"Wasgij" puzzels

Geschreven: 29 maart 2021 en 1 april 2021
Dagtekening: 28 maart t/m 1 april 2021

"Wasgij?" puzzels; kennen jullie die? Ik kende ze in ieder geval niet. Toen Josephine van de Buurtzorg mij bezig zag met de legpuzzel van de Highland games [voor kenners: "een Jan van Haasteren"], vertelde ze hierover: "Het zijn mystery puzzels. Je legt een puzzel, waarbij je niet maakt wat je ziet'. "Huh?", was mijn intelligente reactie. "Ik heb er thuis nog eentje, die mag je wel uitproberen", ging ze door. Met mijn "Wow, leuk" en "Heel graag", ging ze weg en stond een paar dagen later met de puzzel voor de deur.

Vanmorgen ben ik begonnen, want de dag ervoor was het te donker om nog te starten. Wat ik las op de doos, was veelbelovend. "Don`t puzzle what you see....." en ".....Use your imagination and puzzle what will happen next!". Ik opende de doos en zag, dat de puzzel voor een groot gedeelte nog in elkaar zat, dus was de eerste klus "uitelkaar halen". Ik deed het op z`n kop, want ik wilde zo weinig mogelijk van de afbeelding zien. Dat lukte goed, maar de eerlijkheid gebied me te zeggen, dat het wel heel verleidelijk was, om de kantstukjes meteen al in een bakje te doen, want ik had ze nu wel heel gemakkelijk bij de hand. Ik heb het niet gedaan, want heus, zo zit ik niet in elkaar. Toen alle stukjes los waren, ben ik gaan uitzoeken; zo start ik altijd. Ik leg dan alle stukjes in een doos of een andere plateau en wel zo, dat ze allemaal met de goede kant naar boven liggen. Wel sorteer ik dan de kantstukjes eruit.

In de doos zat ook nog een heel klein blaadje, wat ik achteloos even doorkeek. Te laat realiseerde ik me, dat het een soort hint was. Oei, dat wil ik helemaal niet zien. Gelukkig werd er niet teveel gezegd, maar ik vond het toch wel een beetje jammer, dat ik zo snel meekreeg wat "het mysterieuze" van de puzzel inhield.

Kort samengevat is het zo, dat op de plaat buiten op de doos iets gebeurt, waarvan het eindresultaat staat op de afbeelding die je puzzelt. En ook bij deze puzzel is dat het geval. Op de voorplaat staat, in het midden, een jongetje, die druk in de weer is met een stuiterbal. En dan ga je fantaseren. Waarschijnlijk veroorzaakt die stuiterbal een chaos, wat dan op de afbeelding van de puzzel zelf te zien zou zijn. Dat houdt natuurlijk ook in, dat je heel weinig aan je voorbeeld heb, wat de afbeelding op de puzzel zelf is anders.

Ik begon voorzichtig en bedacht me, dat huizen, muren en lucht wel op beide afbeeldingen hetzelfde zouden zijn, maar ik kwam er al snel achter dat het daarbij bleef. Wel ga ik ervan uit dat alle personen die ik zie, ook op de puzzel staan, maar dan in andere houdingen en ik vond allemaal stukjes met dingen erop, die ik niet op het voorbeeld terug kon vinden. Ha, dat werd interessant. Ik heb na dezeerste dag ongeveer een kwart van de puzzel af. Ja, dat heb je, als je op een telefoontje zit te wachten, wat maar niet komt. Het zijn vooral de "veilige delen", die ik vandaag in elkaar gezet heb, dus het blijft spannend, want het mysterieuze deel moet nog komen.

Donderdag 1 april 2021

Geen grap, hij is af! Wat is dat leuk om te doen. Wel moeilijk, dat is waar. Ik was wel gewend om op de tablet zonder voorbeeld te puzzelen, maar daar draaien de stukjes niet en het zijn er hoogstens 600. Dit waren er 1000 en had geen flauw idee, in welke stand ze in de puzzel moesten. De afbeelding is gigantisch leuk, maar daar doe ik verder geen mededeling over. Natuurlijk heb ik een foto gemaakt van het eindresulaat, maar ook die hou ik lekker geheim, om de lol voor toekomstige puzzelaars niet te bederven. En "least but not last" Josephine superbedankt voor dit leuke puzzelavontuur.

Ps. even kijken op hun homepage, leert me dat er nog veel meer soorten van uitdagingen zijn, want behalve dat het resultaat van een gebeurtenis wordt uitgebeeld, wordt er ook gespeeld met: "waar kijkt men naar?", en hoe de voorbeeldplaat eruit ziet in een andere tijd. Ohhhh, dat had ik niet moeten zien, dat wordt nog veel meer puzzelen! 

Over een tv kastje en mooie herinneringen

 Suzanne en ik zaten te kletsen over tv series en Ziggo perikelen toen Suzanne ineens zei: "Weet je nog dat we in Roybridge ook zo`n kastje hadden en we geen flauw idee hadden wat we er mee aan moesten". Waarschijnlijk zag ze, toen ze dat zei, de Ziggo mediabox, onder onze tv staan en het resultaat van die opmerking was, dat we allebei in de lach schoten. Jazeker, ik wist precies wat ze bedoelde. Daar stonden we dan in het huisje in Schotland en wilden na het eten even van de Schotse BBC genieten. Er was echter één probleempje. Om ook maar iets te zien hadden we dat mysterieuze kastje nodig en zo`n ding hadden we nog nooit gezien. Tot overmaat van ramp moest er ook nog een soort creditcard in. De gleuf ervoor hadden we snel gevonden, maar de manier waarop hij erin moest was niet erg duidelijk. Tot slot lagen we alle drie [Suzanne, Arie en ik] languit op de grond voor de tv om te proberen, enig leven in dat apparaat te krijgen. Het lukte voor geen meter. het beeld van de tv was zwart en bleef zwart. 

 Suzanne wist nog, dat we uiteindelijk naar het receptie/kantoortje van de eigenaar van het park zijn gegaan. Toen zij over dat kantoortje begon, schoot het mij ineens allemaal weer te binnen. Nog nooit had ik in een receptie/kantoortje zo`n bende gezien. Toen ik er stond, bedacht ik, dat het me een volslagen raadsel was, hoe hij daar nog maar iets kon vinden, laat staan, enige werkzaamheden zou kunnen verrichten. Overal lagen stapels papieren en ik heb maar niet gevraagd hoe hij het klaarspeelde om daar nog enige wijs uit te worden. Maar okee, daar kwamen we niet voor, we wilden hulp met de tv. Waarschijnlijk heeft hij ons een goed advies gegeven, want als er nog meer trammelant was geweest, had ik me dat zeker herinnerd. 

 Dit hele verhaal speelde zich af in het jaar 2000, en dat is natuurlijk al een tijdje terug, maar het blijft voor mij nog steeds onvoorstelbaar, dat zo`n tv kastje, dat tegenwoordig zo gewoon is, voor ons toen iets raadselachtigs leek, waar we niets van begrepen en hoewel de digitale functie van dat ding veel beperkter was dan nu, was het zondermeer onze eerste kennismaking met betaal tv. Nu heten die kastjes "een box" en ze kunnen heel veel meer. Ook hoeft er allang geen kaartje meer in.

Toen we een beetje uitgelachen waren over het feit dat we toen zo onwetend waren, realiseerde ik me ineens iets totaal anders. Wat een herinneringen hebben wij met z`n tweetjes. Niet alleen de "gewone" herinneringen van moeder en kind, maar de herinneringen aan al die reizen met Karel en Arie, die zijn verjaardag [19 maart] altijd "ver weg" wilde vieren en erop stond dat Suzanne mee ging. Extra leuk is het, dat zij totaal andere dingen onthouden heeft dan ik en dat we samen zo af en toe eens heerlijk kunnen lachen, als er eentje van ons weer eens komt met doldwaze herinnering van één van die trips. Helaas is Karel daarbij bijna nooit van de partij. Ook hij weet nog veel, maar zoals wij tweetjes met die herinneringen omgaan, zal het bij Karel nooit gaan. Daar is hij veel te stil voor. Die trips, zijn helaas verleden tijd, want Arie is er niet meer en Karel is intussen te immobiel geworden om nog zo`n grote reis mee te maken, maar deze herinneringen vergoeden veel.

