Ik ga ze nog missen

Ik heb in mijn twitterprogramma een kolom aangemaakt onder de hashtag #breien. Behalve de vervelende opmerkingen, waarin men ergens "een eind aan gaat breien" of over voetballers die "te lang en nutteloos aan het breien zijn" vind ik er de meest originele opmerkingen, tips en links over breien. Tussen al die tweets vond ik de oproep met de leus "Help een kitten met een knitten". Deze kwam van een site die verrassend dichtbij was, tw. de Dierenbescherming Noorholland Noord uit Alkmaar.

Voor degene die wil weten hoe de actie precies in elkaar zit verwijs ik naar www.knitten.nl, en toen ik er wat van gelezen had was ik eigenlijk al meteen verkocht. Het verrassend eenvoudige maar lieve patroontje wat is bijgevoegd, gooide daar nog een schepje bovenop.

Met behulp van mijn aardig gegroeide Wibrawol voorraad in de kast begon ik al snel en de knitten vermenigvuldigden zicht met een snelheid konijnen waardig. Binnen een week heb ik er al zeven en begon ik mij af te vragen hoelang ik kon doorgaan. Een mailtje naar de dierenbescherming maakte me wijzer en nu ik weet dat ik tot september kan doorbreien, zie ik er nog wel een stelletje bijkomen. Ik vind ze geweldig, waarbij ik graag vermeld dat ik ze geen oogjes heb gegeven, omdat ik dat persoonlijk een aantasting vind van de eenvoud van het model.

Morgen gaan de eerste zeven vast naar Alkmaar. Ik heb er lol in om die persoonlijk te gaan brengen, maar weet nu al dat ik dat hele rijtje op de tochtrol in de vensterbank zal gaan missen. Daar is natuurlijk een simpele oplossing voor. Zorgen dat het rijtje snel weer terugkomt. Hihihi!

11 juni 2012

Vanmorgen heb ik samen met Karel de katjes weggebracht. Ze werden met met open armen ontvangen. Het was even zoeken naar het pandje van de dierenbescherming, want het stond behoorlijk verborgen tussen de grote meubel- en elektronika giganten op de Noorderkade in Alkmaar. Grappig was het wel, want ik was er al vele malen geweest, maar dan aan de overkant, waar de Mediamarkt is gevestigd. De vensterbank is nu weer leeg, maar hopelijk niet voor lang, want het volgende katje staat al weer op de pennen.

Geschreven: 10 juni 2012

Dagtekening: 10 juni 2012

Vriendschapsbandjes

Toen ik 20 april in Amsterdam bij mijn kleindochter de kamer binnenkwam, was ik aangenaam verrast haar heerlijk bezig te zien met het knopen van vriendschapsbandjes. Ze zat samen met een vriendinnetje heel fotogeniek op de bank met een kussen tussen hen in, waaraan ze allebei met een veiligheidsspeld een bandje hadden bevestigd. Dat was geweldig leuk en uiteraard heb ik heel goed gekeken hoe het precies in zijn werk ging. Al heel snel ging mijn herinnering naar de macrame lessen die ik in het verre verleden eens heb gegeven en waarmee ik als het ware, mijn hele "lesgeef periode" was begonnen. Ook de vriendschapsbandjes waren me niet geheel onbekend en ik probeerde de handelingen zo goed en zo kwaad als het ging zonder aantekeningen te onthouden. Thuisgekomen heb ik eerst geprobeerd na te doen wat Sam deed en na wat gegoogled te hebben bleken er bleken talloze filmpjes op You Tube te staan, die je de mooiste patronen voorschotelden.

Een paar dagen later bracht ik de techniek onder de aandacht van dochter Suzanne, en toen die het gezien had, sloeg de vlam in de pan. Ook zij begon te knopen en binnen de kortste keren kon ze het nog veel beter en netter dan ik. Ik maakte er vooral in het begin een zoodje van, totdat ik eindelijk ontdekte dat er een duidelijk verschil is tussen de voor- en achterkant. Toch laat het me zeker niet los.

Op het net vond ik uiteindelijk een site met ruim duizend patronen. Je kan ze zoeken op breedte, en tot mijn stomme verbazing stonden er patronen tussen met een breedte van 60 draden en meer. Om wat inzicht te krijgen heb ik er een paar honderd gedownload, die ik zo af en toe eens doorkijk. Dit is veel handiger dan een uitleg op You Tube, want om via een filmpje een patroon uit te werken zag ik echt niet zitten. Het is ongelofelijk, leuk allemaal en ik ga mezelf binnenkort toch eens uitdagen om zo`n bandje te maken met minstens een draad of 40 in de breedte.

Jammer is echter dat er nergens in al die berichten wordt gesproken over het goed afwerken van die armbandjes. Toch is het eigenlijk wel logisch, want van oorsprong is het zo dat je ze niet voor jezelf maakt, maar de gemaakte bandjes weggeeft aan iemand die je aardig vind. Je knoopt het dan met een gewone knoop ter plekke om die persoons arm. Maar, eigenwijs als ik ben, wil ik toch graag een nette afwerking zonder die dikke bobbel van de knoop. Voorlopig blijft dat dus nog even een wens, want de goede oplossing daarvoor heb ik nog niet gevonden.

