukt en staan beide programma`s op schijf. Helaas is één ding niet gelukt. Bij het afspelen ondekte ik dat de beeldverhouding op onverklaarbare wijze ineens is omgevormd. naar een plaatje van een ouderwetse tv uit de jaren 70, met hele lange, uitgerekte mensen en zwarte balken aan de beide zijkanten. Is dat een anti-kopieertruc van de BBC? Wie zal het zeggen, want het stukje opname voor en na het programma is normaal. Gelukkig heb ik een goede speler op de computer, die deze idiote beeldverhouding met één muisklik moeiteloos omzet naar 16:9. Het kostte allemaal moeite en tijd, maar dan heb je ook wat. Nog acht weken sparen en dan is de serie compleet. Kan ik in mijn eigen tijd genieten van Jenny Lee en de andere vroedvrouwen van Nonnatus House, die in 50er jaren zoveel kinderen ter wereld brachten in het hartje van East London. Een schitterende serie gemaakt naar het gelijknamige boek van Jennifer Worth, waarin zij haar eigen ervaringen en herinneringen uit die tijd heeft beschreven.

Na het plaatsen op facebook kreeg ik prompt reaktie van dochter Suzanne. "Waarom ik toch zo moeilijk deed en waarom ik geen geduld had om op haar te wachten. Om er nog een schepje bovenop te doen besloot ze met de zin, dat geduld toch echt een schone zaak is. Hahaha, ja natuurlijk had ze gelijk maar toch wilde ik niet wachten, want er speelde meer mee. Toen de programma`s eenmaal op de harddisk stonden, waren ze binnen mijn bereik en bij het downloaden moest ik altijd nog maar afwachten of de bestanden ooit aangeboden zouden worden. Verder vond dat enkele exemplaar op de harddisk een risico, want het zou beslist de eerste keer niet zijn dat ik het per ongeluk een programma zou wissen. Ik ken mezelf. Vandaar!

Geschreven: 21 januari 2014

Dagtekening: 21 januari 2014 

Het kon niet missen

In mijn pogingen om kleurtjes te zoeken voor de Crochet Along 2014, die ik voor het gemak in het vervolg maar cal-2014 zal noemen, reed ik vanmiddag in de gierende regen toch nog maar even naar de Wibra in Zwaagdijk. Ik had mezelf al helemaal voorbereid op een moeilijke parkeeraktie vanwege de kerstdrukte, dus was het een verrassing dat ik heel gladjes, na even linksknipperend te hebben gewacht, voor de deur een plekje vond.

Dat die stortbuien schuldig waren aan die luxe was duidelijk. In de Wibra was het nog stiller. Ik zag maar één klant, en ja hoor je raadt het al, die stond kleuren wol te combineren. "Ha" dacht ik meteen. "Het zal toch niet ? Ik bleef even rustig op de achtergrond staan kijken, want eigenlijk stond die dame me een beetje in de weg. Ik had nl. een slim plannetje bedacht. Als er veel kleuren Saskia wol zouden zijn, dan wilde ik een foto maken, zodat ik thuis de kleuren op mijn gemak kon gaan combineren. De ochtend na de kerstdagen zou ik dan de uitgezochte wolletjes op mijn gemak gaan kopen, want dat in die laatste uren voor de kerst alles nog zou worden weggekocht leek me wel heel onwaarschijnlijk.

Op de foto`s is te zien dat er schitterende kleuren zijn op het moment. Natuurlijk is niet alles Saskia, maar ik denk dat er wel genoeg zal zijn om 11 kleuren bij elkaar te rapen. Hoe we in gesprek raakte weet ik niet precies meer, maar ik had gelijk. Wat een ongelofelijke impact heeft dat facebook toch. Cal-2014, Wolletjes, kleuren, hoe gemakkelijk het is een Wibra in de buurt te hebben en facebook, waren de onderwerpen van ons korte gesprekje. Ook zij nam een foto en nadat we elkaar succes hadden gewenst met de deken gingen we weer over tot de orde van de dag. Leuk zo`n ontmoeting met een "mede-caller" :-).

Geschreven: 24 december 2013
Dagtekening: 24 december 2013

Het natte avontuur van Frau Antje

Toen ik begon met Frau Antje te haken had haar lieve koppie het gewonnen van mijn aversie tegen het haken van amigurumi. Ik vind het helemaal geen leuke bezigheid want vasten haken schiet niet op en verder zijn die kleine onderdelen met teveel gepriegel. Maar okee, ze had dus gewonnen en ik startte met volle moed aan het poppetje. Zo te zien had ik genoeg katoen in de juiste kleuren en het rokje en lijfje waren in no time klaar. Toen liep ik vast, want ik had een rekenfout gemaakt met de beschikbare katoen voor het hoofdje. Oeps, stom!

Daar ik de volgende dag met dochter Ingrid wat spullen zou gaan wegbrengen, wachtte ik met verder gaan om haar te vragen of zij nog die "hoofd"-kleur had. Teven hoopte ik dat zij een paar 8 mm-veiligheidsoogjes zou hebben, die ik ook niet had. Om een lang verhaal kort te maken; de volgende dag nam ik alles mee, de oogjes had ze voor me, het katoen helaas niet. Dat werd dus winkelen na het weekend. Nadat we onze wegbrengroute gereden hadden kwamen we tegen half zes terug in Grootebroek. Het was al heel donker en Ingrid wilde bij de Dekamarkt worden afgezet, zodat zij nog wat boodschappen kon halen. Zo gezegd, zo gedaan, Ingrid stapte uit, haalde haar spullen van de achterbank en liep naar de supermarkt. Thuisgekomen haalde ik de auto leeg. Maar waar was toch dat tasje met mijn haakwerk gebleven, het lag op de achterbank dat had ik een paar uur geleden nog gezien. Toen ik, mopperend op de duisternis, een zaklamp wilde gaan halen, begon het tot me door te dringen dat er eigenlijk maar één ding gebeurd kon zijn. Ingrid had waarschijnlijk met haar jas ook Frau Antje uit de auto getrokken. In plaats van een zaklamp greep ik mijn mobiel. Ze reageerde super en liep zo snel mogelijk naar de plek waar het gebeurd zou zijn. En pffff, ja hoor, weliswaar half in een plas, lag mijn handwerktasje met Frau Antje. Toen Ingrid belde had ik meteen wel weer rechtsomkeer willen maken om de spullen zelf te zien, maar gezond verstand weerhield me er toch maar van.

 Ingrid bekeek de boel en haar conclusie was dat ik enorme mazzel had gehad. Antje was nogal nat en haar halve koppie was vies, ook een blauwe bolletje was vies en een rode bolletje doorweekt, maar verder viel het allemaal wel mee. En dan te weten dat er ook twee lichtgele en één witte bol in dat tasje zaten. Die waren gelukkig nog helemaal schoon. Frau Antje kwam er met een nachtje logeren op Ingrid`s verwarming en een totaal nieuw koppie dus heel goed af. Zelfs de vieze katoentjes heb ik in een sopje weer helemaal schoon gekregen.