En nu, even na middernacht, in de tijd dat het stukjes schrijven bij mij het beste lukt, kijk ik ineens naar de linker onderhoek van mijn laptop. Ja, ik dacht het al, het is 19 maart 2021. Oei, dat is wel heel toevallig. Ja, Arie, je zou vandaag 73 zijn geworden en dat zouden we dan hebben gevierd ergens in verweggistan, uiteraard met Suzanne erbij.

Geschreven: 18 en 19 maart 2021
Dagtekening: 18-21 maart 2000 en nu

Puzzelen in coronatijd

Ik ben intussen gevallen voor een bezigheid die, tijdens deze coronaperiode immens populair is geworden. nl. legpuzzels maken! Ineens had ik het te pakken en in een dolle opwelling bestelde ik, bij een totaal onbekende website, een schitterende ronde puzzel, die achteraf, met zijn 1000 stukjes wel een beetje te gemakkelijk bleek te zijn en daardoor veel te snel klaar was.

Vaag wist ik van het bestaan van de Jan van Haasteren puzzels, omdat ik er eentje had gezien in de wachtkamer van de afdeling Radiotherapie van het ziekenhuis. Op de foto probeert Suzanne een stukje te passen terwijl we beiden zaten te wachten, dat Karel klaar zou zijn met een bestralingsbehandeling. Nu ik weer in de "puzzelmodus" verkeerde, ben ik gaan googelen en toen ging er een wereld voor mij open. Wat zijn die leuk en ik ontdekte, dat er een ruime keus was, van 550 tot 5000 stukjes per puzzel. Ik werd overmoedig en bestelde Jan van Haasteren`s "veemarkt" van 2000 stukjes, maar ik zag even over het hoofd, dat die niet paste op de plaat, die ik voor de vorige puzzel had gebruikt. Oei, wat nu?

E ven naar de Gamma en een plaat op maat laten zagen was er niet bij en zonder dat ding kon ik toch echt niet beginnen. De enige mogelijkheid om de Gamma in te kunnen, zag ik op hun website, was met een personal shopper en dat heb ik dus maar gedaan. Dat het niet helemaal ging zoals ik wilde staat in het volgende fb-bericht.

Maar ik kon in ieder geval beginnen. Die eerste twee stukjes waren een eitje, maar ik kwam er al snel achter, dat het een andere soort puzzelen werd, als dat ik gewend was om te doen. Het werd geen oeverloos stukje pakken en proberen of het past, het was meer een stukje pakken en op de voorbeeldplaat zoeken, waar de afbeelding van het stukje, in de puzzel te vinden was. Maar het plaatje was nogal klein. Ineens kreeg ik een idee, waar ik eigenlijk best wel trots op ben. Ik maakte een foto van de plaat en zette die op de tablet. Toen kon ik alles uitvergroten en was het een stuk gemakkelijker om de plek van het stukje te vinden.

Na negen dagen was hij klaar en zetten ik de foto op fb met het volgende commentaar: "Nu weet ik weer waarom ik nooit geen puzzels meer kocht/bestelde. Ik zit, als ik voor driekwart klaar ben, totaan 10 stukjes voor het eind, in de zenuwen of ze er allemaal wel zijn. O, ja, en er eentje aan de mouw van je wollen trui laten plakken en die dan een uur later uit het afwaswater vissen is ook niet echt gezond voor je gestel. Voor het stukje zelf trouwens ook niet. Ik heb het aardig kunnen restaureren maar ik blijf het natuurlijk zien. Ach, ja er zijn ergere dingen en hoe je het ook bekijkt, de puzzel is compleet. Toch was het enorm leuk om te doen."

25 maart 2021

En de tweede is af! Heerlijk namijmeren over Schotland met de puzzel "De Highland games".

Geschreven: 17 en 25 maart 2021

Dagtekening: maart 2021

Looplengte

Hahaha, dat was even een eye-opener. Op de foto staat de eerste mouw van een nieuw te breien trui. Ik had nog acht bollen witte Saskia [Wibra] liggen en die riepen me toe: "Doe wat met ons, want we willen de la uit!" Nou ja, dat konden ze dan wel roepen, ik wist even niet wat ik er mee moest. Weer een trui? Dat zou dan de vierde zijn in drie maanden tijd. Aan de andere kant, waarom niet? Breien is een fijne manier om wakker te blijven bij de tv. Recht toe, recht aan, tricotsteek, dat kan ik zowat op het gevoel en is dan ook mijn favoriet. Maar ja, acht bollen! Zou het genoeg zijn. Met de huidige lockdown en de sluiting van de niet essentiele winkels, is er een bolletje bijhalen ook even geen optie.

Intussen was ik ook in bezit gekomen van 10 bollen gele perlé, die ik voor beestjes haken, niet zo erg geschikt vond. Het is een heel dunne draad en de kleur vond ik, voor beestjes, ook niet mooi. Echter, voor dubbeldraads breien met de witte Saskia was hij perfect. Een reden te meer om om toch maar weer aan een lekkere trui te beginnen, dus, ik nam de gok en startte met trui nummer vier.

De eerste mouw is nu af en gelijk daarbij heb ik iets nieuws geleerd. Voor het inschatten hoeveel wol er voor een bepaald werkstuk nodig is, keek ik altijd alleen naar het gewicht van de bollen. De witte Saska is een 100 grams bol en de gele perlé een 50 grams. In mijn logica zou het dan zo moeten zijn, dat wanneer ik één witte bol zou hebben opgebreid, ik 2 gele bollen kwijt zou zijn. Nou dat was dus helemaal niet waar. Ik gebruikte precies 1 witte en 1 gele bol voor die mouw, want wat er over was, ligt vooraan op de foto. Het gele draadje was ongeveer 80 cm en het wit was ietsjes meer. Oefff, dat had ik nooit gedacht. Ineens ging er een lampje branden. Dochter Ingrid, duidelijk slimmer dan ik, kijkt vaak ook naar de lengte van de draad per bol om uit te rekenen hoeveel zij nodig heeft. En toen ik daar naar keek werd me ineens een heleboel duidelijk. Want een witte bol van 240 meter en gele bol van 220 meter draad, ontlopen elkaar niet veel. Natuurlijk! Logisch dat ik van beide bollen ongeveer dezelfde lengte over hield. Hehe, een mens is ook nooit te oud om te leren.

Wel blijf ik erbij dat "80 cm geel over" op de hele mouw, een mirakel is. Maar goed, nu ik die mouw af heb, is de vraag of ik wel genoeg zou hebben, denk ik ook wel opgelost. Lockdown of niet, met die acht bollen komt het wel goed.

Geschreven: 16 februari 2021
Dagtekening: 16 februari 2021

Plat

 Toen ik gisterenmiddag halverwege was, op weg naar de fruitstal in Zwaagdijk, schrok ik even. Ik herinnerde me ineens, dat ik bij Creamijn vier bolletjes wol besteld had, die op het moment dat ik zo rustig op weg was, bezorgd zouden worden. De kans was dus groot, dat de besteller weer eens voor een dichte deur zou staan. Oeffff......helemaal vergeten!

Mede ook, omdat ik er een hekel aan heb, de buren [die er zelf gelukkig niet moeilijk over doen] op te zadelen met mijn bestellingen, wist ik even niet wat ik moest doen. Doorrijden naar die fruitstal of rechtsomkeer? Intussen was ik natuurlijk wel doorgereden en daar ik er bijna was, besloot ik toch maar fruit te halen en dan zo snel mogelijk weer naar huis te gaan. Tot overmaat van ramp belandde ik daar voor een dichte deur of liever gezegd, voor een dichte kraam. "Ohhh, nee hè", dacht ik meteen, "Met de zenuwen in mijn lijf doorrijden, terwijl een pakketje niet bezorgd kan worden, en dan ook nog tot de ontdekking komen, dat de hele rit voor niets is geweest. Zo kan het wel weer!".

Ik ging de kortste weg weer terug naar huis om daar te ontdekken, dat er gelukkig, nog geen briefje in de brievenbus hing. Pffff, dat was goed gegaan en na even gegoogeld te hebben naar de openingstijden van de fruitkraam, las ik dat ze per 1 september de tijden was hadden verminderd. Niks mis mee natuurlijk, maar dat ik dat op een van de eerste dagen zó moest ondekken, was minder leuk.

Een kwartiertje later plofte er iets zwaars op de mat. Ik zag de rug van onze postbestelster, dus dacht, "Huh, wat is dat?". En ja hoor,helemaal geplet en vacuum getrokken, slechts 1 cm hoog, rolden mijn vier bolletjes wol zomaar door de brievenbus.