Hyperbolen en koraalkunst

14 maart 2012

Toen ik gisterenavond wist dat ik vandaag op visite zou gaan bij een kennis van mijn man en daar dus als het spreekwoordelijke derde wiel aan de wagen bij gesprekken zou zitten, zocht ik een handwerkje wat ik mee kon nemen en niet teveel ruimte in beslag zou nemen. Ineens dacht ik aan de geweldig leuke bolletjes die ik tijdens mijn speurtochten in de ravelry files was tegengekomen. Ze hadden de meest enge wetenschappelijke namen als "non euclidean geometry" en "hyperbolic crochet", maar de eenvoudige "bath puff" zag er precies hetzelfde uit. Vertalen hielp niet veel om erachter te komen wat het was, maar één ding wist ik wel. Het is geometrisch haken, dus dat moest ik uitproberen.

Ze zijn supergemakkelijk te maken, Het enige waar je even op moet letten is, dat de haaknaald een beetje past bij de dikte van de wol. Verder kan alles. Een patroon is er eigenlijk niet. Je begint met een magische ring waarin je een aantal vasten gaat haken. [Ook kan je beginnen met een ketting van 2 lossen, waarna je de vasten in de eerste vaste gaat haken] Ik begon met 6 en ging daarna spiraalsgewijs verder met aldoor 2 vasten in 1 onderliggende vaste te haken. Dit patroon vond ik in een tutorial van Melisa Sriwulandari op Ravelry, maar er zijn er nog veel meer. Je kan doorgaan totdat je het zat bent of totdat de wol op is. Maakt allemaal niet uit. Het lukt altijd en is altijd mooi. Een heerlijk klusje tussendoor, het lukt altijd en de meest onaantrekkelijke wolresten zullen supercreaties opleveren.

Op de foto mijn bolletje toen ik net begonnen was en een paar uur later. Het is nog niet groot maar het aantal vasten meerdert snel. Ben benieuwd hoe het gaat worden. Nee hoor, ik ben het zeker nog niet zat en mijn wol is nog niet op, dus ik ga nog even lekker door.  

15 maart 2012:

De zwarte is "klaar". Ik ben er niet echt tevreden over, maar ach het is de eerste. Mischien ga ik nog wel even door, maar dan overdag, want ik kon `s avonds met de zwarte gedeeltes van de wol niet meer zien wat ik deed. Ben vanmiddag begonnen aan een andere en die heeft echt de "wauw-factor". Ik ben met 12 vasten in een ring begonnen, heb daarna een toer met 5 stokjes in elke vaste [60 stokjes] en vervolgens 3 toeren met steeds 3 stokjes in elk onderliggend stokje gehaakt. Dan kom ik uit op 1750 steken in de laatste stokjestoer. Hij krinkelt als een gek en ziet eruit als een enorme bol. Het lijken net hersenen in die lichtroze kleur. Ik heb zowat een complete 100 grams bol opgehaakt en zou er eigenlijk nog een vastenrand in een afstekende kleur langs moeten haken, om hem echt mooi te maken. Dat is leuk bedacht, maar dan moet ik op zijn minst nogmaals iets gaan meerderen om het model niet te verminken. Mijn hemel, dat wordt dan minimaal 3440 vasten in de laatste rand. Oefffffffffffffffff

17 maart 2012:

Dit is leuk, ik kan er niet mee stoppen. Die bolletjes zijn volkomen nutteloos, maar oh zo mooi en leuk om te haken  Dit is de volgende. Ik ben met 6 vasten in een ring begonnen, in de volgende toer 5 stokjes op 1 v, en daarna nog 2 toeren stokjes, waarin ik 3 stokjes in 1 stokje van de onderliggende toer haakte. De laatste en groene toer is 2 vaste op 1 onderliggend stokje. Eitje!

21 maart 2012:

Met deze bol heb ik mijn oude beige Zeemanwol opgehaakt. Ik had nog een bol van 50 gr. [+ een klein bolletje] liggen, dat over was van één van mijn truien. Je zou het niet zeggen, maar dat zit allemaal in deze zwarte bol. Hij lijkt op de foto mooier dan hij is, want in werkelijkheid zie je niets van dat beige. Ik heb hem net zo gehaakt als die "hersenen", met aanvullend een zwarte vastenrand. Ik was begonnen met de vastenrand door 2 vasten op 1 stokje te haken, maar dat ging zo langzaam, dat ik het gedeelte wat ik had, weer heb uitgetrokken. Met heel gewoon 1 v. op 1 st. heb ik de vastenrand afgehaakt en dat ging prima. De zwart/witte kleine bol hangt hier nog steeds. Die moet nog af. Wanneer? de tijd zal het leren.  