Nu is ze klaar. Kaas onder haar arm en aan niets kan je zien, dat ze drie dagen geleden een duik heeft genomen in een Grootebroekse plas.

Alle lof voor het patroon van Frau Antje, wat komt uit het boekje "Ik hou van Hollands" van Christel Krukkert.  

Kussend paartje

27 november 2013

Normaliter ben ik niet zo`n fan van al die kitsch die er in de Nederlandse souvenirwinkels te vinden is, maar ik vond dat kussende paartje van [waarschijnlijk wel nep] Delfts aardewerk wel erg schattig. Zo schattig zelfs, dat ik het in het verleden al eens in kruissteek had uitgewerk en toen ik dan ook in Christel Krukkert`s boek "Ik hou van Hollands" een gehaakte versie tegenkwam, ging ik voor de tweede keer voor de bijl. Ik had het modelletje al maanden in de peiling, maar ik kon mezelf er nog niet toe zetten om het patroon te bestellen. Toen ik uiteindelijk een paar weken geleden bij de Echtstudio was [zo`n bezoekje is een aanrader!!], en het bewuste boekje weer zag liggen, heb ik het gekocht.


Ook de bijpassende katoen met de exacte kleurnummers van het patroon nam ik mee, dus stond niets me in de weg om te beginnen. Toch aarzelde ik nog. Waarom kan ik moeilijk uitleggen, maar waarschijnlijk was het mijn altijd weer voorkomende angst, dat ik, als ik eenmaal begonnen was er halverwege er geen zin meer in zou hebben.

Ik begon ook niet meteen, maar een week geleden heb ik mezelf bij elkaar geraapt en ben met het vrouwtje begonnen. Ik moet zeggen het schoot best wel lekker op, maar in de tweede toer van het hoofdje ben ik gestopt, mezelf voorhoudende dat ik nog wat andere dingen moest gaan doen. Daarna begon ik allemaal uitvluchten te zoeken om niet meteen weer door te gaan. Echt lekker ging het dus niet want anders was het werk allang af geweest.

Gisteren heb ik toch het hoofdje afgemaakt en ben ik begonnen met het mannetje. De beentjes zijn klaar en het broekje ook. Toch vind ik het niet echt leuk werk en alleen de hoop op het schattige eindresultaat zet me zo af en toe aan de gang. Ik moet de hele tijd meetellen en als ik per ongeluk even afgeleid ben heb ik een probleem. Ik ben de tel dan kwijt en moet om door te gaan de hele toer overnieuw haken. Het aantal steken tellen met al die vasten is geen optie, want het is niet te zien. Om een lang verhaal kort te maken, het is dus allemaal veel moeilijker dan ik verwachtte en dat ik niet de enige ben met die ervaring bleek toen ik dit probleem op facebook zette. Meerderen hadden dezelfde ervaring als ik.

Toch, en dat wil ik met klem zeggen, is het patroon meer dan prima en uiterst knap. Het is heel duidelijk en goed beschreven. Daar ligt het zeker niet aan. Ook het model is schattig, dus daar ligt het ook niet aan. Nou ja, wat het dan wel is, ik weet het niet. Toch ga ik er nog steeds van uit, dat ik het modelletje afmaak, zo`n groentje in de haaktechniek ben ik nou ook weer niet, dat ik me op mijn kop laat zitten door een patroon. Toch zal de tijd het leren. Ik ga voorlopig moedig door, hoewel ik de vraagtekens constant om de hoek zie gluren.  

28 november 2013

Hahahaha, kust niet echt gemakkelijk zo !

29 november 2013

Potverdikkie, nooit gedacht dat het me zou lukken, maar ik heb er één ding van geleerd. Ik ben niet in de wieg gelegd om amigurumi te gaan haken. Hoe schattig het ook is. Die kleine onderdeeltjes haken is me te priegelig, en om eerlijk te zijn was dit nog niet eens zo klein. Toch vind ik ze super en ik ben dik tevreden. Grote lof gaat uit naar Christel Krukkert, want zo`n patroon maken is beslist vakwerk. Verder dank aan iedereen op facebook die me de moed gaf om door te gaan. Joepie !!!!!!

 Tot slot:

Waarschijnlijk tijdens de verhuizing [2017] was de liefde voor de twee kussende popjes een beetje overgegaan. Ze maakten er een rommeltje van. Vielen constant om, lagen dan, weliswaar aan elkaar, overal op of onder en verstoorden de hele uitstalling van mijn randje, waar ik alle popjes had opgezet. Met andere woorden, ik was ze zat. Blijkbaar heb ik dat eens gezegd in de buurt van Margo Goldstein en die wilde hen graag hebben. Nou dat was dan opgelost. Blij dat ik er een ander een plezier mee kon doen, heb ik hen al kussend weggeven. Ze verhuisden naar Bovenkarspel. Gelukkig heb ik de foto`s nog en beter.....daarop vallen ze niet om.  

"waxinelichtjeshouder" voor lichtjes met een batterijtje

Dit is een combinatie van patroontjes, die ik op het net vond. In eerste instantie had ik er niet zoveel mee gedaan vanwege de brandgevaarlijkheid van het model. Toen ik de van batterijen voorziene lichtjes vond was het toch wel leuk om dit patroon op papier te zetten.

Algemeen:

Ik heb gehaakt met Catania en Phildar 3 katoen en haaknaald 3.

Elke ronde wordt afgesloten met een halve vaste in de 1e steek van de toer.

Aan het begin van de toer 1 losse voor de 1e vaste en 2 lossen voor het halve stokje.

Toer 1. Haak 6 vasten in een magische ring, of haak 2 lossen en maak 6 vasten in de 1e losse.

Toer 2. Haak in elke vaste, 2 vasten [nog 5x =12]

Toer 3. 1x 1 vaste in 1 vaste, 1x 2 vasten in de volgende vaste [nog 5x =18]

Toer 4. 2x 1 vaste in 2 vasten, 1x 2 vasten in de volgende vaste [nog 5x =24]

Toer 5. 3x 1 vaste in 3 vasten, 1x 2 vasten in de volgende vaste [nog 5x =30]

Toer 6. 4x 1 vaste in 4 vasten, 1x 2 vasten in de volgende vaste [nog 5x =36]

Toer 7. haak 36 vasten in de achterste lus [36]

Toer 8. 4x 1 vaste in 1 vaste, 1x 2 vasten samenhaken [nog 5x =30]

Toer 9. haak 30 halve stokjes.

Hier was mijn hoogte van het bakje goed. Wil je een hoger bakje kan je toer 9 herhalen. Ook kan je ipv halve stokjes, vasten of stokjes nemen. Mogelijkheden genoeg.