Toen ik van mijn verbazing bekomen was, bedacht ik me ineens: " Heb ik me daar nou zo voor gehaast? Vier bolletjes wol, zo door de brievenbus! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Je trekt de boel vacuum en de postbode doet de rest".

Even later schoot ik onbedaarlijk in de lach. De associatie aan wat ik dacht was al te gek. Ze waren gelukkig niet vacuum getrokken, maar net zo geplet en in mijn gevoel ook slechts 1 cm hoog. Wie nog nooit een bevolkingsonderzoek naar borstkanker heeft meegemaakt zal niet weten waarover ik praat, maar wie dat wel onderging zal moeten toegeven, dat de vergelijking zo gek nog niet is. [https://avalon045-avalon.blogspot.com/search/label/2019--Bevolkinsonderzoek borstkanker]

Geschreven, 4 september 2020 

Dagtekening: 3 september 2020

Terugkeer in "Knuffelland"

Hoewel het ons sinds maart al sterk wordt afgeraden om te knuffelen, ben ik weer terug in knuffelland. Overal had ik mijn nieuwe knuffels al laten zien, maar op mijn op mijn blog schitterden ze nog door afwezigheid. Vandaag post ik dus geen haakpatroon, maar alleen een verhaaltje over, hoe dochter Ingrid, mij weer een beetje wakker schudde uit mijn coronadip. Een maand of wat terug vond zij de fb-groep "Haaksters van Zaanse troost", een goed doel tw. "Zaanse troost", die troostknuffels haakt en verzamelt voor kinderen die in het ziekenhuis, geprikt moeten worden. Toen was het alleen nog in het Zaans Medisch Centrum, maar het kan best, dat het intussen is uitgebreid.

Na een hectisch jaar, was mijn productie tot op het nulpunt gedaald. Door de ziekte van mijn echtgenoot en corona was er behalve een stuk of wat "ziekenhuis-beertjes" [in mei] en een heleboel gebreide truien [waarbij ik zo lekker kon Netflixen] weinig uit mijn handen gekomen en nu ik moest ik van mijzelf eigenlijk, ook maar weer eens aan de gang. Het doel klikte en ik dook wat aarzelend in mijn patronenfile.

Extra leuk bij haken voor dit doel is dat ik nu redelijk onbeperkt knuffels kan haken. De grootte is natuurlijk nog wel een dingetje, maar dat lost zich snel op. Te groot kost veel te veel materiaal, dus blijven ze vanzelf wel op een redelijke formaat. Dat was in mijn Berendekenstijd wel anders, niet wat de grootte betreft, maar de naam zegt het al. Het was uiteraard beperkt tot beren en ik haakte er zo`n 300 voor hen in ca. 3 jaar tijd. Zo gek is het dus niet, dat ik nu maar even iets anders zoek. De vijf die ik nog over had uit die tijd, zijn intussen al naar Zaandam afgereisd. De hieronder staande drie knuffels zijn van een nieuwe leg.

Hard zal ik niet gaan, maar aangezien dochter Ingrid gaat als een speer, zullen er, als de tweede coronagolf een beetje is uitgeraasd, wel weer wat vanuit het Westfriese naar Zaandam afreizen. Veel puf heb ik momenteel nog niet, maar ik ben wel blij, dat ik weer terug ben ik knuffelland.

Heee, die ken ik

[4 juni 2020]

Hoe grappig kan het gaan. Al tijden zet ik mijn "ontwerpen" op mijn creablog en soms op pinterest. Nou ja, "ontwerpen" vind ik wel een erg groot woord, het modelletje rolt eigenlijk vanzelf uit mijn haaknaald en daar hoef ik meestal weinig voor te doen. Vaak begin ik met iets wat ik op een foto heb gezien en soms start ik met een patroon. In het laatste geval, ga ik al vrij gauw mijn eigen weg en wordt het resultaat heel anders dan het zou moeten worden. Dat vind ik nou juist zo leuk. Als het resultaat van al die probeersels, het waard is, om wat meer mee te doen, probeer ik het zo goed mogelijk op patroon te zetten, zodat een ander er ook plezier aan kan beleven. En natuurlijk, als er een bron is, zet ik die erbij.

De reacties, op deze blog heb ik uitgezet. Niet, omdat ik ze niet wil, maar omdat ik ze stomweg vergeet en er dus nooit op reageer. Een beetje slordig, ik weet het, maar ik wil iemand, die zo aardig is, hier te reageren, niet teleurstellen. Op de blog staat een link naar fb, daar zie ik de ze wel.

De reactie zijn wisselend. Van een "Oh wat leuk" tot een "verwijderde post in een Amerikaanse haakgroep". Dat laatste vond ik best vervelend, en ben ik natuurlijk gaan informeren, waarom men dat had gedaan. Het bleek dat men vond, dat ik mijn werk zat te promoten. Nou in zekere zin, hadden ze natuurlijk gelijk, maar promoten vond ik wel een heel groot woord. Ik kon kletsen wat ik wilde, maar mijn visie, tw. een ander een leuk idee of patroon te bezorgen, ging er niet in. Ik zou het hebben begrepen, als ik betaalde patronen erop had gezet, maar nee, ook dat argument, trok hen niet over de streep. Maar goed, er gebeuren wel meer rare dingen in fb-land en uiteindelijk heb ik er maar eens hartelijk om gelachen. Er zijn ergere dingen op de wereld, dan een gewiste post op fb. Dan maar niet, ja... jammer dat wel. Toch ben nog steeds lid van die groep, ik kijk er zelden op, maar uit nieuwsgierigheid, kan ik het af en toe niet laten. Doch, er iets opzetten, dat doe ik niet meer.

De meeste reacties zijn gewoon leuk of zinvol. Ik ben blij, als men fouten uit mijn patronen haalt en het leukste is als men foto`s plaatst van "mijn werk" [zeker met een link naar de blog]. Echter tot mijn
verrassing kan het ook zo. Raar hoor, als je nietvermoedend en totaal onverwachts, werk van jezelf op het scherm ziet verschijnen. Vooral zo, als op onderstaande foto, dat is helemaal te gek!

Een paar dagen geleden vond ik weer twee modelletjes van mij ergens op een verzamelsite. Beide verwijzen, zoals ik constateerde rechtstreeks met een link, naar mijn blog. Leuk en met veel plezier voeg ik deze hieronder toe.

Een bijzonder projekt

Toen ik 10 jaar was, in het verre verleden van 1955, breide mijn moeder een trui voor mij. Ze breide hem duidelijk voor de feestdagen, want ik vind mezelf [met trui] terug op vele foto`s, gemaakt tijdens de kerst van dat jaar. Ik was dol op die trui en toen ik er zover was uitgegroeid, dat het echt niet meer kon, heb ik hem, met veel verdriet, weg moeten doen, dat weet ik nog. Als ik het goed heb, was hij grijs, met een grote cirkelvormige pas met strepen in de kleuren rood, groen en wit, dat herinner ik me nog wel, maar werd ook bevestigd door de aantekeningen die mijn moeder maakte op het patroon. Ook verder kan ik weinig uit de foto`s halen, want de kwaliteit van die plaatjes is “anno 1956”, wat niet echt garant staat voor een scherpe afbeelding.



Trouwens, toen ik in mijn foto-archief aan het zoeken was, naar afbeeldingen, waar ik die trui aan had, ontdekte ik, tot mijn verbazing, dat mijn moeder een supergoede breister was. Zowel mijn broer als ik hebben, op de foto`s, de mooiste truien aan. Arme mam, je had toen niet veel eer van dat vele werk, want dat hadden we als kind echt niet door. En nu, ruim 60 jaar later, kan ik het je niet meer vertellen, hoe goed ik het van je vind.

Maar dat neemt niet weg, dat ik, ondanks dat ik niet veel met kleding heb, die trui nooit ben vergeten. De liefde gaat zelfs zover, dat ik al jaren het plan heb om hem nog eens na te maken. Het moet mogelijk zijn, want het patroon is er nog, zoals ik al vermeldde over de opmerkingen die zij er op maakte. Waarom mijn moeder het altijd heeft bewaard, zal altijd een vraag blijven, maar ik ben blij, dat ze het gedaan heeft, want zonder dat, had ik niet eens aan dat plan hoeven denken.