22 maart 2012

Vanavond heb ik mijn eerste [zwart/witte] bolletje maar eens fatsoenlijk afgemaakt. Hij is wat kleiner maar toch wel mooi. Ik zie dat ik in de hele verzameling bollen reuze kleurig bezig ben geweest. Verdikkie ik had toch een beetje op moeten letten; want hoewel ik in mijn kleurkeuze natuurlijk afhankelijk was van mijn wolvoorraad en ik geen truien in bonte kleuren heb gebreid, had een beetje meer kleur in de serie niet misstaan. Eigenlijk wilde ik hiermee mijn bollenwerk afsluiten, maar nu ik dit zo zie, maak ik er in de toekomst misschien nog wel eens iets vrolijks bij.  

29 januari 2017

Eergisteren werd ik door zoon Rob getipt over een project van Greenpeace, om een koraalkunstwerk te haken. Dit kwam uit de fbgroep Greenpeace Craftivists en omdat ik best wel weer eens toe was aan een uitdaging kwam ik door een gesprek en medehaakster, dochter Ingrid op het idee mijn oude hyperbolen maar weer eens van stal te halen, om ze als koralen weer een nieuw leven in te blazen.

Het maken van die dingen is heerlijk. Lekker probleemloos haken, nauwelijks tellen en gewoon doorgaan. 6 vasten in een ring, 5 stokjes in de vasten, 2 toeren 3 stokjes in de stokjes en uiteindelijk een toertje vasten eromheen. Het hele patroon bestaat dus maar uit één zinnetje. Simpel, maar pas wel op, de toeren zijn lang. Het begint met 6 steken en gaat razendsnel naar meer. De laatste toer bestaat uit [al ik goed gerekend heb] 560 steken. Door het snelle meerderen ontstaan die kronkels.

Ineens kreeg ik een ingeving. Ik had nog drie bolletjes rare bobbelwol liggen, die ik eens gekregen had. Die bleken helemaal tiptop te zijn, want niet alleen hadden ze een echte "koraal"kleur, ook was de draad ongelofelijk ongelijk in dikte. Iets wat je met berenhaken eigelijk niet wilt, was hier juist bijzonder geschikt. Nadat ik wat fotootjes had gemaakt van een paar bolletjes zag ik ook wat de kleuren dedeen. Het maken van een effen binnenkant met een laatste [vasten]toer in een afstekende kleur doet het goed. Verder viel me op dat een donkere binnenkant met een lichte rand mooier is dan andersom. Zo ga ik in ieder geval door tot die mooie maar akelige bobbelwol op is.

Voor wie meer wil lezen over mijn vorige hyperbool avontuur: label "haakpatroon-hyperbolen [zie rechts van dit stukje]
Voor wie meer wil lezen over het kunstproject: fb groep Greenpeace Cravtivists
https://www.facebook.com/groups/craftivists/?fref=nf

Update op 31 januari 2017:

Ik heb 10 bollen klaar en de bobbelwol, die ineens niet meer akelig is, is bijna op.  Ik ben meer dan tevreden met het resultaat en kan er eigenlijk nog steeds niet over uit dat ik juist nu in aanraking kwam met dit project. Het haken was geweldig leuk en bij de laatste drie ben ik aardig in de weer geweest met de laatste toer. De gladde vastenrand maakte plaats voor: 1 vaste in een steek, 2 lossen, 1 vaste in de volgende steek, en bij een andere heb ik de 2 lossen zelfs vervangen door 3 lossen. Dit maakte de rand van de bol wat ongelijker en bobbeliger, waardoor het meer op een koraal ging lijken en ze achteraf gezien ook nog mooier werden. 

"Zo zie je maar weer", dacht ik later, "nooit wanhopen, voor elke wol komt tzt wel een bestemming". In dit geval was het net op tijd, want ik had het al in een zak gestopt, om de bolletjes te dumpen bij de Kringloop. Helaas vraag dat "tzt" het nodige geduld en of ik dat altijd heb, dat is toch echt een ander verhaal. 

  

De haakcelestine

Al een paar jaar heb ik een heel opvallend brei/haakpatroon in mijn digitale verzameling
zitten, die me veel doet denken aan mijn origami periode.

In die tijd maakte ik met de "module"-
vouwtechniek de meeste opzienbarende geografische bollen. Het was voor mij de meest aantrekkelijke vorm van origami die ik kende, dus toen ik deze 12-puntige Celestine bol op het net vond, was het zonneklaar, dat ik daar nog een keertje aan zou beginnen. Jammergenoeg stond er geen naam bij vande ontwerper. 

Ik was begonnen aan een breiversie, maar dat werd niet, dus heb ik hem uiteindelijk maar weer uitgetrokken. Niet alleen omdat de gehaakte mooier wordt, maar ook het ontwerp met die rode punten stond me niet aan. Ik ga hem zeker nog een keertje maken, maar dan met betere wol en mooiere kleuren.

Na dit droevige nieuws terug naar mijn superbol. Ik zit nu, verdorie om half drie, al niets te doen. Het is te donker om de zwarte randen erin te zetten. Op de gok doorgaan en hopen dat ik in het goede gat gestoken heb, is geen optie meer voor mij, want ik heb de laatste dagen al genoeg uitgetrokken. Ik vind het werk hier wel mooi geparkeerd en moest er even een foto van nemen. Het gaat prima, hoewel het een enorm gepriegel is op de punten. Nou ja, nog zeseneenhalf, dat moet lukken!