Rand:

Toer 10. 36 vasten in de voorste lussen van toer 7.

Toer 11. 1 vaste, [2 lossen, 2 steken overslaan, 1 vaste] [12 bogen van 2 lossen]

Mocht het te strak worden dan is het ook mogelijk om 3-lossenbogen te maken. Ik vond het echter niet mooi.

Toer 12. In elke lossenboog: [1 stokjes, 2 dubbele stokjes, 2 stokjes, 1 vaste]

Succes!

Gemaakt: 19 november 2013

Patroon: 19 november 2013

Bewerking: Willy Haarsma

Maggie the owl

9

9 november 2013:

Bij het zien van het Maggie the Owl kussen was ik meteen verkocht. Ik vond haar op een Ravelry site  http://www.ravelry.com/patterns/library/maggie-the-african-flower-owl-pillow-crochet-pattern 

Wat een schatje! Die wilde ik ook maken.

Het patroon had ik een tijdje geleden al aangeschaft, en zodoende loop ik al een paar dagen te piekeren over de kleuren. Maar nu ik echt beginnen wil is het natuurlijk weer tegen het weekend en op zondag zijn ondanks alle zondagopenstellingen hier in Westfriesland, de deuren van de breiwinkeltjes, zover als ik weet, nog stevig gesloten. Dat wordt dus morgen [zaterdag] eerst eens gaan zorgen dat het benodigde materiaal in huis komt.

Vanmiddag had ik nog het idee haar van Zeeman Soft wol te maken, want dat zou mijn voorraad van die wol een beetje tot normale proporties terugbrengen. Doch een klein verstandig stemmetje in mij zei, dat die wol eigenlijk een beetje te dun en te kwetsbaar is om als kussen door het leven te gaan. Conclusie: zonde van werk en geld, en ik dook in mijn katoentjesbak.

Het originele patroon bestaat uit zes- en vijfhoeken van de afrikaanse bloem, met een extra rand. En in dat laatste zat het probleem. Door die vierde rand kwam er een vierde kleur bij en wat er bij mij fout zit weet ik niet, maar een mooie kleurencombinatie met vier kleuren maken lukt me nooit. Je had me moeten zien. De hele tafel vol met katoentjes en een proeflapje van een afrikaanse bloem, die uit alle kleuren van de regenboog heeft bestaan.

Tig keren heb ik het weer uitgetrokken. Ik ging uit van rood-wit-roze als basiskleuren, maar een vierde kleur kreeg ik er niet bij. Eigeel, heel lichtgroen, fel groen, paars, en nog veel meer heb ik geprobeerd. Ik werd er moedeloos van. Tot slot besloot [niet echt tevreden] wit-rood-geel-lichtgroen te nemen en deed de resterende bollen weer in de bak. Toen zapte ik terug naar facebook en Dutch crochet. En wat zie ik daar? Een hele mooie Maggie the Owl bestaande uit de kleuren groen-wit-blauw. Wauw drie kleuren maar, dus het kon wel. Mijn hele plan lag overhoop en eindelijk was ik terug waar ik begonnen was.


Alleen morgen nog even een bolletje lichtroze halen en met dank aan "Marcella Amigurumi" wordt mijn Maggie rood, wit en roze.

11 november 2013:
Ja dat Maggie the Owl rood-roze-wit zou worden, had ik gisteren al besloten. Vanmorgen begon ik dus met goede moed. Binnen de kortste keren had ik de tien vijfhoeken, exclusief de buitenste rand af. Ik had een wit middenstuk, rode bloemen, die werden omlijst door een roze rand. Toen ik er eens goed naar zat te kijken, begon er schijnbaar iets te dagen. Ik vond het erg rood wel erg rood en de dunne roze buitenrand viel helemaal weg, waardoor er in het hele model nauwelijks iets van roze te bekennen was. Ineens zag ik het licht. Wat een idioot was ik, ik had de bloemen roze moeten maken, met een rode buitenrand. Dat rood is fel genoeg, dat zie je toch wel, hoe dun het randje ook is. Fijn, wat is dat toch met mij, had ik dat niet eerder kunnen bedenken. Ik heb nog even met de gedachte gespeeld om de vijfhoeken zo te laten en alleen de zeshoeken met een roze bloem te maken, maar toen ik eenmaal een zeshoek met een roze bloem gemaakt had, was het duidelijk. Uittrekken die hap, alle tien !!!!

15 november 2013:
Ik dacht dat ik het gisteren al de blog ook vermeld had, maar schijnbaar ben ik het even vergeten. 14 november schreef ik: "Zoho, dat was een produktieve dag gisteren. Onder het genot van 6 afleveringen van Downton Abbey en Memories [via uitzending gemist] ging het eigenlijk best snel. Maggie begint op te schieten en dat na al dat geklungel, waarin ik 8 vijfhoeken uithaalde en uiteindelijk precies hetzelfde weer opnieuw haakte".

Geen nieuws, de 10 vijfhoeken waren al af en van de zeshoeken heb ik er al zeven op een stapeltje liggen. Het wordt spannend en ik krijg nu al de kriebels. Zal het in elkaar zetten lukken???????

17 november 2013:

15 november schreef ik:

Geen nieuws, de 10 vijfhoeken waren al af en van de zeshoeken heb ik er al zeven op een stapeltje liggen. Het wordt spannend en ik krijg nu al de kriebels. Zal het in elkaar zetten gaan lukken???????

Nu: 

Ahw... arme Maggie. Het zal je maar gebeuren om als een vormeloze hoop, neergekwakt op het toetsenbord, te worden gepost op facebook. Toch moest het even, want ik wilde met lege handen de Sinterklaastram doorzwaaien, die vol met kinderen en [gelukkig ook] zwarte Pieten langs het station kwam rijden richting Medemblik.

Het in elkaar naaien gaat leuk, maar de toch wel stugge katoen doet een behoorlijke aanslag op mijn vingers. De ogen zijn ook klaar, alleen het engste deel ervan moet ik nog doen, dat is het opborduren van de wimpers. Ik vind dat zo eng, omdat de expressie die de ogen geven het hele model kunnen maken of breken en hoewel ik goed ben in het vooruitschuiven van enge dingen, zal ik er toch eens aan moeten geloven. Verder zat ik nog met iets in de knoop. Er stonden in de [overigens zeer goede] schematekeningen twee grotere zeshoeken getekend. Huh?? Na het patroon nog eens goed te hebben doorlezen ontdekte ik dat er nog twee zeshoeken ontbraken, die gehaakt moesten worden met een dikkere haaknaald. Ik had 32 zeshoeken gemaakt, maar ik was ten onrechte vanuit gegaan, dat de ogen werden meegeteld. Niet dus, want nummertje 31 en 32 waren die grote zeshoeken voor de oren.