Vanmorgen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben begonnen met het patroon eens een paar keer goed door te lezen. Hoewel breipatronen lezen, beslist mijn hobby niet is, leerde het me wel, dat het anno 1956, niet de gewoonte was, om duidelijk te zijn. Na en stief kwartierje lezen,begon ik steeds meer respectvoor mijn moeder te krijgen, want die had het toch maar geflikt, om ook van dat patroon, mijn lievelingstrui te fabriceren. Dat zij daar uit gekomen is! Ze zal het ook wel moeilijk hebben gehad, want het papier stikt van de aantekeningen, waar ik nu dankbaar gebruik van maak.

Het hele patroon is geschreven in telegramstijl en er zijn beslist geen twee woorden gebruikt, als één voldoende was. Vermelden van stekenaantallen na meerderingen of minderingen was in 1956 duidelijk nog niet uitgevonden en dat mis ik nog het meest. Na het helemaal in mijn eigen termen uitgeschreven te hebben, besluit ik na twee uur een proeflapje te gaan breien. Ervaring heeft geleerd, dat, “doen” wat er staat, meestal beter gaat, dan alleen maar lezen en inderdaad, na een lapje van 50 steken en ca. 25 toeren, begint het me te dagen.

Alleen, hoe de stekenaantallen zich verhouden, ten opzichte van de maat is me nog niet helemaal duidelijk. Hoewel…...heel voorzichtig begin ik te denken om het simpel te houden. Dwz. om de aantallen te nemen die in het patroon staan en de maat van de breipennen te verhogen van 2,5 naar 3.5 en bijpassende wol. De gok is dan wel of hij niet een beetje groot wordt, maar dat zal moeten blijken.

22 juni 2020:
Toen ik op 31 mei jl. het eerste stukje schreef, was het alleen nog maar een plan, waarin ik nog heel hard aan het denken en rekenen was. Kon het wel of kon het niet? Maar in de afgelopen tijd heb ik gedaan, wat ik in de laatste alinea van plan was. Eerst kwam de vraag "Welke wol?". Het werd Bravo van Schachenmayer en ik bestelde voor de hoofdkleur 15 bollen. Genoeg? Geen idee, maar ik heb er een beetje vertrouwen in, dat deze merkwol, niet zomaar ineens niet meer te koop zal zijn.



30 juni 2020:

De pas is af! Pffff, het waren 400 steken aan het eind. Per toer was ik dus wel even bezig, maar dat was het ergste niet. Eigenlijk zijn die vier rondbreipennen helemaal niet berekend op zulke grote aantallen, waardoor de steken de onhebbelijke gewoonte kregen, er nogal eens af te vallen. Het enige lichtpuntje was, dat ik in het verre verleden eens, een stel plastic "dopjes" had gekocht en die kwamen nu goed van pas. Het waren wel veel handelingen extra [dopjes erop en dopjes eraf], maar het steken rapen en ophalen, bleef daardoor nog een beetje beperkt. Uiteindelijk heb ik de steken op een lange draad geregen en laat ik dit gedeelte van de trui, in de wetenschap, dat het waarschijnlijk wel goed is, even rusten. Ik ga weer verder met de panden, waaraan de mouwen meteen vast gebreid worden. Het gaat goed en is nog steeds superspannend of het lukt.

27 augustus 2020:
Na ruim een maand heb ik mijn "bijzondere project-trui" maar weer eens opgepakt. Met excuses als te warm, geen zin en nog meer flauwe uitvluchten, heb ik de hele boel tijden laten liggen, maar eigenlijk hield ik mezelf voor de gek. De werkelijke reden was, dat ik vast zat. Ik wist met de beste wil van de wereld niet hoe ik verder moest. Gisteren was het probleem natuurlijk verre van opgelost, maar ik wist ook wel, dat er geen kaboutertjes zijn, die dat probleem even voor mij zouden oplossen. Met de moed der wanhoop nam ik de beslissing om door te breien volgens het patroon, hoewel ik verre van zeker was, of dat goed zou zijn. Dat hield in dat ik op het laatst 324 steken op de pennen had staan. Dat ging maar net. Toen ik, gisteren, na een dag stevig doorwerkt te hebben, eens ging meten, omdat ik dacht dat het tijd werd om het pand te splitsen voor de pas, ontdekte ik, dat het werk veel te lang geworden was. Goede raad was duur, en ik ontkwam er niet aan. Uittrekken werd het, sowieso! Na een uur stond alles weer netjes op de pennen en ging ik, in de wetenschap van “10 uur breien en geen spat opgeschoten te zijn”, naar bed.

Vandaag dus weer een nieuwe dag, want lukken zal het!
De splitsing is een feit. Het is eng, want zal het lukken? Zekerheid heb ik pas, wanneer ik de trui kan passen en dat is heeeel veel werk later. Ja, helaas, niet zo`n fijn idee, maar dat kon ik weten toen ik er aan begon.



1 september 2020:
Zooo..... ! Het werd op het eind toch wel spannend. Zou het een beetje kloppen? Toen ik het pand [met de mouwen] tegen elkaar had gelegd, kreeg ik antwoord op die vraag. Het past zo te zien beter dan ik durfde hopen, maar zal nog een bereklus worden om een beetje netjes aan elkaar te naaien. Met het meerderen en minderen in schuine gedeeltes, komen er helaas wat gaten in de rand en die zal ik toch netjes moeten wegwerken, want anders wordt de naad tussen de pas en het pand helemaal niet mooi. Maar goed, geen zorgen voor de tijd van morgen. Eerst het tweede pand. Daarmee kan ik, nu ik dit allemaal gezien heb, met heel wat meer vertrouwen mee aan de slag gaan.



Maandag 15 september 2020:
Ik was er al bang voor. Het ging al te goed. Het voorpand [met aangebreide halve mouwen] en de paswaren klaar. Helaas, was die waarheid niet helemaal wat ik ervan verwachtte. De breedte en lengte van de trui totaan het armsgat waren prima, maar de mouwen waren een drama. Veel te lang! Meer dan 20 cm te lang, valt niet even weg te moffelen en dat werd dus uittrekken in dikke vette hoofdletters. Tot overmaat van ramp zijn de mouwen dwarsgebreid, dus was het niet even 20 cm mouw uithalen, maar ruim 20 cm uittrekken boven het armsgat, over de volle breedte [ca. 300 steken per toer] van twee mouwen en een pand.

Ik heb even met de gedachte gespeeld, de panden tot de armsgaten uit te trekken en er "gewone" mouwen in te gaan zetten, maar dat idee heb ik toch maar weer snel laten varen. Het zou zonder meer, simpeler en veiliger zijn geweest, maar nee, toch maar niet, want dan zou het de trui uit mijn jeugd niet meer zijn en daar was het tenslotte toch allemaal om begonnen.

vrijdag 25 september 2020:
Oef ging het nog bijna fout. Ik stond eigenlijk alweer op het punt het rugpand tot het armsgat uit te trekken. De cirkel was veel te klein en de mouw te breed. Met een beetje kunst en vliegwerk heb ik dat gelukkig kunnen voorkomen. Hopelijk is de cirkel nu groot genoeg, maar, diep in mijn hart, ben ik daar nog niet helemaal gerust op. Zo niet, dan wordt het flink sjoemelen om de pas in de trui te zetten, want uittrekken doe ik niet meer. Nee, niet weer hoor, ik ga stug door. Het eerste stuk zit aan elkaar. Nu de rest nog. O, ja en dan op het eind, wacht me nog de dankbare taak, om een heleboel aanhechtdraden weg te werken. NOT!.



Dinsdag 29 september 2020:
[Op fb]
-----Tis gelukt!. Wat was dat “leuk” om te doen. Mijn lievelingstrui uit mijn jeugd nabreien. Alleen het idee al, dat mijn moeder ruim 60 jaar gelden dezelfde handelingen verrichtte. Op de inzet van de foto zie je mij, met trui uiteraard, tijdens de kerstdagen van 1955. De trui was groen, met in de pas, witte, groene en rode strepen. Ook weet ik nog dat ik hem heb gedragen, totdat hij zo strak zat, dat het echt niet meer kon en ik er afscheid van moest nemen.