Oef wat een bevalling! Je wilt niet weten hoe ik de laatste punt moest haken, maar uiteindelijk is het met zweten en luisteren naar een audioboek als afleiding gelukt. Wel heb ik er wat zere spieren en vingers aan overgehouden. Die heb ik er echter wel voor over. Hij is te gek!

Hieronder schrijf ik mijn nederlandse bewerking van deze bol.

HAAKCELESTINE

Benodigdheden: 1 haaknaald, passend bij de wol of katoen. Het aantal wol of katoen is ook
afhankelijk van de dikte. De bol kan effen of in verschillende kleuren gemaakt worden, daar ga ik verder niet op in.
Vooraf een paar tips:
1. Dit is een amerikaans/engels free pattern van Berroco. In eerste instantie dacht ik het patroon alleen maar te vertalen, maar toen ik aan het werk ging werd het meer een eigen opzet van hun patroon.
2. Nummer de eerste zes punten. Dan weet je altijd waar je begonnen bent.
3. Mijn houvast was dat er in het hoeken altijd drie vijfhoeken bij elkaar komen. Verder is de bol opgebouwd uit één middenvijfhoek, waaromheen vijf punten zitten.
4. Markeer de 7 steken series in de eerste toer zorgvuldig. Het scheelt een hoop getel en gezoek bij het aan elkaar haken.

Beschrijving:

Punt 1:
Maak een ketting van 35 lossen en sluit de ring. Pas op dat het niet gedraaid zit.
1]-1 losse, 35 vasten op op de lossen.
2]-1 losse, 35 v. op 35 v.
3]-1 losse, 35 v. op 35 v.
4]-1 losse, *2samengehaakte v., 3 v. op 3 v., 2 samengehaakte v.* [tussen de ** 5x haken=25
vasten]
5]-1 losse, 25 v. op 25 v.
6]-1 losse, 25 v. op 25 v.
7]-1 losse, 25 v. op 25 v..
8]-1 losse, *2samengehaakte v., 1 v. op 1 v., 2 samengehaakte v.* [tussen de ** 5x haken=15
vasten]
9]-1 losse, 15 v. op 15 v.
10]-1 losse, 15 v. op 15 v. 
11]-1 losse, 15 v. op 15 v.
12]-1 losse, 2samengehaakte v., hele toer=8 vasten.
13]-1 losse, 2samengehaakte v., hele toer=4 vasten.

Draad afbreken en door de laatste vier steken halen, aantrekken en draad wegstoppen.

Punt 2:
Maak een ketting van 28 lossen en voeg 7 lossen van de onderrand van de eerste punt toe en sluit
de ring. Verder de punt afhaken als beschreven bij punt 1.

Punt 3: Maak een ketting van 21 lossen en neem 7 opzetlossen van punt 1 en 7 opzetlossen van punt 2 [aansluitend] op. Sluit de ring. Verder de punt afhaken als beschreven bij punt 1.

Punt 4 en 5: Hetzelfde als bij punt 2. Sluit steeds 2 punten aan.

Punt 6: Maak een ketting van 14 lossen en neem 7 lossen van punt 5, 7 vasten van punt 1 en 7 vasten van punt 2 op. Verder afhaken als punt 1.

Nu is er een halve bol. Bouw de bol zo verder op en hou in gedachte dat er steeds vijf punten om de één punt aansluiten.

Gemaakt: februari 2012
Patroonbewerking: 1 oktober 2012
Bewerkt: Willy Haarsma

Spiral ornament

 Jeetje dat was een klus. Die bolletjes hingen we me al tijden vanaf een foto toe te lachen. Ze lachten zo treiterig, en ik zag ze denken, "Jou gaan we eens even een lastig uurtje bezorgen, want we zijn mooi en bijna ondoenlijk om te maken". Het is een ontwerp van Josephine Woo, ergens uit de USA en natuurlijk weer een haakkwerkje dat je van een redelijk werkbaar aantal steken moet minderen naar een stuk of drie. Dat is zweten op het eind. Je vingers zijn te dik, de haaknaald eveneens, en je moet zuks gaan vullen voordat het werk klaar is want anders is er geen gat meer over, waardoor je de boel naar binnen kan duwen. Dat vullen zelf is tot daar aan toe, maar ga maar eens haken aan een werkje dat nauwelijks steken genoeg heeft om mee te haken en ongrijpbaar is omdat het te zwaar en te rond is om beet te pakken.

Toch won het "willen maken" het boven de verwachte problemen en ben de strijd aangegaan. Het resultaat is veel kleiner dan ik verwachtte, maar ik vind hem geweldig. Zo mooi zelfs, dat ik, als ik eens een heleboel moed heb verzameld, wel eens een tweede zal maken. Want zeg nou zelf, "Alleen is ook maar alleen" en het staat nogal kaal zo in z`n eentje voor het raam. 