Wat de neus betreft ben ik eruit. Gisteren werd er een Maggie gepost zonder neus. Die kwam als geroepen, want ik zat toch al te dubben over die gekke bobbel aan de voorkant van een kussen. Die neusloze Maggie mocht er net zo goed wezen, dus ik besloot dat voorbeeld maar te volgen. Helaas sloeg vanmorgen de twijfel toe en misschien ga ik nog iets proberen in de richting van een plat driehoekje, wat als neus kan dienen. De tijd zal het leren. Nu ga ik door met het inelkaar naaien van Maggie en het haken van de twee ontbrekende zeshoeken.  

Wat later..........

Waxinelichtjesplateau à la Avalon

Omdat ik helemaal onder de indruk was van het waxinelichtjesplateau van Mara, stopte ik met alle lopende projekten en ben als een speer begonnen aan dit schitterende model. Het eindresultaat is een plaatje, [zie hier] maar ik was minder gelukkig met de manier waarop ik deze moest haken. Ik haak nogal "stevig" en had de grootste moeite om de lossebogen netjes in het model te krijgen.

Wat is het geval. Als zo vaak bij bloemen of ornamentjes met een dubbele laag, wordt de techniek toegepast om de lus aan de bovenkant van de stokjes twee keer te gebruiken. Dwz. eerst in de achterste lus en daarna in de voorste. Het voordeel ervan is dat je een mooie vouw krijgt, bijv. als bodem van een bakje, maar het grote nadeel vind ik dat wat je ook doet je altijd met een enkele draad werkt. Zo ook hier. Het insteken in de achterkant en het daarna doorhaken om de "bodemplaat" af te haken leverde weinig problemen op. Hoe anders was dit bij het insteken in de voorste lus. Hieraan bevestig je een hele losseboog, waarin tijdens de volgende toer nog een veelvoud aan stokjes wordt gehaakt. En dat allemaal aan een enkele draad. Ook bij het haken zelf trok ik een hele grote lus, en dat maakte het resultaat er niet mooier op. Een beetje modelleren op het eind van de toer herstelde dit alles wel redelijk, maar ik was er niet tevreden mee. Dat moest anders kunnen.

Voor de patroonsbeschrijving wil ik nog even opmerken dat deze hele bewerking begonnen is om die lussen te omzeilen. Het ontwerp is van Mara en het blijft van Mara. Ik was echter gebonden aan de plaatsing van de "gaten" voor bevestiging van de lossebogen en de meerderingen, zodat ik toch wat dingen moest veranderen. Ook begon ik de bloemenbogen pas na de 3e toer omdat mijn bakjes er zo goed in passen. Haar model is speelser omdat de bloemblaadjes niet zo recht achter elkaar liggen en ik wil ook nog even de aandacht vestigen op haar "derde toer" die de buitenste twee bloemencirkels, zo mooi maken. Die had ik in mijn eerste model stomweg over het hoofd gezien, maar ze kunnen ook in "mijn" model heel simpel worden toegevoegd. Ook heeft haar model een kleinere middencirkel. 

En dat kleintje? Ja, ik vond dat ik toch nog iets moest doen met die kleine middencirkel, want dat is de exacte maat voor een waxinelichtje. Ach en voor wie er lol in heeft valt er genoeg te experimenteren.

En nu het patroon:

Algemeen:

Aan het begin van elke toer 3 stokjes voor het 1e stokje.

Aan het eind van de toer sluiten met een halve vaste in het derde losse van de beginlossen.

Voor kleurwissels zie de foto. Dit alles vermeld ik niet meer apart in het patroon.

Kleine plateautje:

toer 1. In een magische ring 16 stokjes.

toer 2. in elk stokje 2 stokjes haken. [32]

toer 3. * 2x [3 stokjes op 1 stokje], 2 stokjes overslaan* , tussen de ** herhalen [8x clusters 2x3 stokjes] [48]

toer 4. * 1x [3 stokjes op 1 stokje], 1x [2 stokjes op 1 stokje], 2 stokjes overslaan*, tussen de ** herhalen [12 clusters van 5 stokjes] [60]

toer 5. stokjes op de stokjes met om de drie stokjes een meerdering [dus 2 stokjes op 1 stokje].

En de bloembladen:

toer 6. begin in een ruimte van de overgeslagen stokjes na de 2e toer. * 2x 1 vaste op de overgeslagen stokjes, 4 lossen*, tussen de ** herhalen . [8 lossenbogen]

toer 7. *6 stokjes om de losseboog, 1 vaste op de 2e vaste [of ertussen]* tussen de ** herhalen.

toer 8. begin in een ruimte van de overgeslagen stokjes na de 3e toer. * 2x 1 vaste op de overgeslagen stokjes, 5 lossen*, tussen de ** herhalen . [12 lossenbogen]

toer 9. *7 stokjes om de losseboog, 1 vaste op de 2e vaste [of ertussen]* tussen de ** herhalen.

Grote plateau:
toer 1. In een magische ring 16 stokjes.

toer 2. in elk stokje 2 stokjes haken. [32]

toer 3. *2 stokjes op 1 stokje, 1 stokje op 1 stokje* tussen ** herhalen [48]

toer 4. * 1x [3 stokjes op 1 stokje], 1x [2 stokjes op 1 stokje], 2 stokjes overslaan*, tussen de ** herhalen [12 clusters van 5 stokjes] [60]

toer 5. halve vasten naar het 2e stokje van de cluster, *op de 5 stokjes haken: 3x [2 stokjes op het 2e, 3e en 4e stokje], 2 stokjes overslaan, tussen de ** herhalen [12 clusters van 6 stokjes] [72]

toer 6. halve vasten naar het 2e stokje van de cluster, *op de 6 stokjes haken: 2 stokjes op het 2e, 3e en 5e stokje, 1 stokje op het 4e stokje], 2 stokjes overslaan, tussen de ** herhalen [12 clusters van 7 stokjes [84]

toer 7. halve vasten naar het 2e stokje van de cluster, *op de 7 stokjes haken: 2 stokjes op het 2e, 3e en 6e stokje, 1 stokje op het 4e en 5e stokje], 2 stokjes overslaan, tussen de ** herhalen [12 clusters van 8 stokjes] [96]

toer 8. stokjes op de stokjes en in ieder 7e stokje een meerdering [dus 2 stokjes op 1 stokje] [108]

En de bloembladen:

toer 9. begin in een ruimte van de overgeslagen stokjes na de 3e toer. * 2x 1 vaste op de overgeslagen stokjes, 4 lossen*, tussen de ** herhalen . [12 lossenbogen]

toer 10. *6 stokjes om de losseboog, 1 vaste op de 2e vaste [of ertussen]* tussen de ** herhalen.

toer 11. begin in een ruimte van de overgeslagen stokjes na de 4e toer. * 2x 1 vaste op de overgeslagen stokjes, 5 lossen*, tussen de ** herhalen . [12 lossenbogen]

toer 12. *8 stokjes om de losseboog, 1 vaste op de 2e vaste [of ertussen]* tussen de ** herhalen.

toer 13. begin in een ruimte van de overgeslagen stokjes na de 5e toer. * 2x 1 vaste op de overgeslagen stokjes, 7 lossen*, tussen de ** herhalen . [12 lossenbogen]

toer 14. *10 stokjes om de losseboog, 1 vaste op de 2e vaste [of ertussen]* tussen de ** herhalen.

toer 15. begin in een ruimte van de overgeslagen stokjes na de 6e toer. * 2x 1 vaste op de overgeslagen stokjes, 8 lossen*, tussen de ** herhalen . [12 lossenbogen]

toer 16. *12 stokjes om de losseboog, 1 vaste op de 2e vaste [of ertussen]* tussen de ** herhalen.