Het breipatroon is, als een wonder, bewaard gebleven. Nu heb ik hem nagebreid. Het was een echte eye-opener dat mijn moeder zo`n goede breister is geweest. Het patroon is verre van gemakkelijk en sorry mam, dat had ik als kind natuurlijk echt niet door. Nu heb ik hem weer. Andere kleuren en een tikkie groter, dat wel, maar ook deze, zal ik met plezier en in herrinnering aan haar gaan dragen------

Tot slot:
Het enige waar ik een beetje mee zit is de naairand, waar de pas aan de rest van de trui is gezet. Die vind ik, op zijn zachts gezegd, niet echt geslaagd. Toch ga ik daar aan het eind niet over zeuren. Ik ben wat mijn werk betreft nou eenmaal een perfectionist en had die graag wat netter gezien. maar ik heb niet de puf er nu iets aan te doen. In mijn herinnering had mijn moeder dat beter gedaan.
Het zij zo en het blijft zo. Het was “Een bijzonder project”!

Jaaaren later……………..
Ik heb de trui nog steeds, maar waar ik in het begin al bang voor was, is gebeurd. Hij is groter en groter geworden. Zo groot zelfs dat het bijna een jurk is geworden. Reuze grappig als huisjurk maar als trui kan ik er eigenlijk niet zoveel meer mee. Ik draag hem dus bijna nooit. Jammer, maar dat neemt niet weg dat ik het toen toch maar even heb gefikst.

Geschreven: 31 mei 2020-29 september 2020
Dagtekening: kerst 1956-nu

Akte K

Dit verhaaltje postte ik op mijn andere blog, maar omdat het toch wel veel te maken heeft met handwerken en creativiteit zet ik het ook op deze blog.

Af en toe is het best leuk om een even weg te dromen in mijn digidagboek. Het stukje over mijn secretaresseopleiding bij Schoevers lezende, ontdek ik dat ik bijna over al mijn opleidingen in heb verteld, maar ook, dat ik eentje vergeten ben. Dat is niet zo verwonderlijk, want deze deed ik pas veel later. Na mijn lagere school, MMS en Schoevers, heb ik in 1981 de opleiding akte K gedaan, zodat ik als "handwerkjuf" op de lagere school, les kon gaan geven.

Deze opleiding deed ik met de achterliggende gedachte, dat er bij kinderen op school veel te weinig aandacht werd besteed aan vrijetijdsbesteding. De mensen kregen steeds meer vrije tijd en er is, ook volgens mij, een deel van de mensheid, die dat totaal niet weet in te vullen. Niet dat ik nou meteen de illusie heb, dat ik met dat handwerken het probleem heb opgelost, maar misschien helpt het een klein beetje, om sommige mensen toch een fijne vrijetijdsbesteling aan te reiken.

Die opleiding, was zo gezegd, maar echt niet, zo gedaan. Ik moest mijn drukke gezin, met drie kinderen achterlaten, en per fiets, trein en te voet, 1x per week naar Alkmaar en terug. De PA [pedagogische academie] , was een imposant gebouw in de buurt van de Westerweg, wat ik, zonder resultaat, op Maps heb proberen terug te vinden, maar het was een kwartiertje lopen van het station. Ik vond de opleiding, die bestond uit de vakken didactiek, breien/haken, borduren en naaien, niet echt zwaar. De ladingen huiswerk daarentegen, hielden me wel aardig bezig. Iedere week een brei/haak-, borduur- en naaiopdracht, waarvan ik altijd probeerde iets nuttigs te maken. Vaak waren dat dan ook nog eens heel vrije opdrachten, waarbij ik mijn voorraad fantasie aardig moest aanspreken.

Het vak naaien was een regelrechte ramp en duidelijker dan in een stukje, dat alleen in mijn digidagboek staat, kan ik het niet verwoorden. Vandaar dus even een citaat: “Naaien was beslist mijn favoriet niet en zelfs nu nog, als ik mijn naaimachine voor mij heb staan, besluipt mij het ongelofelijk katterig gevoel, om dat apparaat meteen het raam uit te gooien. Een onverklaarbare kippevel krijg ik van dat ding. Heb ik net een stuk gestikt [het woord alleen al] blijkt dat de onderdraad gebroken is en verandert het werk, waar ik intussen ook de spelden hebt uitgehaald, in een losse bende of ik ontdekt dat er allemaal lussen aan de achterkant van het werk zitten, vanwege een verkeerde spanning. Een andere hinderlaag kan zijn dat je een stuk van het werk hebt meegenaaid wat niet moest, en ga zo maar door, ik heb een ruime ervaring met dat gehannes. Sterker nog, als ik eenmaal begin met klunzen, dan houdt het niet op”.

Maar breien, haken en borduren was leuk. Dat deed ik graag en zag er beslist niet tegen op om van de opdracht, nuttige dingen te maken. Een goed voorbeeld daarvan is het enige werkstuk, wat nog op foto is terug te vinden. De exacte opdracht weet ik niet meer, maar het zal zoiets geweest zijn in de trant van "Maak je portret met lapjes". Dat ik er dan een tas van heb gemaakt, was mijn eigen idee, want het portret alleen op een losse lap zou waarschijnlijke wel voldoende zijn geweest. Dit tikkende, moet ik eigenlijk wel lachen, dat het juist een naaiopdracht is, waarvan ik een voorbeeld geef, gezien het bovenstaande gemopper.

Na een jaar flink aanpoten, kwam dan in juni het eindexamen. Voor het gemak, moest ik daarvoor helemaal naar Rotterdam. Niet echt fijn, , want vanzelfsprekend al behoorlijk gespannen, moest ik er nog eens ver voor reizen naar een totaal onbekende bestemming. Maar goed, ik ben er gekomen en beter nog, ik slaagde nog ook, ondanks de vette 4 voor mijn naaiwerk. Heel lief kwam Karel met de kinderen in de middag ook naar Rotterdam, die een enorm opgeluchte vrouw en moeder, ophaalden en mee naar huis konden nemen. Nog jaren daarna, als we langs Rotterdam reisden, zag ik vanuit de trein, dat bewuste schoolgebouw langs het spoor, wat me iedere keer weer herinnerde aan die spannende dag, dat ik daar eindexamen deed.

Toch heeft mijn harde werk weinig opgeleverd. Ik heb helaas nooit voor de klas gestaan, want juist in dat jaar begon men met het drastisch bezuinigen op vakleerkrachten. En ja, natuurlijk ging gymnastiek voor, dus werden de vakleerkrachten in andere vakken heel snel wegbezuinigd. En om als gediplomeerde hulpmoeder te fungeren, dat had ik geen zin in. Toch was de opleiding beslist niet voor niets. Ik heb er veel extra haak-, brei- en borduurtechnieken geleerd, die me later heel goed van pas zijn gekomen. Niet altijd tot volle tevredenheid van mijn kinderen, maar ja, ach, die moeten niet zeuren, want ik moest toch wat, met het geleerde, mijn fantasie en mijn vrije tijd.

Breien met restjes

                     

Het is een superformule, of liever gezegd, ik vind het een superformule. Heerlijke dubbeldraadse dikke truien breien en meteen je kast opruimen. De ene draad bepaal ik als hoofdkleur en daarmee breide ik onafgebroken door. Voor de tweede draad gebruikte ik allerlei resten. De breinaalddikte is natuurlijk afhankelijk van de gekozen wolsoorten.

Het is wel aan te bevelen om voor deze tweede draad, wol te gebruiken, die ongeveer dezelfde dikte heeft, want anders wordt het een rommeltje en krijg je gaten. Hoe dik maakt niet uit, dat heeft alleen effect op het resultaat, want de kleur van de dikste draad zal overheersen. Verder maakt het niets uit, effen of gemeleerd, alles is mooi. Ook een kleurenpatroon is niet nodig, soms kan je volstaan, door domweg een heleboel [kleinere] bolletjes, gewoon op te breien. "Gewoon beginnen en je ziet wel wat er van komt" is mijn devies.

Natuurlijk moet je ook wel een beetje handig zijn in het maken van een trui, want ikzelf doe alles zonder patroon. Ik gebruik de maten van een oude trui en reken, via een proeflapje. uit hoeveel steken ik op moet zetten.

Bij de trui van de eerste foto, was de hoofdkleur wit, bij het vest en de andere trui zwart. De laatste maakte ik voor mijn dochter en ik gebruikte daarvoor haar eigen restjes, niet omdat ik niets meer had, maar het maakte de trui voor haar persoonlijker en het ruimde ook bij haar lekker op. Datzelfde ga ik doen voor mijn andere dochter. Ook zij heeft nog wol zat.