Geschreven: 27 februari 2012

Dagtekening: 27 februari 2012

Tasversieren

Feit 1: Ik heb verscheidene jute boodschappentassen liggen, die ik tijdens vakanties in de UK had meegenomen, omdat deze hier in Nederland toen nog niet te koop waren. Vooral die van Tesco, met de lieveheersbeestjes was een toppertje. Helaas is het binnenplastic van die tas helemaal kapot gegaan en ook de onderkant is verdwenen. Nu hangt hij als een slappe vormloze buidel aan zijn stevige hengsels en is het mooie er wel vanaf. Alleen de lieveheersbeestjes zijn nog zo goed als nieuw.

Feit 2: Er lagen 12 gehaakte grannies te wachten op een bestemming. Ik had ze gehaakt om er een kussenovertrek van te maken, maar het aantal afhechtingen door de vele kleuren was zo groot, dat ik het na 12 van die vierkanten liet afweten en ik naarstig op zoek was naar een bestemming, waarvoor ik niet nog meer grannies hoefde te maken.

Feit 3: Tijdens mijn oeverloze zoektocht naar mooie freebies op het net zit ik vaak te smullen van de mooie patronen van gehaakte tassen. Helaas moeten die om een mooie stevige tas te krijgen gevoerd worden, wat inhoudt dat ik mijn meest gehate werk moet doen tw. achter een naaimachine kruipen.

1+2+3=Het idee!

Ik zat met 6 van de grannies, wat vormen te maken, en ineens kreeg ik een idee. De afmetingen van 2 rijen van 3 vierkanten had ongeveer de vorm van de intussen ook in Nederland verschenen jute boodschappentassen, die ongeveer half zo hoog waren als mijn engelse Tesco tas. Als ik die nu eens ging omkleden, dan had ik een mooie brei/haaktas die ik niet hoefde te voeren, want als die jute tassen nieuw zijn, zijn ze stevig genoeg. Ook hoefde ik me niet druk te maken over hengsels, want met die tassen kon je bijna bakstenen vervoeren.

Toen ik het idee aan mijn dochter vertelde was die eigenlijk ook wel enthousiast. Grappig genoeg zijn we beide begonnen met een tas te bewerken, zonder dat we overlegd hadden hoe we het precies zouden doen. Het resultaat was dat Ingrid vijf aparte vierkanten heeft gemaakt en de brede hoeken heeft vrijgelaten.

Ik daarentegen heb een complete buitentas gemaakt en die er later omheen getrokken.

Beide technieken zijn prima, zij het, dat we geen van tweeën ontkwamen aan een paar pijnlijke prikken in onze handen, omdat de jute best wel stug is om een bekleding op vast te naaien. Dat was echter de enige valse noot van het werk.

Een patroon is moeilijk te geven. Meet de tas op. Ga uit van een voor- en achterkant. De twee zijkanten en een bodem, kan je evt. uit één lange strip maken. Maak het haakwerk op maat, wees niet bang dat het te klein is want met haken kan je er zo nog een toer aan vast haken, aan alle kanten. Gebruik je creativiteit en fantasie, maar vooral: Have Fun!

Ps. Helaas, hoe leuk het werk ook was en hoe mooi het resultaat ook is, de Tesco tas hangt nog steeds als een slappe buidel aan de deurknop! ;-(

Na het verhaaltje nu het patroon. Dit is een beetje moeilijk, want er is eigenlijk geen patroon. 

Benodigdheden: 1 haaknaald, passend bij de wol of katoen in verschillende kleuren. Het aantal wol of katoen is ook afhankelijk van de dikte en natuurlijk een jute boodschappentas [of tas naar keuze].

Meet de tas op. Ga uit van een voor- en achterkant. De twee zijkanten en de bodem, kan je evt. van één lange strip maken. Maak het haakwerk op maat. Mijn tas is echter ruimer gemeten als die van Ingrid, want hij moest er in zijn geheel iets overheen passen. Die van Ingrid is knapper gemaakt want haar vakken moesten veel nauwkeuriger op de tas passen. maar wees niet bang dat de vlakken te klein uitvallen, want met haken kan er altijd wel een toer bij. Aan alle kanten. Ik heb de tas alleen aan de bovenkant op de binnentas genaaid, de rest bleef wel zitten. Ingrid daarentegen had meer werk. Zij heeft alle vlakken apart rondom vastgezet.
Patronen van granny squares zijn er genoeg. Het net stikt ervan. Ook ik heb me
gewaagd aan het ontwerpen van een vierkant. Hiervoor verwijs ik
naar Avalon`s granny, die hier ook op de site te vinden is.