Nb. natuurlijk kan je ook een grote maken met een kleine cirkel. Dan vervang je de "dichte" toer 3 van de grote voor de "open" toer 3 van de kleine. Ook neem je de bloemenrand van de kleine over.

Hopelijk klopt dit allemaal, want op een gegeven moment zag ik door de bomen het bos niet meer. Allemaal dezelfde zinnen met een kleine verandering. Klopt het onverhoopt toch niet laat het dan even weten, dan verander ik het.

Vouwen in de trein

 

Ik heb verschillende hobbies gehad, zoals iedereen trouwens, want je moet toch wat kunnen doen, om al je beslommeringen van kinderen opvoeden, huishouden en noem zo maar op, een beetje in de hand te houden. Vooral in de periode eind jaren 80 en beginjaren 90 was bij mij origami favoriet. Echt uit de hand lopen deed het niet, maar de kinderen waren er niet echt blij mee. Ze verkeerden blijkbaar in de veronderstelling dat ze hun moeder kwijt waren aan al die
hobbyuitingen, en in alle eerlijkheid moet ik zeggen dat het lesgeven soms best wel intensief was. Fijn was het wel, want behalve het "eens lekker weg zijn" en "eens andere mensen preken", had ik daardoor ook een zeer schamel eigen zakcentje. Dat gaf me een reuzekick, want ik had er veel moeite mee dat ik geen eigen geld had. Heus ik kon echt alles doen wat ik wilde hoor, maar eigen geld dat is toch anders. Ik vouwde me inderdaad soms wezenloos, en het toppunt is geweest de grote tempel die ik samen met To Dierdorp heb gevouwen. Hierover zal ik het later nog wel eens hebben want ik wil nu mijn verhaal afmaken over het vouwen in de trein. Vooral tijdens de vouw en bouwperiode van de bovengenoemde tempel was ik druk met "dienstreizen”  met de trein. Dat kon ook gemakkelijk want ik was toen in het bezit van een OV jaarkaart, zodat ik heel goedkoop vele origamitentoonstellingen kon bezoeken. Tijdens de lange trajecten was het best fijn om wat om handen te hebben, vandaar dus dat er heel wat bouwsteentjes van die tempel in de trein geproduceerd zijn. Het was schijnbaar ook het NS personeel opgevallen dat ik maar steeds met die papiertjes zat te prutsen. Ik heb ettelijke keren uitgelegd wat ik zat te doen, en het is me een keer gebeurd dat ik, moe van die dag toen eens niet zat te vouwen, de opmerking kreeg van een zeer adremme conducteur. “He moet je niet vouwen vandaag! “.

Geschreven: Oppperdoes,14 september 2005
Dagtekening: december 1991

Hoe haak of brei ik een trui zonder patroon

Patronen uit bladen [of van internet] gebruik ik niet, want ze passen nooit. Brei- en haakbladen en ook het internet gebruik ik alleen om ideetjes op te doen, want ik vind het veel leuker zelf mijn gehele trui of vest samen te stellen naar mijn eigen ideeën. Ik ga eigenlijk maar van één ding uit, tw. het moet een beetje passen. Strak aan is rampzalig, oversized is heerlijk.

Hoe ga ik te werk:

Meestal begint het zo, dat ik in een Zeeman, Wibra, Action of andere goedkope winkel aanloop tegen wol in de meeste aantrekkelijke kleurtjes. Ze moet niet al te dun zijn want dan is het niet leuk meer en naalden 3,5 is voor mij het absolute minimum. Is de wol te dun en wil ik hem toch, dan verwerk ik ze dubbeldraads. Hoeveel wol ik moet kopen, weet ik nooit, dus koop ik uit voorzorg altijd veel te veel. Dat kan me niet schelen, want met wolresten kan ik later nog heel veel leuke dingen doen.

HET PROEFLAPJE EN HET METEN;

Ik duik als ik thuiskom in mijn tassen, zoek een passende haaknaald of breipennen en maak een proeflapje van minstens 20 steken en 20 toeren. Als ik een patroonsteek wil, neem ik die en aan de hand van het lapje kan ik uitrekenen hoeveel steken dat ik nodig heb voor een trui/vest. Ik meet 10 cm. uit, markeer die met spelden en tel het aantal steken dat zich tussen de spelden bevindt. Dat is de basis waarmee alles kan uitrekenen. Is 10 cm te breed, dan neem ik minder en pas het deeltal aan. [zie verderop].

Nu de maten van de trui/vest: Ik neem een lekker zittende [liefst een beetje oversized] trui van mezelf of van degene voor wie ik er een wil maken en spreid die met de mouwen zijwaarts gestrekt plat uit op de tafel of de vloer.

Ik meet van de panden:

1. de hoogte [aan de zijkant] van de onderkant totaan de bovenkant van de mouw

2. de hoogte [aan de zijkant] van de onderkant totaan de oksels.

3. de breedte van de panden.

Ik meet van de mouwen:

1. de lengte [vanuit de oksel naar de pols]

2. de breedte [aan de bovenkant x2!!!, want hij ligt dubbel].

Hierbij merk ik op dat de lengte- en hoogtematen naar wens gemakkelijk veranderd kunnen worden. Bij de breedtematen wordt het oppassen want die zijn nauw verbonden met de maat van de trui.

Daarna ga ik die maten overzetten in het aantal steken. Hierbij even een voorbeeld: bij een pand van 60 cm. en een stekenaantal van 20 op 10 cm. wordt het [60:10=6]x20=120 steken. Dwz. de cm. aantallen delen. Bij een oversized patroon komt het gelukkig niet al te nauw.

HET BREIEN EN HAKEN

[ik spreek verder alleen over breien, maar het kan net zo goed haken zijn]

Als ik het heel simpel wil doen brei ik vier rechthoekige lappen in 2 verschillende maten. Meestal begin ik met de mouwen. Ik krijgt dan een goed inzicht in de stekenverhouding en hoef minder uit te trekken als het helemaal fout gaat.