En voor wie het weten wil: Alle wol was Saskia [Wibra] en alleen de bijkleur van de trui van mijn dochter was de gemeleerde Royal wol van Zeeman. Bij deze combinatie gebruikte ik breinaalden 5.

Geschreven: 2 februari 2020
Dagtekening: 2019 en 2 februari 2020

Afrikaanse bloem cirkel in kleur [14+18cm]

Omdat ik nog steeds in een [haak]dip zit, ben ik uit pure wanhoop weer eens in mijn ontworpen grannies gedoken. Daar vond ik, in een effen versie, mijn Afrikaanse bloemcirkel, met aan het eind van de tekst, de volgende zin. “ Ps. Hoe hij in kleur wordt is voor mij nu nog een volslagen verrassing. Wie het eens proberen wil graag !!”

Ik herinner me dat ik een paar dagen, na publicatie, heel lief en volgens mij uit Belgie, een foto kreeg toegestuurd van een prachtige granny, maar stom genoeg heb ik de foto vergeten op te slaan. Ik weet nog dat hij heel erg mooi was, wat dus een goede reden is, om het nu maar eens zelf te gaan proberen. Verder is van een stapeltje grannies nooit weg, want er zijn mensen en/of goede doelen genoeg, die ze kunnen gebruiken.

Toen ik ging haken, stak het oude virus weer op. Zoals altijd, verliet ik binnen de kortste keren het patroon en ging mijn eigen weg. Ik heb het nu tot toer 4 volgehouden en toen was het over. Bij de eerst poging bleef ik nog aardig dicht bij het oude patroon. Het rijtje vasten [toer 5], wat de cirkel vormde vond ik te iel, dus maakte ik er gelijk al halve vasten van [zie de blauw-witte granny]. Hoewel die eigenlijk best wel mooi was, wilde ik meer. Bij een tweede poging heb ik het geprobeerd met een toer halve stokjes en een toer vasten eroverheen. Toen werd de cirkel te zwaar. Uiteindelijk werd het een cirkel van 2 toeren vasten [toer 5 en 6] en was ik tevreden. Ook de insteek van het diepe reliefstokje heb ik verplaatst. Het is nu een driedubbel stokje en een stuk langer dan daarvoor.

Het patroon gaat als volgt:

AFRIKAANSE BLOEMCIRKEL IN KLEUR [14 cm]

ALGEMEEN:

De haakwijze aan het begin- en einde van de toer is als volgt:

Aan het begin van de toer 4 lossen voor 1 dubbelstokje, 3 lossen voor 1 stokje, 2 lossen voor een half stokje of 1 losse voor 1 vaste. Aan het eind van de toer een halve vaste in de 3e losse [voor een stokje], in de 2e losse [voor een half stokje] of in de 1e losse [voor een vaste] .Bij een kleurwissel altijd de oude draad afbreken en de nieuwe toer op de aangegeven plaats [zoveel mogelijk in de hoek] met de nieuwe kleur starten. Is er geen kleurwissel, dan met halve vasten naar een plaats haken waar gestart kan worden. Het aantal halve vasten moet wel zo weinig mogelijk zijn, want het geheel wordt er anders niet mooier op. Deze handelingen vermeld ik niet meer in het patroon.

Toer 1.

Magische ring of 3 lossen tot een ring sluiten.

In de ring: 8x [1stokje, 1 losse]

Toer 2.

8x [3 stokjes en 1 losse in de 1-lossenbogen]

Toer 3.

8x [2 stokjes, 2 lossen, 2 stokjes in de 1-lossenbogen]

Toer 4.

8x [7 stokjes in de 2 lossenbogen]

Toer 5.
8x
--6 vasten, beginnen op het 2e stokje van de 7 stokes van de vorige toer,
--1 vaste tussen de groepen van 7 stokjes van de vorige toer, 1 driedubbel reliefstokje [3x omslaan, insteken om de middelste van de groep van drie uit toer 2, juist onder de plek waar je nu bezig bent, en in 4x steeds 2 lussen tegelijk afhaken] [zie foto] en nog 1 vaste tussen de groepen van 7 stokjes van de vorige toer.

Toer 6
8x
--7 vasten, beginnen op de 2e vaste van de vorige toer
--een samengehaakte vaste maken door in te steken rechts op het reliefstokje, een draad op te halen en dan insteken linksachter het reliefstokje, een draad ophalen en deze drie lussen na nogmaal omslaan in 1x afhaken. 

Toer 7

[2 dubbelstokjes, 2 lossen, 2 dubbelstokjes] in één van de samengehaakte vaste van de vorige toer, [ =hoek]

-2 stokjes in de volgende 2 steken

-2 halve stokjes in de volgende 2 steken

-3 vaste in de volgende 3 steken

-1 vaste het samengehaakte vaste

-3 vasten in volgende 3 steken

-2 halve stokjes in de volgende 2 steken

-2 stokjes in de volgende 2 steken, dan weer de volgende hoek.

De hoeken komen [om en om] precies op de dieper ingestoken stokjes en er zijn 15 steken per zijkant tussen de hoeken.

Toer 8
Afhankelijk van de gewenste grootte stokjes of halve stokjes. Ik haakte stokjes tussen de stokjes,
halve stokjes of vasten en in de hoeken [2 stokjes, 2 lossen, 2 stokjes]  

Veel haakplezier!

Ik heb nu zo`n 28 vierkanten en dat is natuurlijk in de verste verte niet genoeg voor een deken. Het gaat lekker, ik vergeet me te vervelen en tegelijkertijd, kijk ik tv of luister naar een audioboek. Zou ik dat niet doen, dan ben ik in mijn hoofd voortdurend bezig ben om de deken in elkaar te zetten door me steeds weer af te vragen van: "Wat voor lay-out zal ik maken?", "Hoeveel vierkanten moet ik hebben?", "Maak ik alle vierkanten hetzelfde?" en ga zo maar door, tot ik er helemaal tureluurs van word. Over één ding was ik het echter wel snel eens. Het vierkant, zoals hij nu is, is met zijn 14,5 cm een beetje klein naar mijn zin en daarom heb ik vanmiddag er maar eens eentje gepakt en er als proef twee toeren bij gehaakt. Tot mijn verwondering werd dat wel heel erg mooi. Vandaar dat ik die twee toeren ga toevoegen aan het patoon. Dit wordt bij deze de 18 cm versie.

Ik ging als volgt verder:

AFRIKAANSE BLOEMCIRKEL IN KLEUR [18 cm]

Toer 9.

Begin in de hoek [2 st, 2 lossen, 2 stokjes], 2 stokjes overslaan, 2 stokjes tussen de stokjes, tot de volgende hoek. [10 groepjes van 2 stokjes tussen de stokjes, plus aan beide kanten een groepje van de
hoeken]
Toer 10.
De hoek is weer [2 stokjes, 2 lossen, 2 stokjes]. Tussen de hoeken komen 'V-steken. Haak daarbij 2
stokjes in de groepjes van 2 stokjes. Doe dit ook bij het groepje dat in de vorige toer de hoek vormde.
Ik ben na toer 9 gestopt met dit patroon, maar deze laatste toer kan naar wens eindeloos worden
herhaald.

Gemaakt: 20 juni en 4 juli 2019
Patroon: 22 juni en 5 juli 2019
Ontwerp: Willy Haarsma

 

Amish puzzle ball

Ik zat er echt al jaren tegenaan te hikken. Ik wilde zo graag deze puzzelbal maken. Patronen vond ik genoeg, kijk oa. maar op de website "Lookatwhatimade", van Dedri Uys, waar je ze vindt, de ene nog mooier dan de andere. Maar, alle mooie modellen ten spijt, ze waren helaas allemaal in elkaar gezet, door de stukken aan elkaar te haken. Daar zat hem voor mij het probleem. Ik wil best iets aan elkaar haken [zie mijn ochtendjas], maar dan moet ik wel heel zeker zijn dat de aan elkaar te zetten stukken, precies uit hetzelfde aantal steken bestaat. Aangezien bij de puzzelbal, de grote middenbaan, met vasten is afgewerkt, waarbij langs de zijkant van het werk is gehaakt, is het bijna onmogelijk, dat het aantal steken precies op hetzelfde aantal zal uitkomen als het andere stuk. Dus begon ik er, ondanks alle verleidingen, niet aan. Natuurlijk had ik, achteraf gezien, de patroondelen ook bij de modellen van Dedri, gewoon in elkaar kunnen naaien, maar om de een of andere reden, die ik achteraf zelf niet begrijp, heb ik dat nooit, gedaan.