Gemaakt: januari 2012
Patroon: 30 september 2012
Idee en ontwerp: Willy Haarsma

Kerstkaarten

Nu het zo tegen december begint te lopen steekt de kerstkaartenkoorts weer zijn kop op. Tenminste zo was het bijna alle jaren. Helaas heb ik er momenteel een heel dubbel gevoel over. Aan de ene kant is het een aardige geste om je familie en vrienden te laten weten dat je ze nog goed gezind bent en ze het beste wenst met kerst en het nieuwe jaar, maar aan de andere kant vind ik het "Eén als lemmingen heen en weer sturen van beste wensen" worden, waarbij volgens mij het woord automatisme ook niet misstaat. Een uitzondering op deze negatieve uitlatingen wil ik toch wel maken. Dat zijn de schitterende zelfgemaakte kaarten die ik de afgelopen jaren heb mogen ontvangen, die waren met één woord fantastisch. Het idee dat iemand zoveel werk steekt in een kaart voor jou, maakt me verlegen. Gek eigenlijk want ik heb het zelf ook jaren gedaan.

Ondanks bovenstaande loop ik me al dagen suf te piekeren wat ik dit jaar weer eens zal doen en de steeds terugkerende slapeloze nachten doen daar nog een schepje boven op. Ook de ervaringen van de afgelopen maanden werken niet echt mee in het creëren van een feel good situatie die de media en commercie je voor december voorspiegelen. Toch maar weer kaarten sturen. Ik kom er niet uit.

Diep in mijn hart vind ik dat ik stom ben geweest. Twintig jaar lang doe je je best. Je knutselt de mooiste kaarten in elkaar en voor je het weet ben je de klos en gaat iedereen iets van je verwachten. Wat voor moois zal ze dit jaar weer sturen. Ik voelde gewoon dat dit gedacht werd. Het kon nog gekker want ik weet van mensen die mij een kerstkaart gingen sturen om er één van mij terug te krijgen. En ik stuurde ze natuurlijk terug, want ik ben netjes opgevoed. Het klinkt arrogant, maar het is echt waar. Zo zat ik binnen de kortste keren met een lijst van meer dan 200 adressen. Zie die maar eens kleiner te maken. Je speelt met gevoelens van mensen, daar kan ik niet zomaar voorbij gaan. De laatste jaren heb ik met schuldgevoel mensen geschrapt van die lijst en gestuurde kaarten niet beantwoord. Echt balen maar ook noodzakelijk. Tweehonderd kaarten maken is gekkenwerk, tenminste als je het goed wil doen.

Nu is het dus bijna december 2008 en zit ik weer in dezelfde situatie als het jaar daarvoor. Wat te doen? Voorlopig toch nog maar even piekeren, tijd en nachten genoeg, totdat het half december is. Dan zal er toch een beslissing moeten komen. Het wordt dus misschien een vervolgverhaal waarvan ik nu de afloop nog niet weet

Geschreven en dagtekening: Opperdoes, 24 november 2008

                                                

Een boek lezen met je ogen dicht

[Reactie naar het Noord-Hollands dagblad en verwerkt tot digidagboekblad]

 

                                                      

Heerlijk na meer dan een jaar beginnen steeds meer mensen te beseffen hoe heerlijk het is om -inderdaad- met je ogen dicht boeken te lezen en ook dat het echt niet alleen voor blinden en slechtzienden een uitkomst is. Ik wordt nog steeds geplaagd door een schijnbaar niet te genezen chronische verkoudheid met een eeuwige verstopte neus, waardoor ik vaak ontzettend slecht kan slapen. Voor mij zijn die audioboeken een uitkomst. Het leidt me af van je problemen en soms wil ik nog wel eens in slaap vallen ook, wat natuurlijk nog beter is. Ik download de meeste boeken p2p via emule [maar dat kan ik beter niet zo wereldkundig maken] en ik heb er zoals ik al zei veel plezier van. Ook in de boekhandels zijn de audioboeken sinds kort wat beter vertegenwoordigd. Ik zet de boeken over op mijn Creative Zen mp3 speler. Die is het gemakkelijkste in het gebruik want als ik hem uitzet, en later weer aan, gaat deze speler weer op dezelfde plaats door. De speler heeft zelfs de mogelijkheid van bladwijzers, zodat ik meerdere stoppunten tegelijk kan markeren ook, waardoor ik er een ander boek tussendoor kan "lezen". Verder maak ik van het boek kleine stukjes want dan gaat de speler niet al te ver door, wanneer ik in slaap val. In dat geval moet ik natuurlijk wel zoeken, waar ik gebleven was. Verder "tag" ik de files vaak over, zodat ik alles in de juiste volgorde op de speler krijg. Een gewone mp3 speler of ouderwetse discman is niet zo handig want die onthouden niets en beginnen, bij het aanzetten, iedere keer weer van voren af aan.

Ook is het fijn deze boeken te beluisteren bij werkzaamheden die je aandacht niet echt nodig hebben. Breien, borduren, aardappels schillen, etc. noem maar op. Alleen ontraad ik het gebruik in de auto. Dat werkt bij mij niet. Of ik luister naar een boek of ik let op het verkeer, want ik weet van mijzelf, dat ik slecht twee dingen tegelijk kan doen. Daarbij lijkt het me niet zo veilig ook.