Mouwen:

Basis is de breedte [stekenaantal] bovenaan de mouw.

Beginnen aan de onderkant:

1. boord breien met de helft van de steken en boven de boord meteen meerderen naar het stekenaantal voor de breedte bovenaan

2. boord breien met de helft van het aantal steken en langzamerhand meerderen.

Beginnen aan de bovenkant:

3. langzamerhand minderen en eindigen met de boord

4. in de laatste toeren terugminderen naar de helft en boord breien.

5. Gewoon een rechte lap maken. Boord of geen boord. Dat is bij mij favoriet vooral met haken.

Panden:

1. Beide panden rechte lap breien met de uitgerekende steken in de gewenste breedte.

2. Achterpand: doorbreien tot de gemeten hoogte boven aan de mouw, daarna de schouderafschuining is als volgt: 10 [13 bij dunnere wol] st. minderen, toer uitbreien, [nog 5x herhalen-dus 3x totaal aan beide zijden]. De resterende steken [dat is het aantal van de hals] afkanten.

3. Voorkant: Wat voor soort hals je wilt hebben bepaalt hoe hoog of laag je aan de hals begint. Bij een vrij hoge hals met boord begin ik 8 cm. onder het punt van de schouderafschuining [dat kan je dus nameten op het al klaar zijnde achterpand]. De helft van de steken in het midden in 1x afkanten. Daarna beide helften apart verder breien. Nog 1x3, 2x3, 3x1 afkanten aan beide zijden van de hals.

Pas op dat tijdens het minderen van de hals, ook de schouderafschuining begint op hetzelfde punt als bij het achterpand. Voor de evt. halsboord ruim steken opnemen [zowel voor als achter] en minstens 6 cm. boordsteek breien en afkanten.

TIP:

Dit is maar één van de manieren om een hals te maken, er zijn er velen. Het is zelfs mogelijk het hele gebeuren van de hals weg te laten en zowel voor als achter recht af te kanten na de schouderafschuining. Dit vind ik niet lekker want dan drukt de trui nogal tegen mijn keel aan.

Ook de schouderafschuining kan achterwege gelaten worden. Ga lekker experimenteren, wees niet bang om fouten te maken of iets te moeten uittrekken. Dat gebeurt mij ook vaak genoeg. Het zal bij de eerste trui ongetwijfeld niet al te gemakkelijk gaan, maar uiteindelijk zal je zien, dat ook van het bovenstaande patroon niets vaststaat. Als je zover bent, dan ga je goed en zal het van lieverlee steeds leuker worden. Suc6!

Haken en breien is van alle tijden

Vanmorgen zag ik tijdens mijn dagelijkse rijtje bloglezen op Bloglovin` via de Haakmaaraan-blog, dat Blancouleur, wie het ook zijn mag, haar gehaakte poncho bijna af had. Hoewel ik de laatste tijd al vele gehaakte poncho`s al netsurfend langs had zien komend, schoot me juist nu ineens mijn eigen poncho te binnen. Ik maakte hem ruim 40 jaar geleden in 1972 en herinnerde me het ding zo goed, omdat toentertijd een foto van mij is gemaakt waarop ik hem aan heb. Jammergenoeg is hij niet in kleur, maar gelukkig is nog duidelijk te zien dat die poncho`s in al die jaren totaal niet zijn veranderd. De kleuren herinner ik me helaas niet meer.

Dat ik toen ook veel handwerkte is ook te zien aan het schattige gehaakte jurkje dat dochter Ingrid, die naast mij staat, aan heeft. Het was geel met witte bloemen, dat was nog wel terug te vinden op een ingescande kleurendia. Toen de kinderen groter werden heb ik mijn Akte K gehaald op de PA in Alkmaar. Daarmee kon ik als "vakleerkracht handwerken" voor de klas. Maar helaas ik had beter moeten weten. Zelfs toen was het in het onderwijs geen vetpot en naast de vakleerkracht gymnastiek, stelden de scholen echt geen tweede aan. Van mijn ideaal om kinderen te leren, "hoe om te gaan met vrije tijd" kwam weinig terecht. Nou ja het was een fijne cursus en ik had er heel veel technieken geleerd.

De tijden veranderden en ik veranderde mee. In de jaren 80 en 90 ben ik heel intensief bezig geweest met origami, maar op de achtergrond ging ik wel door met haken en breien. Ik moest wel, want die lekkere warme dikke gebreide truien, die ik wilde, waren niet te koop. Na een heftige borduuraanval begin 2000 ben ik weer helemaal terug bij het begin. Mede door internet en vooral door facebook, is ook bij mij haken en breien weer helemaal in.

Twitteren

 

Een jaartje geleden kwam mijn moeder, toen 89 jaar oud, met de vraag: "Weet jij wat twitteren precies is"? "Zo`n beetje", was toen mijn antwoord, want ik had me er op dat moment nog niet echt in verdiept. Toen ik doorvroeg wat ze precies bedoelde, gaf ze me echter een definitie van twitteren die ik haar niet kon verbeteren. Ze zei dat het kleine berichtjes waren, die Jan en Alleman op het internet plaatste. Wat ik daar voor haar nog aan toe kon voegen was dat twitteren, een vernederlandsd woord was en vertaald eigenlijk " kwetteren" betekende, en dat zo`n kort berichtje een " tweet" heette. Direct na deze uitleg gaf ze meteen ook haar bondige mening, dat ze het allemaal maar een beetje onzin vond. En ja, dat is best te begrijpen want 89 jaar communicatie via gesproken woord en de persoonlijke benadering is niet eventjes weg te vlakken.

Over twitteren is tussen ons nooit meer gesproken en ik had toentertijd ook niet de minste interesse om het zelf ook eens te gaan uitproberen. Dat veranderde een klein maandje geleden, toen ik eigenlijk pas goed in de gaten kreeg dat het toch wel verdraaid handig is. Het hele twittergebeuren heeft zich reuze snel door ontwikkeld en het is allang niet meer een berichtenstroom van Jan en Alleman, die zonodig iets kwijt moet, maar het twitteren wordt ook door bedrijven en media serieus genomen en is door hen ook volkomen geaccepteerd en geintegreerd in het internetverkeer. Ik begon het interessant te vinden, en maakte dus een account aan. De rest is simpel, ik krijg nu razend snel nieuws binnen en ik kan dingen lezen van mensen en media die mij interesseren. Het grappige is dat Msnnen hiermee vergeleken maar een stoffige bezigheid is, waarbij vooral de laatste tijd de software het meer dan eens liet afweten.
Ik moet nu echt gaan oppassen dat ik er niet aan verslingerd raak, want als je de berichten moet geloven is het behoorlijk verslavend. Een ding weet ik wel zeker, ik wil niet meer zonder internet op vakantie. Hopelijk kan ik zo af en toe bij een hotspot eens een berichtje doorsturen of wat dagboeknotities plaatsen op mijn tweede uitlaatklep, mijn blog, waar ik wat langere verhaaltjes kwijt kan.