Toen ik een paar dagen terug een gratis [spaans] patroon zag [zie hier], van een bol, die gewoon in elkaar genaaid was, ben ik, eigenlijk uit wanhoop, omdat ik niet wist wat ik zou gaan haken, het maar weer eens gaan proberen. Dat spaans, leek me in eerste instantie, nog wel even een dingetje, maar Google bracht uitkomst. Ik vond een vertaalschema waar ik de meeste haaktermen in kon terugvinden en het simpele patroon, dat gelukkig meer uit cijfers dan uit tekst bestond, bleek  uiteindelijk geen probleem. Het resultaat vind ik verbluffend. Een schitterende bol en nog leuker, weer een model, dat ik me uit mijn origamitijd, maar al te goed herinner.

Vloerkleed

Hoewel ik een bloedhekel heb aan leeftijdgebonden opmerkingen, kan ik er toch niet onderuit dat ik intussen op een leeftijd ben gekomen, waarop ik een behoorkijk blik met herinneringen kan opentrekken. Een poosje terug zag ik een één van de handwerkgroepen van fb dat iemand die een vloerkleed had gemaakt van touw. Dat deed mij meteen denken aan mijn vloerkleed,  wat ik met haaknaal 10 van sisaltouw had gehaakt. Met die dikke haaknaald en behoorlijk dikke touw ging het allemaal natuurlijk heel snel, maar hoe mijn handen eruit zagen na een uurtje haken, wil je niet weten. Jeetje, wat was die sisaltouw stug! Lang achter elkaar haken was niet aan de orde en het pleit voor de haaknaald, die alleen maar in één of andere plastic versie te koop was, dat hij niet is gebroken. 

In de wetenschap, dat ik bijna vanaf het begin foto`s had gemaakt van al mijn werkstukken, ging ik vol vertrouwen op zoek naar een foto van dat kleed. Dat vertrouwen bleek na een stevige zoektocht een beetje onterecht, want er was onder het woord “vloerkleed” niets te vinden. Onder het kopje “hamster” had ik meer geluk. Ja, vaag herinnerde ik me iets van een hamster, die ik een keertje op de foto had gezet. Dat hij toevallig op dat gehaakte kleed zat, kwam voor dit stukje bijzonder goed uit. 

Een patroon had ik niet, maar ik haakte een ovaal uit de losse pols en even opschrijven wat ik gedaan had is niet bij me opgekomen.  Jammer, maar helaas, ik ben er waarschijnlijk vanuit gegaan, dat ik het toch nooit meer zou maken. Dat klopt natuurlijk wel, maar ja, dat ik later, via internet ook anderen met een patroon blij zou kunnen maken, kon ik in de jaren 80 ook niet vermoeden. 

Alweer opruimen

 Boven in de zolderkast staan nog een stuk of vijf bananendozen, die al anderhalf jaar staan te wachten op een stevige "na-verhuizing"-opruiming die geen haast heeft. Dat "geen haast hebben" is natuurlijk gevaarlijk, want voordat ik het weet is dat een klus, die helemaal op de lange baan wordt geschoven. Daar ik toch wel een beetje in de put zit door het koudere herfstweer en mijn koude voeten alweer prominent aanwezig zijn, heb ik mezelf maar eens bijeen geraapt en ben, als afleiding, in die dozen gedoken.

Drie dozen kan ik zonder meer laten staan, want daarin zitten alleen maar fotoboeken met allang ingescande foto`s. Eigenlijk kunnen ze weg, maar ja, dat is zoiets als je hele leven in de kliko gooien en dat is me toch een beetje teveel van het goede. De andere twee dozen zijn leuk. Daarin zit van alles aan boeken en andere papieren, waarmee ik in de afgelopen 40 jaar druk mee ben geweest en wat niet gedigitaliseerd is.

Dat werd die avond dus niet opruimen, maar lezen en zwijmelen in herinneringen. Zittend op de grond van de verwarmingsloze zolder vlogen de uren snel voorbij en waren de koude voeten snel vergeten. Een vleugje "Little Sod", de verzamelde werken van Rev. Awdry over Thomas the tank engine, mijn gedichtenboekjes van de flowerfairies die ik kocht in Londen, de miniboekjes met de complete werken van Beatrix Potter, die ik kocht in haar woonhuis in het Lake district, mijn russischtalige origamiboek, dat ik kreeg van Alexsey omdat mijn kerstmannetje erin staat, mijn twee eigen uitgegeven boekjes met origamimodellen en ga zo maar door. En dan al die mooie keltische museumboekjes, die riepen heel wat herinneringen op aan de mooie reizen die we maakten in Engeland, Wales, Schotland, Ierland en Scandinavie.

Toen ik na uren weer geland was in 2018, wist ik maar één ding. Dit gaat niet terug in die verhipte bananendoos. En op een enkel boekje na, blijft het meeste bij mij. Gelukkig vond ik nog een plaatsje in de enige Ikeastelling die we anderhalf jaar geleden hebben meegenomen, zodat ik, als ik op zolder kom, nog eens heerlijk tussen deze spullen kan duiken.

 

  

Geschreven: 6 oktober 2018

Dagtekening: begin oktober 2018

Vliegengordijn

 Wat een hitte heerste er in de afgelopen dagen. Dat zal niemand zijn ontgaan!. Gelukkig is het op het moment wat minder warm en ben ik weer een beetje actief te krijgen. Toen het zo warm was, bestonden mijn hobbyactiviteiten slechts uit denken, wat ik zou gaan doen als het weer wat koeler werd. 

Het berenhaken ben ik momenteel voor zoveelste maal een beetje zat en aan het muizenprojekt heb ik ook een eind gemaakt. Het was wel leuk om eens iets anders [die muizen dus] te doen, maar het werken met katoen is beslist niet één van mijn favoriete bezigheden. Wat is die troep stug! Mooie kleurtjes, dat wel, maar met het afwerken van de draadjes had ik een tangetje nodig om naald en draad door het werk te krijgen. Verder moest ik de vulling in panties doen [terecht], maar die heb ik helemaal niet. Ik krijg al kippevel als ik aan die dingen denk, laat staan dat ik ze moet dragen. Dus kocht ik kniekousjes, die ik doormidden knipte. Toch had ik daar geen vrede mee. Om zomaar nieuw gekochte dingen meteen door te knippen, vond ik heel erg moeilijk. Ik heb het gedaan, want anders kon ik de muizen niet afmaken, maar al met al genoeg aanleiding om na 44 muizen er maar eens mee te gaan stoppen.

Als zovaak in mijn stukjes dwaal ik weer af. Ik was bezig te vertellen, dat ik in die hitte, alleen maar aan het denken was, omdat het haken zelf een plakboel werd. Ineens kwam er een idee. Het zou wel leuk zijn om een vliegengordijn te gaan maken voor de deur tussen de keuken en de kamer. Als "vliegentegenhouder" verwacht ik er niet veel van en ook tocht zal het niet echt tegenhouden, maar een mooi, decoratief gordijn, dat de inkijk in de keuken een beetje tegenhoudt, daar voel ik zeker wel voor.

Meteen schoot mij, mijn vorige vliegengordijn weer in gedachte. Eind jaren `70 had ik van sisaltouw een groot vliegengordijn gemaakt in de macrametechniek. Het zat in de achterdeur van ons huis en heeft daar jarenlang zijn werk naar behoren gedaan. Helemaal retro zouden we tegenwoordig zeggen en jahoor, ons huis hing vol met mijn macramecreaties. Het was ook zulk leuk werk.

Zou ik daar nog een foto van hebben? Hoewel ik al mijn hobbywerk, wat ik verkocht of weggaf, heb gefotografeerd, ben ik zo dom geweest mijn werk voor eigen gebruik helemaal te vergeten. Vanavond ben ik op zoek gegaan naar een familiefoto uit die jaren, waar hij misschien nog op zou kunnen staan. Het was spannend, maar pffff, uiteindelijk vond ik zegge en schrijven één foto!. Deze is gemaakt tijden dochter Suzanne`s verjaardag in 1980. Dat het de "macrametijd" was is duidelijk, want ook op het andere raam hing een grote creatie. 






