Waar je op moet letten bij de aankoop van een luisterboek, heb weinig ervaring. Het fijnste is een boek in mp3 formaat, wat niet lager is dan 128 kbps, want anders wordt het geluid te zacht, vlak en monotoon. Een vrouwenstem is duidelijker dan een mannenstem [voor mij tenminste], en er moet liefst een beetje goed gearticuleerd worden. Ook moet het niet al te snel worden voorgelezen, iets wat ik bij de Nederlandse boeken gelukkig nog niet ben tegengekomen. Ik heb het liefst dat het hele boek door dezelfde persoon wordt voorgelezen. Als je voor elke persoon een andere stem zou hebben begint het meer op een hoorspel te lijken. Die zijn er trouwens ook genoeg op het net, maar door de stemmenwisselingen en het sfeer- en achtergrond geluid zijn ze vaak veel onduidelijker te verstaan. Natuurlijk kan je ze ook op een ipod zetten, maar dan loop je tegen dezelfde probleem aan als bij muziek, dus geen stoppunten en daar komt bij, dat de ipod zijn eigen bestandsformaat heeft. Op het net vond ik trouwens ook audioboeken meteen in ipod formaat. Maar ach, alles valt om te zetten en daar zijn gelukkig ook goede gratis omzetprogramma voor te vinden. Als je een beetje handig bent op de computer zijn die formaten eigenlijk allemaal geen probleem. Bijna overal is wel een oplossing voor.

Van mij mogen er heel snel nog veel meer audioboeken verschijnen, want ik ga nu te snel door het aanbod heen. Om toch nog iets meer keuze te hebben, probeer ik mijn toevlucht te zoeken in engelstalige audioboeken. Die zijn er nl. veel meer, maar ik realiseer me dat dat lang niet voor iedereen is weggelegd. Voor mij eigenlijk ook maar net, maar met een "learning english" serie die ik vond, ging het aardig. Het heeft een tweedelig doel. Ik leer engels luisteren en ik heb weer wat audioboeken extra. Er zijn een paar sites die audioboeken gratis aanbieden. Project Gutenberg is een Amerikaanse site waar in veel talen eboeken worden aangeboden, maar sinds kort zijn hier ook een paar [engelstalige] audioboeken te vinden. . Dit zijn echter nogal stoffige boeken, waarop geen rechten meer rusten. Maar goed, je kunt je er in het begin om er aan te wennen best mee behelpen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat er nog meer sites zijn, maar mijn zoektocht is ook nog niet afgelopen.

Dit zijn mijn ervaringen tot nu toe. Ik ben er echt content mee en ik hoop dat ik wat heb kunnen bijdragen aan jullie artikel. Natuurlijk kunnen jullie me altijd bellen voor vragen.


Geschreven: Opperdoes, 18 juli 2008
Dagtekening: 2007-2008

Hobbyperikelen

Wauw eindelijk kwam er een paar dagen geleden een voorjaarszonnetje de kamer binnen. Dat gaf me de doorslaggevende duw om eindelijk eens een van mijn voornemens uit te gaan voeren. Ik liep al een tijdje met het idee rond om het grootste gedeelte van mijn hobbyspullen naar beneden te brengen omdat ik sinds ik mijn laptop heb, niet meer gebonden ben aan een vaste plek voor computeren en internetten. Daar komt bij dat ik het twee jaar geleden na een winter dia`s inscannen boven wel gezien had. Die winter was omgevlogen, maar ik had nauwelijks contact meer met de buitenwereld. Dus besloot ik toen al dat ik meer tijd beneden ging doorbrengen. Dat beviel me uitstekend, maar ik rende nog steeds voor elk stukje materiaal of gereedschap naar boven. Dat was natuurlijk goed voor de lijn maar erg vermoeiend. De langverwachte duw kwam dus toen die zon door de ramen scheen en ik ben aan het organiseren en ruimen geslagen. Nu is het zo dat ik graag controle heb over de spullen in huis en ik raak het spoor helemaal bijster als er op verschillende plekken spullen staan in dezelfde categorie. Dat was dus het geval met de hobbyspullen. Het stond onder en achter het bureau maar ook in de bedsteekast en dat is wel een beetje veel van het goeie. Voordat ik begon heb ik me een paar dingen voorgenomen. Ten eerste wilde ik maar één plek waar "bewaarspullen" zouden staan en daarvoor reserveerde ik de linker bedsteekast. De stellingen en kastjes onder het bureau moesten allemaal leeg en de stellingkast tegenover het bureau waar de computer staat moest de enige hobbykast boven worden. Dat lukte prima en die hobbykast staat nu dus vol met hobbyspullen lange termijn en wat printerpapier. Verder staan boven alleen nog de computer met printer en scanner.