Ach mam, je vond het twitteren een beetje onzin, en je zou ook mijn dagboekverhaaltjes via een blog in de vakantie wel niet zo nodig hebben gevonden. "Nodig" is ook inderdaad een groot woord, en ik weet ook dat ansichtkaarten nog steeds overal volop te koop zijn, maar ik vind het gewoon leuk om met mijn tijd mee te gaan en zelfs al leest niemand mijn verhaaltjes, dan heb ik toch altijd de lol gehad met het schrijven ervan.

Geschreven: 27 april 2011
Dagtekening: eind 2010-begin 2011

Wildbreien

13 juli 2013:

Tot nu toe is dit wel het meest gek-dwaas-leukste projekt waaraan ik ooit heb meegewerkt. Natuurlijk kwam dochter Ingrid er weer mee op de proppen en zoals meestal ben ik best bereid mee te doen. Wat is het geval. Na het succes van vorig jaar augustus wil men in Hoorn weer gaan wildbreien. Was het vorig jaar slechts een paar straten, nu wil men vanaf het station totaan de haven minstens alle lantarenpalen en brugleuningen weer gaan versieren met de meest mooie breisels en haaksel die een legertje van werkers nu bezig is te maken. Dat is echter niet het enige, want ook beeldjes en ander straatmeubilair zullen er aan moeten geloven.

Vorig jaar was ik als toeschouwer al laaiend enthousiast, en om nu zelf mee te doen is natuurlijk helemaal te gek. In eerste instantie zou ik een lantarenpaal gaan aankleden en ik zag het al snel helemaal voor me. Een complete "grannypaal"! Het was best nog lastig, want die mooie historische lantarenpalen in de stad hebben allemaal frutsels en uitsteeksel, maar okee het zou wel lukken. Toen ik zo`n 70 hoog was, kwam de mail dat de lantarenpalen al voorzien waren, en ik over moest stappen naar de brugleuning. Dat was even paniek, want ik zag mijn "grannypaal" de mist in gaan, en ik was al zo`n stuk op weg. Gekalmeerd ging ik later maar eens even rekenen en "yesssss" ik had geluk, De breedte van de burgleuning kwam in maat precies overeen met het stuk wat ik al gedaan had, dus was de schade gering.

Het is leuk werk. Met één, twee of zelfs drie draden tegelijk, haken met pen 8 en later breien met pennen 10, is heerlijk werk. En nog beter, alles is goed, als je je maar aan de benodigde breedte houdt.

Mijn grote grannystuk, wat oorspronkelijk voor de lantarenpaal zou zijn, is al ingeleverd en het tweede stuk dat ik al in stukken had liggen is nu af. Daarna ben ik overgestap op breien. Het was even lastig om het juiste aantal steken voor de benodigde breedte uit te rekenen, maar nu ik die gevonden heb is het een kwestie van blik op oneindig en alsmaar rechtdoorbreien. Heerlijk toch!

24 augustus 2013:

Dit was echt leuk vanmorgen. Om 11 uur gingen dochters Suzanne en Ingrid en ik Hoorn in om ons wildbreiwerk, wat we de afgelopen weken zo bloedig hadden zitten breien te gaan zoeken.

Waar zouden ze het geplaatst hebben, en hadden ze het überhaupt wel geplaatst? Spannend was het in ieder geval wel. Maar voordat we de bruggen opzochten, moesten we natuurlijk eerst even een bezoek brengen aan het klapstuk van de tentoonstelling op de Rode Steen, waar J.P. Coen voor de gelegenheid helemaal was aangekleed. 

Een foto maken ging niet best, want de zon stond precies verkeerd, maar zelfs op zijn rug was hij al de moeite waard. Al die pompoenen op zijn hoofd, geweldig!. Toen verder op zoek naar bruggen. In de haven waren er natuurlijk genoeg, maar welke zou het zijn en nog belangrijker, waar zou het zijn. Te stom voor woorden, maar via de GPS [en dat in je eigen stad] vonden we de Veermanskade en daarbij de sliert van Ingrid op de onderste leuning van de Hoge brug tussen de Veermanskade en de Oude Doelenkade.

Verder lopend ontdekten we het ontzettende grote zeil van de "Jacoba", een geheel gebreide Hoofdtoren en zelfs de Scheepsjongens van Bontekoe waren in een lekkere warme wolletje gestoken.

Ik begon me al een beetje zorgen te maken, want ik zag mijn sliert niet en ik kon ook geen plek bedenken waar hij dan wel kon zijn. Lopende op het Houten Hoofd, tussen de "witte wieven" van Helma en achter de Hoofdtoren zag ik de lange brug die het Oostereiland, waar de vormalige Krententuin [gevangenis] was, met de stad verbond. Oei, dat was dus die lange brug waar Helma het over had. Wist ik veel, ik was daar nog nooit geweest. We liepen snel richting Oostereiland en als Suzanne op die brug niets had gezegd, was ik er nog straal voorbij gelopen. 

Wat een verschil of je zo`n sliert thuis op de grond hebt liggen of dat het op de brugleuning bevestigd is. Gelukkig vond ik mijn kleine grannystuk, wat niet meer nodig was voor de lantarenpaal, wel zelf. Het is echt een geinige ervaring om je breiwerk terug te vinden aan een brugleuning in Hoorn.

Trouwens de hele omgeving was nieuw voor mij, want ik dat grote gevangeniscomplex nog nooit gezien, behalve uit de verte. Prachtig is het allemaal gerenoveerd, het museum van de 20e eeuw, de cinema, een hotel en woningen, allemaal in een verbouwd gevangeniscomplex. Super!

We hadden geen beste dag uitgekozen om te gaan kijken, want hoewel er op het weer zeker niets aan te merken was, gooiden de Westfriese Waterweken en de gewone weekmarkt aardig wat roet in het eten. De kleurig aangeklede lantarenpalen zaten helaas nogal vaak verstopt achter de meest uiteenlopende marktkramen. We besloten het tweede superstuk van de actie, tw. het beeld "De Waterdrager", dat voor de gelegenheid helemaal in roze granny squares was gehuld maar vanuit de auto te bewonderen en de rest te bewaren voor een volgend bezoek. Als alles goed gaat en de mensen hun handen een beetje thuis kunnen houden, zou alles tot 8 september netjes blijven hangen. Er blijft voor mij dus nog tijd zat over om nog een keertje te gaan kijken.