Maar nu de plannen voor de komende tijd. Zelf dacht ik allereerst aan haken. Niet zo slim achteraf, want losse slierten kettingsteek vult niet erg op en dan zal ik er, vooral bij deze brede deuren [seniorwoning] wel heel veel nodig hebben. Of macrame? Ook niet slecht. Het is een leuke techniek, die nog behoorlijk in mijn vingers zit. Als materiaal denk ik aan touw of [iets van deze tijd] misschien wel zpagetti. Ben er nog niet precies uit, maar dat is niet erg, want de weersvoorspelling is zodanig, dat ik waarschijnlijk nog heel veel kan nadenken.

Facebook-tijdlijn opschonen

Jeetje, ik ben bijna de hele dag bezig geweest om het grootste gedeelte van mijn fb-tijdlijn op te schonen. Toen ik eraan begon had ik geen flauw idee hoe ik dat moest aanpakken, maar daar kwam ik snel achter. Er bleken twee mogelijkheden te zijn om van die berichten af te komen. Wat ik er zelf had op gezet, kon ik "wissen' en de rest kon ik voor een groot gedeelte alleen maar "verbergen op de tijdlijn". Die tweede optie is eigenlijk wel logisch, want dat zijn posts van anderen, waarover ik geen beheer heb. Maar veel werk gaf het wel. Helaas was het niet even snel "selecteren" en dan "wissen" of "verbergen", neeeee, het was, alle berichten stuk voor stuk openen en kijken wat het behaagde te doen. Met een beetje geluk bleef dan de achterliggende tijdlijn of het activiteitenlogboek [net waaruit ik werkte op dat moment] op de plek staan, waar ik bezig was, maar het gebeurde ook dat "mijn werkplek" verdween en ik werd teruggestuurd naar de beginpositie [het meest recente bericht], zodat ik de hele tijdlijn weer door moest zoeken naar de plek waar ik op dat moment bezig was geweest.

Jaja,fb is in dit geval reuze behulpzaam en ze willen echt niet dat je ook maar één letter van je data wist. Nou ja, vanuit hun standpunt is dat ook wel te begrijpen, want dat data wissen kost hen geld, hoewel ik met alle respect er geen idee van heb, hoe dat flauwe geleuter van mij nog enig geld op zou kunnen brengen. Reclames negeer ik straal en mijn lijfspreuk is nog steeds "als ik iets wil kopen ga ik zelfs op onderzoek uit en niet andersom, of met andere woorden, ik hoef geen ongevraagde suggesties".

Maar goed, dat even terzijde. Voorzover mogelijk is alles vanaf het begin [2012] tot eind 2017 uit de tijdlijn "weg", hoewel ik me ervan bewust ben dat het woord "weg" een enorm rekbaar begrip is. Heus, ik ben er echt niet zo zeker van dat het ook echt weg is. Maar waar is waar, ik zie het niet meer, en ik hoop de rest van de wereld ook niet. Ten tweede hoop ik dat het ook weg blijft, want dat schijnt ook niet zo zeker te zijn, gezien de reactie die ik op het net las over dat onderwerp. Het enige wat nog is overgebleven zijn alle likes en vermelding van andere activiteiten in het activiteitenlogboek. Helaas haalt fb juist uit deze data de meeste gegevens, wat ik zal moeten aanvaarden, als ik fb wil blijven gebruiken. Zou ik nog meer privacy willen, dan moet ik toch echt stoppen met deze lol. En ja, daar ben ik eerlijk in, dat wil ik momenteel toch echt niet.

Maar ook ik zou mezelf niet zijn als ik, voor deze opruiming, mijn maatregelen niet had genomen. Dus mocht ik in een nostalgische bui toch nog eens graag willen zien wat ik in deze gewiste periode uitspookte, kan ik alles nog eens rustig terugkijken via een grote screenprintbackup, die ik op mijn eigen hopelijk veilige computer heb staan.

Geschreven: 9 juli 2018

Dagtekening: 9 juli 2018

Muis Jantje

Het moest er toch maar eens van komen. Even iets anders om te haken. Van Ingrid hoorde ik iets van Muis Jantje. Een van de zovele facebook-haakgroepen, die haken voor het goede doel. Altijd handig vind ik. Lekker bezig zijn, zonder dat je een heleboel spullen maakt, waar je met de beste wil van de wereld niet weet, wat je er mee moet. Dus ben ik maar eens gaan googelen naar gegevens over deze groep. De info van muis Jantje, is kort en bondig.

Ik citeer:

"Gehaakte Jantje muizen voor mensen met Alzheimer / dementie, op volledig vrijwillige basis
gehaakt".

Ik werd lid van de groep en zag foto`s wat anderen zoal hadden gehaakt. Het was een vrolijk gezicht, al die muizen, en besloot ook maar eens een greep in mijn katoenbak te doen. De materiaaleisen zijn [terecht] nogal streng en het resultaat was, dat niet alle katoen aan die eisen voldeed. Gelukkig is Nu hier een Wibra in de buurt, dus was dat probleem snel opgelost.

Intussen had ik ook een oproep voor muizen gezien die uit het Westfries Gasthuis. "Heerlijk", dacht ik, "een thuiswedstrijd, geen gehannes met opsturen, maar lekker even langsbrengen, dat is veel eenvoudiger". Zo gezegd, zo gedaan, ik haakte twee muizen en bracht deze meteen weg. Ze werden gelukkig goedgekeurd, en nu toen ging ik los en ontstond deze "muizenbende".

Voorlopig is het even genoeg, want de beren staan ook te dringen om weer te worden gemaakt. Kijk, ja, dat is wel een nadeel van haken voor goede doelen. Het is nooit af en je bent nooit klaar en keihard zeggen ik stop ermee, vind ik ook reuze moeilijk. Een luxe dilemma, waar ik wel nooit uit zal komen.

Gordijnaapje

Ahwww, toen ik hem bij dochter Ingrid gezien had, werd ik er spontaan verliefd op. Die wilde ik ook maken! Mijzelf kennende moest ik dat eerst nog een tijdje op me in laten werken, maar eergisteren was dat tijdperk afgelopen. Ik wilde beginnen. Aangezien Ingrid hem ook al had gemaakt, was de voorbereiding snel klaar. Aan haar kon ik vragen hoeveel wol ik nodig had en met welke haaknaald ik aan de gang moest. Dank voor deze info Ingrid!. Gelukkig had ik nog een goede kleur in voorraad, dus ook dat was snel geregeld. Maandag begon ik.

De kop en lijf was een eitje, maar verder was het toch nog wel even prutsen. Daarbij ben ik helemaal niet gewend van patroon te werken en lees ze slecht. De straf daarvoor kwam toen het hele beest, behalve de armen en oren, al in elkaar zat. Het was een lief aapje, maar keek recht voor zich uit als hij op de tafel zat. Ik keek hem aan en toen viel het kwartje. Oeps, dat klopte val geen kant!!. Dus moest de kop weer van het lijf en toen ik toch eenmaal bezig was met slopen, heb ik meteen de snoet er weer afgehaald, want die vond ik eigenlijk een beetje te laag zitten ten opzichte van ogen. 

Ach dat was allemaal geen ramp, want met ruim 250 beren maken achter de rug, ben ik wel gewend dat er iets niet helemaal gaat zoals het zou moeten. Vrij snel zat de boel tot volle tevredenheid weer in elkaar. Nu de armen nog. Kokertjes van 9 vasten in het rond haken, zijn beslist niet mijn hobby, maar ik moet niet zeuren, want de armen van dit beest zijn cruciaal. Zonder die, geen gordijnaap, dus werd het even afzien. Na zien van het resultaat, was die ergernis echter heel snel vergeten. Subliem, mooi, toppie, geen superlatief kon mijn enthousiasme doven.

Nu zit zij mooi en nuttig te wezen op het gordijn. Ja ook nuttig, want op deze manier verving zij een simpel sisal touwtje, waarmee het gordijn vanwege brandgevaar, al was samengebonden, om ruimte te maken voor allerlei ziggo apparatuur dat eronder staat.

Helaas kan ik het patroon niet meer terugvinden via Google. Het is van Loes Ryman-Sekeris, die ik , alleen op pinterest terugvond. Het patroon stond daar niet meer bij. Wel vond ik andere aapjes. Misschien heeft een andere zoeker meer succes. Ik haakte met dubbeldraadse Saskia [Wibra] en haaknaald 5.