Het probleem zit helaas in de overbodige spullen, die ik op een verantwoorde manier kwijt moet zien te raken. Het is en blijft het moeilijk om dingen waar ik soms uren aan gewerkt hebt, of gereedschappen en materialen die niet goedkoop waren zomaar in de kliko te laten verdwijnen. En dan praat ik nog maar niet over boeken. Die kan ik zeker niet zomaar weggooien. Het is voor mij een groot deel van mijn leven en het heeft me allemaal veel plezier gegeven. De eerste gedachte gaat naar mensen van wie ik denkt dat ze er nog wat aan zouden kunnen hebben. Helaas niet in Opperdoes want ik ken hier nauwelijks iemand. Stoomtrammensen zitten ook niet op hobbyspullen te wachten want die hebben wel wat anders te doen, maar gelukkig wist ik in Abcoude nog een vrouwtje die veelvuldig kaarten maakt. Zij had geluk want ik heb haar een heleboel origamipapier gegeven en een kartonnagedoos om het papier op maat op te ruimen. Ook de resterende theezakjesboekjes gingen richting Abcoude. Met deze actie was het hoofdstuk origami bijna afgesloten, want een jaar terug had ik mijn origamiboeken al te koop gezet op de site van de OSN. Zo was ik toen op een fijne manier het grootste deel van mijn origamiboeken al kwijtgeraakt en had er bovendien een leuk zakcentje aan over gehouden plus de wetenschap dat ze allemaal bij vouwenthousiasten terecht gekomen zijn. Een probleempje blijft er nog over. Er staan nog vier dozen tentoonstellingsspullen. Weggooien kan ik ze nog niet en bewaren wil ik eigenlijk ook niet. Toch maar even doen, want je weet maar nooit en ze zijn zo mooi. Het restant van het papier hou ik voorlopig, want ergens in een verborgen hoekje zit nog wel iets origami-achtigs en als ik wil heb ik op schijf modellen genoeg om weer eens iets op dit gebied te ondernemen.

Toch waren deze acties het topje van de ijsberg. Er staat nog veel meer. Twee vuilniszakken vol gaan er naar de school waar Ingrid heeft gewerkt en het leukste opruimen was vanmiddag. Hoewel ik bijna nooit iemand met mijn eigengemaakte spullen lastig val, had ik een hele zak kartonnage werkstukken tw. een achtkantig doosje, speelkaartenmapjes, jacobsladder en goochelmapje meegenomen naar Jos van Niekerk. Tot mijn verbazing was zij er hardstikke blij mee en dat gaf mij het gevoel dat dit in ieder geval ook een goede bestemming had gekregen.

Geschreven en dagtekening: Opperdoes, 7 april 2006

Eureka

Het is geweldig leuk om uit te gaan vogelen wat een nieuw programma op je computer allemaal kan. Daar ben ik dan tot groot [on]genoegen van mijn echtgenoot weer avonden zoet mee. Gisteren was het echter geen nieuw programma waar ik mee zat te spelen, maar een update van Irfanview, wat voor mij nog steeds de onbetwiste topper is betreft het bekijken van foto`s. De fotoviewer kan echter veel meer. Dat wist ik al, maar steeds na een nieuwe update is het smullen. Gelukkig hebben ze ook wat veranderd bij het vernoemen van de foto`s, want bij de vorige versie liep het programma daarbij elke keer volkomen vast.

Op mijn al jaren durende zoektoch naar een programma om een heleboel jpg`s in één file op te slaan kwam ik, ondanks dat ik niet vond wat ik zocht, wel iets heel leuks tegen. Hij kan via de optie "maak een overzichtsblad van de geselecteerde miniaturen ...." een heleboel fotootjes op één blad plaatsen. Dat is handig en mooi en een leuke manier om weer eens op een andere manier met al je foto`s te gaan spelen. Hieronder zet ik een voorbeeld.

                   

Het zijn 7 foto`s van het stationsgebied van Zaandam en twee van de grote zittende figuur bij de Houtribsluizen in Lelystad. Met enkele muisklikken en de optie " maak een overzichtsblad van de geselecteerde miniaturen" heb je met enkele muisklikken deze foto gemaakt.

Toen ik tijdens het schrijven van dit stukje in het programma naar de juiste beschrijving van de bovenstaande optie zocht, vond ik volkomen onverwachts de werkelijke oplossing van mijn hele lange zoektocht. Hoe het kwam weet ik niet, maar ineens zag ik het licht. Of liever gezegd de betekenis van de optie "meerdere pagina`s afbeelden in pdf...." drong ineens tot mij door. Achteraf gezien, is het stomme van het geval dat het waarschijnlijk helemaal geen nieuwe optie is, maar ik herkende het gewoon niet. Klaarblijkelijk heb ik toch nog te weinig uitgeprobeerd. Eindelijk kan ik stripboeken en borduurpatronen maken zonder dat ik alle bladen apart op een pagina van open office moet zetten. Ook kan ik nu eindelijk mijn hele grote fotofile in pdf opslaan, iets wat ik al een hele tijd wilde. Natuurlijk laat ik mijn foto`s in de mappen en ook laat ik alles gewoon zoals het is, maar het wordt een schitterende aanvulling op mijn fotoverzameling. Wauw wat een vondst. Irfanview is een schitterend gratis programma en ik kan het iedereen aanbevelen. Een last but not least is een bedankje aan de makers van het programma hier ook zeker op zijn plaats.

Geschreven: Opperdoes, 11 juli 2011

Dagtekening: 10 juli 2011