[ps. ik heb me wild zitten ergeren aan de lay-out. Niets gebeurt zoals ik het wil. De letters worden niet even groot, de spaties leven een eigen leven en de foto`s gaan staan waar ik niet wil. Helaas, ik hou er maar even mee op, want ik ben al anderhalf uur bezig en heb er nog steeds geen grip op :-( ]

30 augustus 2013:

Vanmorgen, samen met dochter Ingrid, het tweede stuk van de wildbrei-route door Hoorn gelopen. Hadden we alles in de haven vorige week bekeken, nu was de binnenstad aan de beurt.  Gelukkig is er, ondanks alle laffe en zinloze vernielingen en zelfs diefstal, nog heel veel moois over om te bekijken. Natuurlijk waren we weer op het verkeerde tijdstip op de Rode Steen, zodat ik J.P. Coen`s gigantisch mooie schild/draak weer in puur tegenlicht moest fotograferen. Een voorspelbare donkere foto was het resultaat. Doch door een stief kwartiertje photoshoppen was de lucht verdwenen, maar de kleuren weer helemaal toppie!

Verder was blij dat de "Blokker vrouwtjes" ook weer op hun plek stonden. Aangekleed en wel natuurlijk. Ik vond hun outfit mooier dan vorig jaar maar dat zal wel alles te maken hebben met het feit dat ze in een bijzonder kleurig haakwerk waren gehuld. Verder toonden de meeste lantarenpalen een bont geheel van prachtig handwerken. Jammergenoeg vaak verstopt achter auto`s, fietsen, tenten, verfblikken en noem maar op. Jammer maar ja het hoort er allemaal bij. Wat een uren werk moeten daar in zitten en zo mooi!

Wat geen pen te beschrijven is de diefstal van het molenschilderij. Wie doet nou zoiets! Nog even en je kan helemaal niets meer organiseren in de buitenlucht. Mij is vanaf mijn geboorte geleerd van een andermans spullen af te blijven. Onbegrijpelijk en dieptriest.

Aan het begin en eind van onze wandeling stond nog een topper. Tw. de waterdrager met bovenop die komische ooievaar die zo vrolijk de wereld inkijkt. Ik moet iedere keer lachen als ik hem zie en moet me tegenover hem verontschuldigen dat ik hem in mijn vorige aantekening uitschold voor een gans. Sorry hoor, ik zat er even naast. Een heerlijke plek is het daar om even te relaxen met het geruis van het water op de achtergrond. Ik verbaasde me erover dat de wol van de muts van de man die dikke stroom water nog steeds kon weerstaan. Groen uitgeslagen is hij al wel, maar gelukkig is de rest van het werk nog steeds helemaal roze.

Geweldig is het allemaal en ik ben er best trots op dat ik, ook al is het maar een heel klein stukje breiwerk, heb mogen bijdragen aan dit mooie Hoornse kunstevenement.

Vrijdag de 13e

 Ik had al tegen dochter Suzanne gezegd, ik ga door tot het gaatje. Nou dat gaatje komt nu dus denk ik aardig dichtbij. Het wordt nu toch echt een sport om het met mijn laptop van 6,5 jaar oud en Windows Vista het zo lang mogelijk uit te houden.

Niet bewust van komende problemen kwam ik thuis, zette de laptop aan en ging boodschappen opruimen. Dat opstarten lang kan duren was ik al aan gewend. Na 10 minuten constateer ik een zwart scherm met een witte pijl. [de muis]. Na nog eens 5 minuten; geen verandering. O jee, het einde??

2e poging: Startknop ingedruk en herstart.
Na 5 minuten verschijnt er een noodscherm waarin staat dat ik de beveilingsinstellingen moet aanpassen en dat ik internet wel kan vergeten. Dus heb ik de beveiligingsinstellingen omgezet naar een extern programma wat ikzelf beheer en de internetknop zijn nek omgedraaid.

3e poging: Er verschijnt een gedeelte van mijn bureaubladinstellingen. Kan wel vanalles doen maar internet werkt uiteraard niet. Bij het aanzetten van de internetverbinding gaat hij mijn wifi niet zoeken. Dus weer een herstart.

4e poging: Gewoon opgestart. Niets aan de hand, alles is weer normaal. Hahahaha schiet mij maar lek, snap er niets van. Maar ja een ding ging dus niet door. Lekker even rustig broodje eten, onder het genot van een filmpje. 

Geschreven en gepost op facebook: 13 december 2013.

Groepsgrannies

Je kunt het geloven of niet, maar mijn hele creatieve leven is begonnen door mijn schoonmoeder. Duitse van geboorte herinner ik me haar het beste met een breiwerkje in haar handen. In haar zo typerende houding, haar handen bijeen, ging zij met die kleine rondbreipennen, als een speer. Ze breide uiteraard op de duitse manier. Geen pennen onder je arm, maar alles in je handen en de met de toevoerdraad via de linkerhand. Toch werkte haar doorlopende gebrei aanstekelijk. Mijn creatieve bijdrage had tot dan bestaan uit de handwerklessen op de middelbare school en hoewel ik die best leuk vond, benutten we die uren vooral voor het inhalen van niet gemaakt huiswerk. Thuis zittend met een baby, abonneerde me op de Ariadne en toen ging ik los. De kinderen liepen soms wel met gemengde gevoelens rond in mijn creaties, maar tot als ik nu de foto`s terugzie, was het best allemaal wel schattig.

Hoe vreemd kan het ook in de creawereld lopen? Toen de kinderen groter werden ging het over. Het hele breien en haken was uit, en ook ik schakelde over van garens naar papier. Een kleine 20 jaar liep ik mee in de origamiwereld. Toch bleef het breien en haken onder de oppervlakte doorschemeren. Koukleum die ik ben, bleef ik [liefst dubbeldraads] truien breien voor mezelf. Ik trok me niet veel aan van trends, maar nu het allemaal weer "in" is ben ik toch wel in mijn nopjes. Je kan tenminste weer leuk materiaal kopen. Ook internet doet er een schepje bovenop. Binnen de kortste keren zit je een creatie te maken dat is ontworpen door iemand van de andere kant van de wereld.

Toen dochter Ingrid me tipte over het groepsgranny project was ik verkocht. Ik had er al eens iets over gelezen op een engelse site, maar nu het zo dichtbij kwam heb ik me meteen aangesloten. Het is gigantisch leuk, iedere week een nieuwe granny. Granny`s maken deed ik al in de jaren `70, maar nu, langzamerhand een deken maken, vind ik geweldig. Het is iedere week weer spannend welke mooie granny er wordt voorgeschoteld. Totnutoe zijn er acht. Het was even zoeken naar de kleuren, maar ook daar ben ik intussen ook wel uit. Het liefst zou ik meteen de hele boel aan elkaar willen naaien, maar slim lijkt me dat niet. Geduld is een schone zaak. Netjes iedere week met veel plezier de aangeboden granny haken is het recept, om dan na een jaartje de hele boel mooi tot een deken te combineren.

Geschreven: 7 april 2013
Dagtekening: maart 2013

Loc. 30 - Hoorn